لایف استایل بی‌رحم

خبرنامه دانشجویان ایران: موج تحریم و فحاشی علیه بازیگران، ورزشکاران و کلا شخصیت های اجتماعی که حرفی در راستای دین و خدا و نظام اسلامی ایران بزنند، امر بدیعی نیست. از حمید سوریان نابغه کشتی تا علیرضا افتخاری خواننده یک روز بخاطر دست دادن با احمدی نژاد تا تقدیم مدال خود به رئیس جمهور ایران مورد فحاشی قرار گرفته اند.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اما فحاشی و بد بیراه گفتن جدید به قول معروف منورالفکر ها به کسی که سعی می کند خود را در وادی لایف استایل روشنفکری قرار دهد و تا حدودی زیادی هم هست عجیب است. فحاشی به بهاره رهنما بخاطر مقتل خوانی اش در برج میلاد برای حضرت رقیه از طرف طیف بی بی سی نگار و نویسندگان روزنامه های اصلاح طلب عجیب و قابل تامل است.

این که رهنما از سر اعتقاد شخصی خودش کاری را انجام داده و بر اساس آن نه جبر حکومتی در میان بوده است و نه پول و واریز مالی دقیقا آن قسمت از حرف هایی است که لایف استایل غربی می زند. یعنی زندگی شخصی و اعتقاد شخصی و عقاید شخصی. بهاره رهنما اعتقاد دارد هم می شود مدل های عجیب و غریبی حرف زد و نمایش تئاتر بازی کرد و هم به حضرت رقیه (س) ارادت داشت.

بحث این مقال بررسی خوب یا بد بودن تفکر بهاره رهنما ها نیست بحث اعتمادی است که امثال وی به این گونه تفکر ها دارند و ما حصلی که این تفکر برای آنها دارد. رهنما بر اساس سکولاریسم اجتماعی و حرفی که در این سبک زندگی رایج است اعتقاد دارد دین  یک مقوله فردی است نه اجتماعی. پس اعتقادات هر شخص برای خودش محترم و بر اساس آن می تواند رفتارهایی داشته باشد.

اما یک رفتار شخصی رهنما او را سیبل بدترین فحاشی ها و هتاکی ها از طرف مدعیان دین شخصی کرد. رهنمایی که عکس هایش با محمد خاتمی در 2 خرداد 88 و فعالیتش در ستاد قیطریه موسوی برای بی بی سی و شرکا سوژه مناسب بود امروز از طرف همان رسانه ها به حکومتی و کسی که به هر دری می زند تا چهره شود نام می گیرد!

شاید رهنما و خیلی های دیگر باورشان این است سبک زندگی جدیدی که غرب ارائه می دهد و می گوید شما می توانید به جای کلیساهای محدود هر کس در خانه خودش یک کلیسا داشته باشد حرف خوبی است و به کسی هم ربط ندارد من هنرپیشه امروز چه کاری می کنم و مثلا صبح نمایشی را روی صحنه می روم که مبانی اش غلط اندر غلط است و شب هم بر اساس اعتقادات شخصیم برای شهدای کربلا مقتل می خوانم.

اما وقعیت این بود که رفتار بی بی سی و نویسندگانش با کسی که ستون حدودا ثابتی در روزنامه هایی چون شرق و اعتماد دارد شوک و تلنگر عجیبی بود. واکنشی که شاید بهاره رهنما از طیفی که آنها را در ذهنش متحجر و رادیکال داخلی بداند تجربه نکرده بود، از طرف کسانی تجربه کرد که حداکثر قرابت ایدئولوژیک در لایف استایل را دارند.

شاید رهنما و دوستانش از این برخورد یک نتیجه بگیرند که آن نتیجه بسیار مهم است. لایف استایلی که او امروزه با ذوق و شوق برایش آغوش باز می کند حتی اراده یک رفتار مذهبی شخصی برای او قائل نیست و در واقع سکولاریسم اجتماعی و فردی معنی ندارد، طرف غربی می خواهد اگر رهنما آمد با تمام وجود بیاید و دیگر نامی از دین و مذهب و علاقه های شخصی به خدا و پیغمبر نزند. در واقع لایف استایل جدید غربی لائیسیته و نفی دین است.

شاید بد نباشد جمله ای که پیمان قاسم خانی در فیلم سن پطرزبورگ به بهاره رهنما که اتفاقا در آن فیلم هم نقش نامزد هم دیگر را بازی می کردند در پایان این مطلب بیاوریم که پس از داد و بیداد کردن سر دوستان غرب زده رهنما گفت:«دوست ندارم زنم در این محیط های کثیف هنری رفت و آمد کند!»