به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مدیران صدا و سیما پرمخاطب ترین ساعات رسانه ملی را به او اختصاص داده اند و مثل مربی که می گوید:«من به فلان بازیکنم اعتقاد دارم»، به او اعتقاد دارند. فردوسی پور و نود در این سالها هیچگاه جدای از هم آنالیز نشده اند. فردوسی پور نود بود و نود فردوسی پور. فردوسی پور در همه این سالها در تلویزیون به مردم گفته است که تلاش می کند فوتبال «پاک» شود. او این را هم گفته است که می خواهد فوتبال از دست سیاسی ها به اهلش برسد. این حرف را به سیاسی (رییس هیئت مدیره پرسپولیس) نیز گفت.
حرفهای خوب فردوسی پور در برنامه ای به تقلید از که 90که سابقه 40 ساله در تلویزیون ایتالیا دارد، روی آنتن می رود. البته این برنامه مشابه های دیگری درآمریکا و انگلیس و با سابقه تر از 90 فردوسی پور دارد.
دکور یکی از برنامه های فوتبالی انگلیسی
حرفهای خوب فردوسی پور برای مدت زیادی است فقط در حد همان «حرف های خوب» باقی مانده است. خیلی ها هستند که با همه علاقه ای که به فردوسی پور و نود دارند معتقدند که فردوسی پور هیچ کمکی به فوتبال نکرده است. برخی دیگر معتقدند فردوسی پور با عادی سازی قرار داد های میلیاردی و تعریف از سر و شکل و تیپ میلیونی بازیکنان، مردم را قانع کرده است که فوتبال هزینه دارد. هزینه هایی میلیاردی، چند صد میلیونی و ...
برنامه سازان تلویزیونی همیشه آرزو کرده اند، ساعت پخش برنامه نود دست آنها باشد. ساعتی پرمخاطب که برای دقیقه دقیقه اش صدا و سیما چقدرها تومان هزینه می کند، سر این بحث می شود که قرار داد میلیاردی فلان بازیکن چه می شود؟ موی سر بازیکن دیگر منشوری هست یا نه؟ و بحثهای دیگری که هیچ کس به یاد نمی آورد که یکی از آنها نتیجه ای دربرداشته است یا خیر؟ آن هم برای فوتبالی که فقط پسوند «حرفه ای» را یدک می کشد.
گویا انتهای برنامه فردوسی پور مثل خیلی از این فیلم ها و فیلمنامه ها که به تازگی نوشته می شوند، «باز» است، تا مخاطب خودش نتیجه گیری کند که آیا بالاخره دایی پولش را می گیرد یا فغانی از داوری محروم می شود یا خیر؟
شاید مفید ترین بخش نود، همان عکسهای ارسالی بینندگان یا«دوربین نود» باشد. چرا که حداقل کمی دوربین سمت شهرستانها چرخیده می شود تا رسانه ملی سلام و علیکی هم با اهالی اهواز و مسجد سلیمان و یزد و کرمان و سیستان و انزلی و تبریز و ... داشته باشد.
با همه اینها نود طرفدار خودش را داشته و دارد. طرفدار داشتن ساده اتفاق نمی افتد. فردوسی پور هم در همه این سالها زحمت کشیده است. اگرچه بعضی اعتقاد داشته باشند از آن ساعت می شود بهتر استفاده کرد، اما فردوسی پور کاری کرده است که مدیران رسانه ملی به خاطر نود و یکی دوبرنامه مشابه هم که شده همیشه مدعی باشند تلویزیون مخاطبش را از دست نداده است.
حالا دیگر هدف فردوسی پور و نود مهم نیست. مهم هزینه ای است که مدیران گزارش محور رسانه ملی حاضرند بپردازند تا همه چیز باب سلیقه های شخصی آنان باشد.
این روزها صحبت از حق پخش تلویزیونی مسابقات فوتبال است و فردوسی پور که در مورد ژل موی بازیکن خارجی تیم دسته دومی هم اظهار نظر می کند، سکوت کرده است. خیلی ها این سکوت را عجیب نمی دانند و می گویند: فردوسی پور خط قرمز مدیران سیما را درک می کند، چرا که نود باید پخش شود؛ نود هم یعنی فردوسی پور
می گویند مدیران رسانه ملی نمی توانند 90 را نادیده بگیرند، از سویی خط قرمزهایی دارند که انگار به ازای خط قرمزهای فردوسی پور که شاید به مذاق روسای شبکه و سازمان نباشد، معامله شده اند.
عدم ورود فردوسی پور به موضوع حق پخش بهانه ای شده است تا این روزها درآمد و عایدی واقعی فردوسی پور از تلویزیون زیر ذره بین روزنامه ها برود.
یک روزنامه حقوقی که فردوسی پور در سال 90 با کشیدن جدول برای خودش اعلام کرد را خنده دار خوانده و از آن به «عدد جادویی یک و نیم میلیون تومان!» تعبیر کرد، چرا که به گفته این روزنامه درآمد واقعی فردوسی پور در آن سال خیلی بیشتر از مبلغ اعلامی بوده است.
این روزنامه به درآمدهای جانبی فردوسی پور از 90 چون تبلیغات سایت های 2014.ir (که صفحه 90tv.ir را باز می کند) نیز پرداخته است و نهایتا نتیجه ای گرفته است و به تیتر «عادل 500 میلیونی » رسیده است.
به نظر می رسد اگر بخواهیم واقع بینانه به شخصیتی چون فردوسی پور و نود بنگریم، درمی یابیم که عادل حتی تا چند برابر این مبلغ را می تواند از طریق دیگر دربیاورد. کاری که بسیاری از مجریان و بازیگران سینما و تلویزیون با سابقه و توانایی کمتر از او این روزها انجام می دهند.
البته فردوسی پور نمی تواند طی روزهای آتی درباره این مسئله صحبت نکند، خلی ها منتظرند نظر عادل را درباره «حق پخش» بشنوند، چرا که تئوری «معامله بانود» این روزها در حال تقویت است!
