چرا فائزه هاشمی در دانشگاه تهران سخنرانی کرد؟!

خبرنامه دانشجویان ایران: 16 آذر امسال را باید به عنوان طنزترین روز در تقویم به ثبت رساند. البته این طنز به اندازه ای تلخ است که جز تحمل تلخی آن چاره دیگری نیست.

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ روز دانشجو سال ها است که به یاد سه دانشجوی شهید بزرگ داشته می شود. سه دانشجویی که همگان می دانند برای چه شهید شدند. هدفی که  همگان با دو مشخصه بارز استکبارستیزی و ظلم ستیزی آن را می شناسند.

این دو ویژگی البته در سال های اخیر و با همت نفوذی های اصلاح طلب و همکاری ضدانقلاب هایی چون اعضای گروهک نهضت آزادی به فراموشی سپرده شده است و عملا باعث تبدیل 16 آذر به نماد تجمع آمریکا دوستان در دانشگاه ها شده اند. حضور افرادی که با همه اختلافات جناحی، استکبار دوست هستند و البته در زمینه ظلم نیز ید طولانی دارند. این روند امسال اما با جسارت بیشتری ادامه پیدا کرد و افرادی که به عنوان مفسدان سیاسی و اقتصادی ابتدا در دادگاه وجدان بیدار جامعه و بعد در دستگاه قضا محکوم شده اند با وقاحت در رثای عدالت و آزادی حرف زدند و حرف زدند و حرف زدند.

البته ناگفته روشن است که تلاش های جبهه انقلاب برای مقابله با این جریان تحریف کننده آرمان های روز دانشجو نیز با همدستی یاران این جریان های ضد انقلابی در وزارت علوم با سد عدم اجازه ورود به دانشگاه ها مواجه شد.

به عنوان نمونه در زمینه تلاش برای تحریف روز دانشجو میتوان به همایش "تردید و امید"، آیین بزرگداشت روز دانشجو در دانشگاه تهران اشاره کرد. مراسمی که سخنرانان آن فائزه هاشمی، هاشم صباغیان، عبدالله رمضان‌زاده بودند و البته  ابراهیم یزدی که حضور پیدا نکرد.

در این میان وضعیت صباغیان، رمضان زاده و یزدی به اندازه ای روشن است که به نظرم نوشتن درباره آنها اسراف وقت خود و خواننده محترم است و بهتر است به وضعیت فائزه هاشمی پرداخته شود.

فائزه هاشمی را می توان نمود خاندان رفسنجانی ها در عرصه سیاست دانست. دختری که رفتار و گفتارش بیانگر نگاه یک خانواده قدرتمند سیاسی و اقتصادی به جامعه و سیاست است. دختری که در حزب پدر ساخته خود تلاش کرد پدر را برای همیشه رییس جمهور نگاه دارد و قانون اساسی را عوض کند.

فائزه هاشمی اما همیشه در رفتار و گفتار خود یک اخلاق ثابت دارد و آن مافوق قانون نشان دادن خود است. به عنوان مثال جسارت قانون شکنی فائزه هاشمی در فتنه 88 به اندازه ای بود که صدا و سیمای محافظه کار نیز مجبور به پخش تصاویر این فتنه گری در اصلی ترین بخش خبری خود شد و وی بعد از مدتی به راحتی با عنوان کردن اینکه برای خوردن ساندویچ و خرید روسری در مرکز فتنه حضور پیدا می کرد عملا تمام قوانین و دستگاه های اجرا کننده قانون را به سخره گرفت.

البته قاطعیت قوه قضاییه در برخورد با عوامل فتنه سبب شد فروردین ماه سال 91 ابهت خودساخته این دختر جسور هاشمی رفسنجانی  فرو ریزد و با حکم شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامی به مدت 6 ماه روانه زندان شود. 6 ماهی که البته خود وی آن را سعادتی برای همنشینی با بهایی ها و منافقین می داند. بخش دوم این حکم اما 5 سال محرومیت از فعالیت های سیاسی، فرهنگی و مطبوعاتی بود.

حضور فائزه هاشمی در سال سوم محکومیت خود در یک مراسم سیاسی به عنوان سخنران اصلی یقیناً ارتکاب جرم است و قابل پیگرد. اما دو سوال مهم اینجا پیش می‌آید. اول اینکه چرا قوه قضاییه در این مورد و موارد مشابه همچون ممنوعیت فعالیت جعفر پناهی کارگردان سینما هیچ اراده ای برای برخورد ندارد؟ چرا باید افرادی به علت قدرت و شهرت خود بتوانند عملا صدر و ذیل قوه قضاییه را با بی توجهی خود به سخره بگیرند؟ به راستی اگر فردی عادی چنین می کرد باز هم قوه قضاییه به سادگی از کنار آن رد می شد؟

سوال دوم این است که چرا دولت اعتدال که خود را قانون مدارترین دولت تاریخ ایران می داند به سادگی به کسی که در حال سپری کردن دوران محکومیت خود است اجازه جولان در دانشگاه را می دهد؟

وزارت علوم دولت روحانی در دست چه کسانی است که به راحتی مجوز حضور ضدانقلاب را در دانشگاه می دهد؟

در این میان اما تاسف بزرگتر برای آن تشکل دانشجویی است که این افراد را دعوت کرده است. تشکل دانشجویی که باید نمادی از تلاش برای تثبیت قدرت قانون باشد به راحتی دستمایه جریان های سیاسی می شود و آرمان هایی که به خاطر آن 16 آذر به وجود آمده است را فراموش کند و البته دیده ایم که سرانجام این تشکل ها به کجا می رسد.

به نظر می رسد قوه قضاییه حتی برای حفظ صلابت خود هم که شده است باید دراین ماجرا ورود کند و اجازه ندهد دختر فلان پدر باعث مافوق قانون بودن شود. قوه قضاییه ای که در ماه های اخیر اثبات کرده است اگر اراده کند توان مقابله با مجرمان اقتصادی امثال مهدی هاشمی و مفسدان سیاسی را دارد.