جان آدم ابوالبشر را اندیشه اش می سازد و اندیشه را هم باید از سَرِ سرچشمه اش گرفت. ما با افتخار اندیشه هامان را پای منبر بزرگان و صالحان و مخلصانی گرفته ایم که تاریخ گواهی می دهد نفس گرم شان چگونه طوفانی عظیم در برابر استبداد و جهل و ظلم و نفاق ایجاد کرده است.
از مرحوم کاشف الغطاء تا مرحوم اسدآبادی. از میرزای شیرازی تا شیخ فضل الله نوری. از شهید نواب صفوی تا شهید مدرس. و امام رحمه الله علیه.
و امروز که ایران ام القرای اسلامی است و پر از آیت الله های انسان ساز و بزرگان دوران.
تاریخ به خوبی نشان می دهد، مردم، مادامی که زیر سایه درخت تنومند علما و بزرگان خویش بوده اند، میوه ای جز رستگاری و وحدت نخورده اند.
اما این روزها عده ای رسماً پامنبری آیت الله بی بی سی و من و تو و ... شده اند که چینی و بنجل ترین اندیشه ها را بی محابا تبلیغ می کنند.
بی بی سی اسلام شناسی می کند، من و تو درس اخلاق می دهد و وی او ای هم حکم شرع صادر می کند. جالب آنکه عده ای از رسانه های داخلی نیز در عقاید و اصول و فروعات نیز مقلد و مرید آن ها شده اند تماماً.
ببینید که با غوغای رسانه ای، اسیدپاشی را چگونه عروس شهرآشوبی کرده اند. دوره فشرده جهان بینی اسلامی می گذارند و در دادگاه صالحه شان، متهم را هم به طرفه العینی معرفی می کنند.
عده ای نیز در داخل و برخی از رسانه ها همان ها را طوطی وار تکرار می کردند و تیتر درشت می زدند.
اسیدپاشی امروز یادآور حوادث کوی دانشگاه 78 است. یادآور ترور سعید حجاریان. یادآور قتل های زنجیره ای. یادآور قتل ندا آقا سلطان. فصل مشترک همه این ها گل آلود کردن آب به وسیله عواطف مردم است تا ماهی سلب اعتماد به حاکمیت را صید کنند. آتش زدن خیمه ای است و پریدن سناریوسازان مغرض بر روی آن.
قرن 21 را باید قرن منبرهای رنگین خواند. تنها تریبون هایی اصالت دارند که هیچ وابستگی به قدرت های تزویر نداشته باشند.
ما در منبرهای اصیل خود یاد گرفته ایم که زدن سیلی به کودکی برابرست با پاره پاره کردن قرآن کریم. امیر مان مرگ را سزاوار می دانست آن هنگام که خلخال از پای زن یهودی درآوردند و هزاران مصداق دیگر.
حال این هایی که نان شب شان را اسرائیل می دهد می خواهند برای ما اسلام را نشان دهند؟!
