ایـنـجـا هـمـه بــازنــده‌اند!

خبرنامه دانشجویان ایران: نام "حمید نعمت الله" به عنوان کارگردان یک اثر سینمایی کافی است تا مخاطبین سینما آن فیلم را جدی بگیرند. "نعمت الله" کارگردان فیلم هایی چون "بوتیک"، "بی پولی" و سریال به یادماندنی و متفاوتِ "وضعیت سفید" است. در حال حاضر این کارگردان با فیلم سینمایی "آرایش غلیظ" با مخاطبان پرده نقره ای ارتباط گرفته است. فیلمی که در هفته های اولیه اکران، فروشی چشم گیر داشته است. این فیلم نیز همچون سایر آثار "نعمت الله"، تفکر و نوع نگاه خاص او را نمایندگی می کند. نگاهی که با رویکردی دردمندانه و مُلهم از عالمِ دینیِ فیلم ساز به نقد اجتماعی می پردازد.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ زینب افراخته در یادداشتی برای «آرایش غلیظ» نوشته است: فضای فیلم "آرایش غلیظ" تا حدودی فضایی فانتزی است. کارگردان در بستری اینچنین، داستان آدم هایی را روایت می کند که هرکدام گمان می کنند دیگری را فریب داده اند اما در واقع، خود فریب خورده اند. آن ها در همان لحظه که مشغول تحسین زیرکی هایشان هستند، در دام فریب کس دیگری گرفتار می شوند. همه، دیگری را احمق می دانند اما روایت قصه نشان می دهد که هرکدام از آن ها همان قدر احمق اند، که دیگران. حتی نقش اول داستان –با بازی حامد بهداد- که به نظر می رسد تنها شخصیتی است که بر مکر همه غالب می شود، در انتهای فیلم از دست عدالت و طبیعتِ تقدیر، رهایی ندارد و چنان فریب بزرگی می خورد تا این گزاره برای تماشگر اثبات شود که "دست بالای دست بسیار است".

"آرایش غلیظ" روایتگر احوال مردمانی است که در فضای مدرن، به اخلاق مدرنیته درآمده اند. آدم هایی که پول را چیز خوبی می دانند چون "قدرت خرید" را بالا می برد! آدم هایی که منطقشان، "منطق فایده" است و انسان های اطرافشان را صرفا ابزاری برای پیشبرد اهدافشان می بینند. آدم هایی که تنها هستند. "لادن" زن زیبا و مطلّقه ی داستان به شدت از تنهایی رنج می برد و همین تنهایی است که باعث می شود به راحتی به مردی دل ببندد که هیچ شناختی از او ندارد. تنهایی فقط "لادن" را آزار نمی دهد. دکترِ پیرمرد داستان هم دچار "هراس از تنهایی" است و به همین خاطر حاضر می شود با جوان بی اخلاق و دیوانه ای هم اتاق شود و حتی ابزار نشئه گی او را هم تامین کند تا شب ها تنها در اتاق هتل نخوابد.

 آدم هایی که منطقشان، "منطق فایده" است و انسان های اطرافشان را صرفا ابزاری برای پیشبرد اهدافشان می بینند

"حمید نعمت الله" در اثر اخیرش به مسئله "زن" التفات ویژه ای داشته است. نام فیلم هم نشانه ای از همین اهتمام و التفات است. "لادن" بازنمایی شخصیت زنی است که شغلی به دور از اقتضائات و مناسبات مشاغل بانوان دارد. او به سفرهای زیادی می رود. به راحتی با مردان غریبه معاشرت می کند. خوش لباس است و آرایش می کند. چنین سبکی از زندگی، او را در معرض بهره کشی های مردان اطرافش قرار می دهد. غیر از شخصیت "لادن"، کاراکتر "آقای برقی" نیز دلالت دیگری بر اهمیت بحث "زن" در نگاه فیلم ساز است. "آقای برقی" مردی است که به خاطر شهوت رانی، به بیماری عجیبی مبتلا شده. بدن او برق تولید می کند و با هربار چشم چرانی، ولتاژ برق بدنش بیشتر می شود. چهره های بزک کرده و رنگارنگ زنانی که "آقای برقی" در جوانی بارها و بارها در تصاویر مجلات و سینما دیده، هنوز، او را رها نکرده اند و روزانه در شهر و خیابان در مقابل او راه می روند. چهره ی زن هایی با همان بزک ها و رنگ ها.

فارغ از محتوای "آرایش غلیظ"، این اثر به لحاظ فرم نیز متفاوت و قابل ستایش است. فیلم، ریتمی تُند دارد. ریتمی که باعث می شود ببیننده احساس خستگی نکند و متوجه زمان به نسبت طولانی فیلم نشود. موسیقی اثر که ساخته "سهراب پورناظری" است، موفق از کار در آمده. ترانه تیتراژ پایانی فیلم هم که با صدای "همایون شجریان" اجرا شده است به شدت بر حال و احوال سریع و جنون آمیز فیلم منطبق است. استفاده از لوکیشن های نو و دیده نشده در این اثر، در سینمایی که اکثر تولیداتش، فیلم های آپارتمانی با لوکیشن های تکراری و محدود است، ذوق آور است. بازی های بازیگران هم، قوی است. "حامد بهداد" که نقش اول فیلم را به عهده دارد یکی از بهترین بازی هایش را به نمایش گذاشته است. شاید این درخشش به خاطر نزدیک بودن ویژگی های شخصیتی بهداد با "مسعود" ؛ جوان متهوّر فیلم باشد. "آرایش غلیظ" فیلنامه ای حساب شده دارد. داستان، تعلیقِ کافی را دارد. کارگردان، مخاطب را می شناسد و می داند که برای طرح موفق حرف هایش با چه زبانی سخن بگوید. "نعمت الله" این زبان را می داند و به همین دلیل است که آثارش همواره با استقبال مردم رو به رو شده اند.