خبرنامه دانشجویان ایران: آتش بس 1 که اردیبهشت ماه 1385 بر روی پرده رفت، اولین فیلم سینمای ایران بود که توانست در گیشه ها از مرز یک میلیارد تومان عبور کند. زوج محمدرضا گلزار و مهناز افشار در کنار آتیلا پسیانی که در آن بازه زمانی از محبوب ترین و پولساز ترین بازیگران سینمای ایران بودند، توانستند این موفقیت را برای «آتش ب » رقم بزنند.
به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ رضا مشتاقی در یادداشتی درباره «آتش بس 2» نوشته است: البته موضوع و داستان فیلم که در قالب فیلمنامه ای برگرفته از کتاب روانشناختی «شفای کودک درون» لوچیا کاپاکیونه - روانشناس آمریکایی -، قرار داشت نیز در موفقیت «آتش بس» در گیشه ها بی تاثیر نبود.
حالا تهمینه میلانی دنباله فیلم پرفروش و موفق خود را بر روی پرده نقره ای کشانده است. «آتش بس 2 » قرار است ادامه ای بر « آتش بس 1» باشد. رویه ی معمول در ساخت فیلم های دنباله دار مثل 3 گانه های معروف ارباب حلقه ها، ماتریکس و پدر خوانده این است که یک خط داستانی مشخص (مثل رساندن حلقه افسانه ای به آتش فشان موردور در ارباب حلقه ها) و یا زندگی قهرمان فیلم (مثل زندگی مایکل کورلئونه در پدرخوانده) در این قسمت ها پیگیری می شود و به سرانجامی می رسد.
اما به غیر از کارگردان و تهیه کننده و دیگر عوامل تولید در پشت صحنه، تنها نقطه اشتراک آتش بس ها آتیلا پسیانی است که بر خلاف «آتش بس 1» که در آن حداقل تاثیری بر روی زندگی زوج قهرمان داستان داشت، در «آتش بس 2» عضوی خنثی است که وظیفه روخوانی پیام های اخلاقی فیلم پس از به نمایش در آمدن کلیپ های شیطنت رادان و حجار را بر دوش می کشد و به هیچ عنوان نمی تواند حلقه رابط این 2 فیلم لقب بگیرد. نقطه قوت قسمت اول آتش بس نسبت به دنباله آن، انسجام و وجود یک خط واحد داستانی در طول آن بود.
در آتش بس 1، زوج داستان با مراجعه به روانشناس و با تعریف کردن مشکلات خود، رو به جلو حرکت می کردند و سعی بر این داشتند تا با به کار بستن توصیه های روانشناس فیلم زندگی مشترک خود را بهبود بخشند. در واقع قسمت اول آتش بس با ادعای اصلاح گرایانه و انتقادی کارگردان آن انطباق بیشتری دارد تا آتش بس 2 که تنها واکنش آن در برابر رفتار های نا به هنجار زوج قهرمان داستان، بیانات روانشناس فیلم است که حتی در حد و اندازه ی برنامه های مشاوره خانواده تلوزیون هم نیست.
تماشاگر «آتش بس 2» اما تا پایان فیلم در گذشته می ماند. تماشاگری که با تجربه ی «آتش بس 1» هر لحظه منتظر این است که زوج بد اخلاق بازیگر فیلم با برگشتن از فرودگاه و مبتنی بر نظریات روانشناس فیلم رفتار خود را اصلاح کنند، اما هر چه که می گذرد متوجه می شود که فیلم قصد شروع شدن ندارد و او باید به ناچار، به کلیپ واره های بی ارتباط و از هم گسیخته ای که با چاشنی صحبت های پسیانی بر پرده نقش می بندد رضایت بدهد. هیچ کدام از بخش های فیلم مقدمه ی بخش دیگری از آن قرار نمی گیرند تا بتوانند مفهومی عمیق را تولید و در ذهن مخاطب جاگیر کنند. نهایت ارتباطی که بین بخش های فیلم وجود خواهد داشت، پاسخ یک شیطنت به شیطنت دیگر است و دیگر هیچ. نه بازی تاثیر گذاری وجود دارد و نه گره و تعلیقی که به تاثیر گذاری منجر شود. معضلات نشانه گرفته شده توسط کارگردان مانند بی توجهی پدر و مادر به فرزندشان، غرق شدن در حاشیه هایی چون تفریح با دوستان و فال قهوه و گعده و مهمانی گرفتن و غفلت از خانواده، لجبازی های بی مورد و خیانت، چنان سطحی و مضحک – و نه طنازانه – هدف قرار گرفته اند که حتی توان درگیر کردن مخاطب برای ساعتی پس از پایان فیلم را ندارند چه رسد به اصلاح گری در جامعه. از بازی های تصنعی بازیگران فیلم هم به اشاره ای می گذریم.
خلاصه این که «آتش بس 2»، اثر ناخوشایند و آزمون مهمی است برای افرادی که برخی از آثار سینمایی را به چوب غیر هنری و سطحی بودن، بسیار نواخته اند.
خانم تهمینه میلانی نیز پیش از این گفته اند که بر آن اند تا قسمت های 3 و 4 و 5 آتش بس را هم بسازند. اما با توجه به آن چه در «آتش بس 2» گذشت و آن چه که شرح آن رفت، بعید به نظر می رسد که در واقع دنباله ی واقعی آتش بس باشد. این آثار احتمالا نه سرنوشت قهرمانان قسمت های قبل را دنبال خواهند کرد و نه خط داستانی واحدی را، بیشتر میراث خوار فیلم موفق اول خواهند بود. فیلمی که شاید به خاطر در چارچوب یک کتاب علمی بودن، از انسجام و جذابیت بیشتری علی رغم ایرادات ساختاری اش برخوردار بود و هم اکنون با دنباله ای از هم گسیخته و سطحی، خاطره ی خوبش را از ذهن هوادارانش زدوده است.
