اگر چه در جامعه کنونی بشری بین تکنولوژی و فن آوری و اخلاق انسانی نسبت عکس برقرار شده است و هر چه انسان علم زده و فرهنگ به باد داده، جلوتر میرود از اخلاق انسانی دورتر می گردد اما در جوامع اسلامی به خاطر انسان محور بودن و ارزش به مقام والایی انسان که او را مسجود ملائکه قرار داد هنوز اخلاق انسانی رنگ نباخته است واین بخاطر انسانیتی بود که گذشتگان ما خود را بر آن مقید داشته بودند و گاهی اوقات از بزرگان و محاسن سفیدان می شنویم که ادب و احترام کم شده است و شکایت از ادبیات گفتمان جوانان دارند و به تبع اخلاق دانشجویی و گفتمان و ادبیات کلامی دانشجو نیز دارای احترامات کمتری شده و این همان دقدقه ای است که بزرگان نسل گذشته دارند و میترسند برای نسل های آینده ....
بهر حال توفیقی حاصل شد که در این مقاله بحثی کوتاه داشته باشیم تا چه در نظر آید و چه مقبول گردد.
و اما اشاره ای نماییم بر حدیثی از پیامبر علم و دانش حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه وآله) که فرمود: هر کس هر راهی را به سوی علم انتخاب نماید خداوند آن راه را راهی به سوی بهشت قرار می دهد وفرشتگان را فرمان میدهد که بالهایشان را زیر پای دانشجو بگسترانند در حالیکه خداوند از آن دانشجو راضی و خشنود است برای دانشجو هر چه که در آسمان و زمین است و حتی ماهیان دریاها طلب مغفرت میکنند وفرمود: برتری دانشجو برعابد مانند برتری ماه بر ستارگان است ونیز امام صادق (علیه السلام) فرمود: دانشمندی که مردم از علم او بهره مند شوند بهتراست ازهفتاد هزارعابد.
وآنقدر به علم و طلب علم و عالم حتی عالم کافر اهمیت داده شد که کمتر از چهار قرن نگذشته بود که اسلام آنزمان جهان را متحول ساخت
و در ایرانی که کفشگرش به انوشیروان عادلش گفت خرج یکسال سپاهی را می دهم فقط اجازه دهید فرزندم سواد بیاموزد و اجازه نیافت و او را کتک زدند و بیرون انداختند، پس ازچند قرن دانشگاه جندی شاپور ساخته شد و قطب علمی دنیا ایران اسلامی گردیدومتاسفانه شد آنچه شد.
تاریخ ثابت کرده است هر جا اسلام پا گذاشته است و مردمی پیدا شده اند که دل به اسلام ولایت مدار داده اند شگفتیهای علمی و اخلاقی آفریده اند وبرتارک جهان نقش بسته اند و این است که شیطان تمامی ایادیش را بکار گرفته است تا ایران را از انقلاب و اسلام ولایتی جدا کند واین میسر نمی شود مگر با دور کردن دانشگاه و دانشگاهیان از اخلاق انسانی و اسلامی
اما اولین بحث در اخلاق دانشجویی نیت است شاید این کلمه و توضیحش بخاطر همان مقدمه چندان با کلاس دانشگاهیان همخوانی نداشته باشد و آن را علمی ندانیم اما همه من و شما میدانیم نیت یعنی قصد قلبی که همان هدف اصلی است مگر نه اینست که برای هر حرکت و فعالیتی باید هدفی داشت درهیچ جای اسلام ولو یک سلام وعلیک کردن را بدون نیت نمی پذیرد وتوصیه شده است اول قصدت را مشخص کن و بعد حرکت کن که دچار سرگشتگی و حیرانی و در پایان گمراهی نشوی.
پس دانشجو نیتش (هدفش ) را انتخاب کند وهمه ما وشما که بزرگترین مقام این جهان را رسیدن به مقام بندگی خداوند میدانیم قطعا باید نیت هایمان را به آن سمت و سو گرایش دهیم تا خدای ناکرده
دچار آفت علم که غرور و تکبر ودنیا دوستی است نشویم
دومین بحث انتخاب استاد است:
خوب است که دانشجو اعلم ترین و با سواد ترین و پارسا ترین و مسن ترین استاد را انتخاب کند چرا که شالوده علمی او بدست این استاد ریخته می شود و نفس پاک استاد که سالها در راه کسب و نشرعلم تلاش کرده است نه تنها علم را منتقل می نماید بلکه روح علم را که نوراست به دانشجو منتقل می کند و اینکه فرمود استادی که سنش بالاتر است زیرا علم لابد ازتجربه است و فرمود «التجربه فوق العلم» و این استاد که سالهاست به تجربه علم پرداخته قطعا با انتقال آن تجارب شاگردانی داناتروعالم تر تربیت میکند.
نکته بعد انتخاب دوست در دانشگاه است
بنا به آنچه بزرگان علمی به تجربه گفته اند:
دوستی را انتخاب کنیم که اهل تلاش و کوشش باشد دنبال علم باشد، با تقوا و پاکدامن و با حیا باشد، دارای فکری راست و بدون انحراف وبدنبال صراط مستقیم باشد، و ازتنبلی و سربار بودن و این دست و آندست کردن و امروز را به فردا انداختن دوری کند، پر حرف نباشد، اهل ایجاد مفسده در بین دوستان وغیبت کننده و فتنه گر نباشد.
تا توانی میگریز از یار بد یار بد بدتر بود از مار بد
مار بد تنها ترا بر جان زند یار بد بر جان بر ایمان زند
و بدان که هر کسی را می توان از دوستانش شناخت پس در انتخاب دوست بکوش که هم برای دوستت بهترین باشی هم بهترین را برگزین که بهترین باشی.
*دبیر سابق انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی کرمانشاه
