اما اصول گرایی به حرف نیست به تعهد عملی به شاخص ها است. شاخص ترین شاخص ها، ایمان اسلامی است که ابتنا عمل اجتماعی بر مبانی دینی و تلاش مخلصانه در چارچوب اخلاقیات دینی برای به نتیجه رسیدن نمود آن است.
در این دوره از تهیه فهرست انتخاباتی، اصول گرایان تجربه زیبایی از حرکت اصولی فارغ از سهم خواهی و گروه گرایی را تجربه کردند. فهرست تهران به عنوان شاخص ترین فهرست ها با همکاری همه گروه هایی که داعیه اصول گرایی دارند نه بر اساس سهم احزاب که بر اساس شایستگی ها و توانمندی ها در رفع مشکلات کشور در عرصه قانون گزاری شکل گرفت. کسی ادعا نمی کند که این فهرست بهتر از این نمی توانست باشد، اما اینکه گفتمان تعیین کاندیدا از تسهیم قدرت به رفع نیاز کشور و معرفی براساس شاخص نه وابستگی به احزاب اصلاح شود قدم بسیار مبارکی است که باید قدردان آن بود. این قدم مبارک حتی از نتیجه انتخابات هم مهم تر است چون مبنایی را فراهم کرد که امکان هم افزایی همه ظرفیت های نیروهای انقلابی را بعد از فصلی از اختلاف نظرها فراهم آورد.
ارزانی نفت، کاهش قدرت خرید، رکود اقتصادی و بیکاری معضلاتی هستند که معیشت مردم را به شدت متاثر کرده اند. این چالش ها روزنه نفوذ اندیشه هایی شده اند که در باغ سبز را در وابستگی و تسلیم به قدرت های بزرگ نشان می دهند و تفسیر غلط خود را از برجام با نهادینه کردن تاب ناآوری اقتصادی به خورد اذهان عمومی می دهند. افزایش شکاف طبقاتی که در شاخص هایی چون افزایش ضریب جینی در این دو سال اخیر بروز یافته، حاکی از این واقعیت تلخ است که توسعه بدون توجه به عدالت جتماعی و بدون توجه به توزیع ثروت و ایجاد فرصت های برابر اقتصادی امکان پذیر نیست. ایران کشوری جوان با نیرویی تحصیل کرده است. 10 میلیون دانش آموخته دانشگاهی و 4 میلیون دانشجو که قریب بیست درصد آنها در تحصیلات تکمیلی مشغول علم آموزی هستند، ظرفیت های مهم کشورند که باید برنامه های اقتصادی معطوف به آن تهیه گردند. تکرار تجربه تلخ دهه هفتاد در ایجاد رونق مصنوعی اقتصادی با افزایش استقراض خارجی و وام دار کردن کشور با خرید های بعضا تجملاتی و بی فایده هرگز راهگشا نخواهد بود.
برجام با همه فراز و نشیبش کلید همه معضلات کشور نیست و گفتار درمانی مبتنی بر آن، هفته هاست که بی تاثیری خود را در درمان بیماری های اقتصادی کشور نشان داده است. اکنون زمان عمل متناسب با ظرفیت های کشور است که با تکرار الفاظ فراهم نمی گردد وموج آفرینی های روزنامه ای و حاشیه پردازی ها نمی توانند چایگزین عمل مومنانه در ان عرصه باشند.
فهرست تهران اصول گرایان، پاسخی در خور برای نیازهای فوری کشور در عرصه قانون گذاری است. وجود شخصیت های علمی و کارشناسان مومن و در کنار هم قرار گرفتن نسل های قدیم و جدید مدافعان انقلاب این فهرست را به نقطه عطفی در تعالی اصول گرایی تبدیل نموده است.
متاسفانه در همه جای کشور چنین تعالی مشاهده نمی شود. در برخی از شهرستان ها گفتمان قوم گرایی با ظاهرسازی سیاسی غلبه دارد. سیاسی نمایندن دعواهای قبیله ای کاری زشت است که ممکن است در کوتاه مدت پیروزی های ظاهری به بار آورد ولی در دراز مدت حتی به ضرر مناطق کوچک کشور هم تمام می شود؛ چرا که امکان هم افزایی را از بین برده و بازه های چهار ساله را با تعویض مدیریت ها به هدر می دهد.
در برخی نقاط دیگر هم، هنوز هستند پدرخوانده هایی که توقع دارند نسل جوان و فعال انقلاب مطیع بی چون و چرای سلایق آنها گردند و تشخیص آنها را عملیاتی کنند. درس تهیه فهرست تهران، اعتماد به جوان ها و هم افزایی همه مدافعان انقلاب بود اما تحمیل هنوز روش غالب برخی مصلحت اندیشان است که قطعاً با مسیر تعالی متعارض است.
تنها چند روز تا انتخابات مانده و امید است که حرکت مبارکی که در تهران به ثمر نشست در همه کشور جریان یاید.
* وزیر اسبق بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز
