اما نکته اصلی ماجرا چیست؟ چرا شیخ نور چنین حرفی را می زند در حالی که در انتخابات 76 همین هیاتی ها بودند که در مقابل اصلاح طلبان حامی سیدمحمد خاتمی که ظالمانه دست به تخریب علی اکبر ناطق نوری می زدند از او حمایت کردند؟
بگذارید کمی به عقب برگردیم جامعه روحانیت مبارز بر سر یک لیست انتخاباتی در مجلس سوم به اختلاف نظر بر می خورد و همین موضوع باعث می شود که از دل اعضای جامعه روحانیت مبارز (پدر معنوی اصولگرایان) که هاشمی رفسنجانی، ناطق نوری و حسن روحانی عضو آن بودند، مجمع روحانیون مبارز(پدر معنوی اصلاح طلبان) تشکیل و اختلاف بر سر یک لیست انتخاباتی باعث شکل گیری دو جریان سیاسی در کشور شود، اما اکنون مواضع مجمعی یا همان اصلاح طلبان به طیفی از اعضای جامعه روحانیت مبارز همچون هاشمی رفسنجانی، حسن روحانی و ناطق نوری بسیار نزدیک شده و به نوعی می توان گفت با هم دوباره پیوند خورده اند. هاشمی رفسنجانی در گردشی باور نکردنی به سمت اصلاح طلبانی رفت که تا چند سال پیش او را با بدترین الفاظ همچون عالیجناب سرخ پوش و آقا «سی» و امروز او را «آیت الله» خطاب می کنند. حسن روحانی هم همین مسیر را پیمود او هم عضو جامعه روحانیت مبارز بود کم کم تغییر مسیر داد و در جلسات جامعه شرکت نکرد تا در انتخابات 92 توانست حمایت اصلاح طلبان را جلب کند اما ناطق نوری حسابش تا حدودی متفاوت است.
ناطق اگرچه بر خلاف انتخابات سال 76 ، که مورد هجوم ناجوانمردانه اصلاح طلبان قرار گرفته بود و حتی تا دو سال پس از آن انتخابات موج تخریب ها علیه اش ادامه داشت، این روزها از سوی اصلاح طلبان عنوان شیخ معتدل را یدک می کشد و همان ها که روزگاری کمر همت به تخریبش بسته بودند حرف از سر لیستی او در انتخابات مجلس می زنند اما حسابش را از فتنه88 اگر چه دیر ولی در سال 89 جدا کرده است اما نکته ای که در مورد او وجود دارد نوع سیاست ورزی اش است.
ناطق نوری اگر چه روزگاری سایه اش را اصلاح طلبان با تیر می زند و باعث وحدت اصولگرایان تا قبل از سال84 بوده است اما نکته ای که در مورد او نمی توان نادیده گرفت نزدیکی اش به هاشمی رفسنجانی است، او بشدت خود را به هاشمی نزدیک می بیند و همین موضوع باعث می شود که مواضعش هم با هاشمی رفسنجانی تنظیم شود و دقیقا زمانی که هاشمی مورد غضب اصلاح طلبان بود او هم چوب هاشمی را می خورد و حالا که اصلاح طلبان حول محور هاشمی جمع شده اند از نان هاشمی می خورد و تا صدر لیست اصلاح طلبان برای انتخابات مجلس نیز بالا رفته است.
نکته بعدی که در مورد سیاست ورزی ناطق نوری وجود دارد دیدگاه عاطفی او به سیاست است او بعد از بی مهری هایی که از سمت جوانان جریان اصولگرایی به او شد کم کم شروع به فاصله گرفتن از این جریان شد و مناظره سال 88 هم نقش کاتالیزور را در این فاصله گرفتن داشت.
حال این دو نکته یعنی نزدیکی شیخ نور به اکبر هاشمی رفسنجانی و سیاست ورزی عاطفی او در رابطه با جریان اصولگرایی باعث شده است که او درصدد پاسخ به برخی بی مهری هایی که بخاطر نزدیکی او به هاشمی رفسنجانی و مواضع غلطش انجام شده بود برآید و حرفی را بزند که اگرچه خود می داند اشتباه است اما مرهمی بر زخم هایش محسوب می شود.
وگرنه امثال ناطق نوری خوب میدانند اگر نبودند هیات مذهبی و جوانان هیاتی که به رهبری امام خمینی سازماندهی شده در متن انقلاب حضور یابند انقلاب اسلامی حاصل نمی شد و یا اصلا جلسات حسینیه ارشاد که شور انقلابی را به جوانان هیاتی تزریق می کرد شکل نمی گرفت. اصلا پیروزی جنگ تحمیلی، که با نوای یا حسین هیاتی هایی همچون آهنگران و کویتی پور و رشادت جوانان بدست آمد، حاصل نمی شد.
ناطق همه اینها را خوب می داند اما او مواضعش را بر اساس نزدیکی به هاشمی رفسنجانی و بر اساس علقه هایش تنظیم کرده است و همین مساله او را به این نقطه رسانده است که مرهم زخم هایش را در زخم زبان زدن به جوانان هیاتی جستجو کند.
