چه کسی از جیب مردم شعار می دهد؟

خبرنامه دانشجویان ایران: روحانی در فاصله ای کوتاه از سخنرانی پیشین خود در تلویزیون، باز به تلویزیون می آید و به صورت زنده صحبت خواهد کرد. بسیاری اینطور تحلیل می کنند که استقبال های ضعیف از روحانی که نمادی از کاهش بدنه اجتماعی است و نیز نامه اقتصادی 4 وزیر که در آن درباره بحران رکود هشدار داده شده است، دلایل نیاز حضور زودهنگام روحانی در تلویزیون است.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مدعیان مخالفت با حرکتهای پوپولیستی، با همه تلاش برای تحریک مردم برای حضور در مراسم استقبال و با همه بنرها و تبلیغاتی که به نام «ستاد مردمی» و به صورت خودجوش توسط ادارات و دستگاههای دولتی بالا برده می شد، با صحنه ای عجیب در روز سفر روحانی به مازندران مواجه شدند.

تصاویر منعکس شده آنقدر خالی از جمعیت است که رسانه های طرفدار دولت، در تصاویری که از جمعیت های چند صدنفره گرفته اند به پوشش گزارش حضور روحانی در مازندران پرداخته اند.
این در حالی است که در همان جمعیت محدود نیز عده زیادی با به دست گرفتن پلاکارد، مخالفت با سیاست های اقتصادی و دیپلماسی دولت را اعلام کرده اند.

پیش از این و در سفر کردستان نیز اتفاقی مشابه رخ داد و جمعیت محدود چندهزار نفره ای که نیمی از محل سخنرانی را نیز پر نمی کردند، به استقبال از روحانی آمده بودند. تعبیه محیط هایی با مساحت کم برای سخنرانی روحانی – از جنس آنچه در شیراز یا قم صورت گرفت- نیز نتوانست به تصاویر به دست آمده در این استقبال ها کمک کند.

دولت که همه تلاش خود را در گره زدن مشکلات اقتصادی کشور به تحریم ها و به توافق در دوسال گذشته صورت داد، این روزها نیز سعی می کرد تا از نمد توافق کلاهی برای به دست آوردن بدنه اجتماعی درست کند. با این حال گویا عملکرد دوساله دولت آنقدر سوال برانگیز بوده که حتی فتح الفتوح توافق هم نتواند، بدنه چسبنده و ثابتی برای دولت روحانی به وجود بیاورد که مگر در استقبال ها به داد دولت برسد و تصاویری آبرومندانه تر را از سفرهای استانی دولت به یادگار بگذارد. حتی حرکتهای پوپولیستی دولت روحانی نیز نتوانست چاره کار شود.

مشکلات عدیده ای که طی این دوسال صرفا با وعده و وعید و شعار با آنها مواجه شده است، شرایطی به وجود آورده است که دولت روحانی را که با رای شکننده 50.7 درصدی روی کارآمده است، با کاسته شدن بدنه اجتماعی همراه کرده است.

گرانی های مکرر، تورم، رکودی که در نامه 4 وزیر به آنها اشاره شده است، مواردی هستند که بیشتر در دیدگان مردم به عنوان نمادهای ناکارآمدی مطرح می شوند. از طرفی ادعای حل شدن مشکلات با توافق و نتیجه عکس این ادعا در دوران پساتوافق مردم را از به نتیجه رسیدن دیپلماسی ادعایی دولت نا امید کرده است.

آمارهای تکان دهنده 4 وزیر از وضعیت اقتصادی کشور که گویی با فشار بر رسانه ها و صدا وسیما از پوشش مناسب آنها خودداری شد، حکایت از وضعیت اسفباری در حوزه اقتصاد دارد. هزینه هایی که پس از اجرای توافق ژنو بر کشور تحمیل شده است.

بعد از توافق ژنو، 180 هزار میلیارد تومان از دارایی‌های بورس از بین رفته است. به عبارتی روزی 350 میلیارد تومان از دارایی‌های مردم در بورس از بین رفته است. قیمت نفت نزدیک به 58 درصد کاهش یافته است و تنها در یک سال گذشته 38 میلیارد دلار از درآمد نفتی کشور معادل روزانه 205 میلیارد تومان از بین رفته است. با وجود کاهش 50 درصدی قیمت جهانی فولاد، کاهش 15 درصدی قیمت جهانی آلومینیوم و کاهش 31 درصدی قیمت جهانی مس، اما در داخل کشور قیمت خوردو افزایش یافته است. و کمپین نخریدن خودرو با حمایت جمع زیادی از کاربران ایرانی هدایت می شود.

به نظر می رسد همین مشکلات اقتصادی که برنامه مدونی برای آنها وجود ندارد و باعث اختلاف نظرها شده، یکی از دلایل عدم استقبال از رییس جمهوردر سفرهای استانی است. در حالی که دوسال پیش سریع القلم مشاور روحانی با توهین به راننده تاکسی ها و لبوفروش ها آنها را از دخالت در موضوع هسته ای منع کرده بود، امروز روحانی برای کلاس اولی ها ماجرای توافق را با صدای بلند توضیح می دهد. به عبارت دیگر او همه فرآیندهای پوپولیزم را پی می گیرد، اما در کسب کردن نتایجی که انتظار دارد با شکست روبرو شده است.