به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ « نارضایتی» مردم از مذاکرات بی فایده 18 ماهه در عین پلمپ تاسیسات هسته ای حالا دیگر به یک اعتراض عمومی بدل شده است. فهم این مسئله برای دولتی ها آنقدر ها هم سخت نیست. کافی است عکسها و فیلمهای راهپیمایی های این دوسال دولت روحانی در هیئت وزیران بازبینی شود تا رییس جمهور به نتیجه رفراندومی که مدنظرش بود، بیشتر فکر کند.
شعارهایی که توسط همه طیف های مردمی در راهپیمایی 22 بهمن 93 سردست گرفته شدند، بیشتر از همیشه ضدامریکایی بود.(اینجا)
روند شکل گیری مذاکرات در دوره مسئولیت محمدجواد ظریف به نحوی بوده است که در ابتدا به دلیل اهمیت رفع تحریم ها برای مردم از اهمیت برخوردار بود. شعار «چرخیدن چرخ زندگی مردم» از سوی حسن روحانی نیز در همین راستا تحلیل می شد. موافقت ابتدایی مردم با مذاکرات و البته توافقنامه ژنو -که هیچ گاه متن ترجمه صحیح فارسی آن از سوی وزارت خارجه به رسانه ها داده نشد- به دلیل اهمیت این مذاکرات در رفع تحریم ها بود.
حالا اما 15 ماه است سایه سنگین توافق ژنو به دلیل عدم اتخاذ دیپلماسی صحیح چرخ زندگی را تحت تاثیر قرار داده است و مردم به انتظار نتیجه نهایی مذاکرات باید تا تیرماه نیز برای بار چندم صبر کنند. همین مسئله موجب شده است تا بسیاری از ایرانیان با ناامیدی و نارضایتی به مذاکرات بنگرند.
در 22 بهمن 93 یک نفر هم در حمایت از «مذاکرات هسته ای جواد ظریف» شعار نداد. حتی دانشجویان و اساتید دانشگاه نیز نتوانستند از این مذاکرات حمایت کنند. با اینکه آنها در طول چند ماه گذشته بر انجام و رسیدن به یک « توافق خوب» اصرار دارند اما مسیر فعلی مذاکرات را در راستای رسیدن به این نوع از توافق درست نمی دانند. انتقادهای دانشجویان پس از پیاده روی ظریف با جان کری بیشتر هم شده است. (اینجا)
از سال گذشته و پس از فراخوان رییس جمهور برای حمایت از توافق ژنو حتی یک استاد دانشگاه نیز در حمایت از این توافق ناکام سخن نگفته است. اگرچه افرادی چون زیباکلام و شیرزاد بالکل اصل انرژی هسته ای را «ضرر» تلقی کرده اند و در حمایت از «هرتوافقی بهتر از عدم توافق» سخنرانی کرد اند. (اینجا)
توافق ژنو علیرغم نداشتن موافق، اما منتقدان زیادی دارد. دانشجویان و اساتید دانشگاه از منتقدان جدی «مذاکرات به این شکل» هستند و با خوش بینی به مذاکرات نمی نگرند. در این میان اساتیدی هم بوده اند که به خاطر انتقاد به توافق ژنو راهی دادگاه نیز شده اند اما گفته اند که دست از اعتراض برنخواهند داشت حتی اگر هفت هشت سال آب خنک بخورند.(اینجا)
حالا و پس از 22 بهمن پرواضح است که یک اجماع ملی از مردم و نخبگان در عدم حمایت از مسیر فعلی مذاکرات و اعتراض به دیپلماسی فاقد عزت شکل گرفته است. اجماعی که حالا با شدت گرفتن شعار «مرگ بر آمریکا» برخلاف میل و رویکرد دولت در (به اصطلاح)«تنش زدایی» خودش را بیشتر نشان داده است.
راهپیمایی 22 بهمن 93 که به خاطر شعارهای به شدت «ضد آمریکایی» و «ضدمذاکرات ننگین» ظهور و بروز کمتری در رسانه های اصلاح طلب یافته نقطه آغازی بر پایان حمایتهای مردمی از «مذاکرات بی نتیجه هسته ای» و آغاز اعتراض به اصل ارتباط با آمریکا به بهانه ادامه مذاکرات است.
گزارش از محمدرضا عبیدی
