جامعهای که این روزها درگیر چالشهای اقتصادی است و چهرههای سیاسی آن برای یارکشیهای معمول و نشان دادن خود بر سر دیگران «فریاد» میزنند را شاید خیلیها جامعهای پراکنده بدانند. اما همین استقبال مردمی و خودجوش از «175 جوانمرد مظلوم» نشان داد که «عاملی» که جامعه را به «وحدت» و «انسجام» میرساند همین «شهداء» هستند.
شاید برای آنهایی که خود را متولی «فرهنگ شهادت» میدانند موجب تعجب باشد جوانانی خارج از چارچوب فکری، سیاسی و فرهنگی آنها، اینچنین مهربانانه و حماسی به بازگشت «175 شهید مظلوم» واکنش نشان دادهاند.
در روزهایی که جامعهی ایرانی بیش از همه چیز به «وحدت» و «همدلی» نیاز دارد، باز این «برکت خون شهداست» که «وحدت» میآفریند و دلها را بهم نزدیک میکند. «مظلومیت» شهدای عزیز به ویژه «175 غواص دریادل» به یاد همهی ما میآورد که آن چیزی که برایش این همه «رشادت» و «ایثار» صورت گرفته «ایران اسلامی» است؛ «ایرانی» که این روزها بیش از همیشه نیازمند «هم دلی و تلاش» است.
برخی از متولیان رسمی اگر از اندکی هوشمندی برخوردار باشند میدانند نباید «فرهنگ ایثار و شهادت» را با نگاههای محدود و انحصاری پیگیری کنند. دلسوزان میدانند «شهدای وطن» برای همهی مردم عزیز اند و این همهی مردم، شامل همهی کسانی میشود که با ما هم فکر و هم جهت هستند و یا با ما همراه نیستند. در نگاه و بیانات متولیان این امور نباید چنین احساس شود که «شهید و شهادت» منحصر به یک طیف و یک نگاه فکری است.
اگر مسئولین بدانند و بفهمند و بدانیم که همان قدر که برای یک دانشجو، طلبه و بسیجی و خانم خانهدار داخل کشور، «شهداء» عزیز و بزرگند که برای یک ایرانی دانشجو و پزشک و کارآفرینی که حتی شاید چندسالی از عمر خود را در وطناش نگذرانده است، قطعا فعالیتها، برنامه و نگاهشان موثرتر از تلاشهای فعلی شان میشود.
واکنشهای خود جوش مردم به بازگشت «175 غواص شهید» به همهیمان نشان داد «فرهنگ ایثار شهادت» مقدستر از آن است که هزینهی درگیریهای سیاسی و گروهی و جناحی شود.
