خبرنامه دانشجویان ایران:محسن رضایی دبیر محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام اخیراً در یک جمع دانشجویی در شهر محل ولادت خود از یک طرح جدید برای برون رفت از مجادلات سیاسی فعلی خبر داد.
روزنامه کیهان به قلم عبدالله کشاورز نوشت؛ دکتر محسن رضایی دبیر محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام اخیراً در یک جمع دانشجویی در شهر محل ولادت خود از یک طرح جدید برای برون رفت از مجادلات سیاسی فعلی خبر داد.او در این سخنرانی راه حل «کمیسیون ملی انتخابات» را برای «جلوگیری از مداخله دولت در انتخابات» مطرح کرد و در نهایت گفت از این طریق «نظام» و «قانون انتخابات» اصلاح خواهد شد. او راه اصلاح نارسایی ها را در این دانست که همه در «نحوه رفتار» خود تجدیدنظر کنند. وی در این سخنرانی بطور ضمنی رفتار قانون شکنانه رهبران آشوب های پس از انتخابات را جزیی از «مردم سالاری دینی» دانست و گفت که اگر این اعتراضات را نپذیریم حوادث جبران ناپذیری به وجود می آید!
بسیاری از ناظران سیاسی معتقدند طرح دکتر رضایی در ادامه طرح های گذشته پیرامون انتخابا او در ایام انتخابات در کنار بحث جوان گرایی از «دولت سایه» سخن می گفت و در تشریح آن از شخصیت های مختلف جناح ها نام می برد که در اتاق های فکر دولت سایه را تشکیل می دادند. دکتر رضایی یک بار هم به همراه جمعی از چهره های سیاسی که وجه مشترکشان مخالفت با دولت نهم بود ، از «دولت وحدت ملی» حرف می زد که البته این دولت مستعجل شد و قبل از آنکه به نتیجه ای برسد فروپاشید.ت است. خود او پیش از این یک بار از «طرح دولت ائتلافی» سخن گفته بود. آن موقع ایشان راه برون رفت از مشکلات کشور را مشارکت همه جناح ها و شخصیت ها در یک دولت می دانست.
طرح دکتر رضایی شباهت زیادی هم به «کمیته صیانت از آراء» دارد و می توان گفت از نظر رویکرد، تفاوتی با آن ندارد، فقط ممکن است نیت این دو متفاوت باشد ولی در برگ و بار و میوه با آن یگانگی دارد. کمیته صیانت از آراء برخلاف ظاهر و عنوان آن، ماموریت داشت تا از یک طرف شرایط کشور را غیرموجه و غیرقابل قبول و خطرناک معرفی کند و از سوی دیگر ساز و کارهای قانونی و نهادهای مسئول را مردود معرفی کرده و از آنان سلب صلاحیت کند. نتیجه کمیته صیانت از آراء امروز دیده می شود. این قلم در گذشته طی مقاله ای تحت عنوان «پیدا و پنهان کمیته صیانت از آراء عواقب آن را یادآور شده بود و متاسفانه شد آنچه» شد.
نکته دیگر این است که در این روزها بعضی از افراد که اتحاد جبهه ای و فکری دارند یک موضوع را با زبان های گوناگون بیان می کنند. یکی ذیل عنوان وحدت و بازگرداندن کشور به شرایط عادی، یکی ذیل عنوان رفع کدورت ها و اغماض از خطاها، دیگری ذیل توصیه ای اخلاقی و اینکه شخصیت های انقلاب باید وحدت پیدا کنند و دیگری ذیل عنوان تشکیل گروهی از ریش سفیدها و موجهین برای ایفای نقش میانجی و دیگری ذیل عنوان «تلاش برای پیدا کردن راه حل جامع» و... حرف می زنند ولی علیرغم آنکه در حسن نیت بعضی از این ها تردیدی وجود ندارد، متاسفانه حاوی نکات منفی مشترک است.
اول آن که این پیشنهادها عموماً با نادیده گرفتن ساز و کارهای قانونی برای رفع بعضی از مشکلات است. واقعیت این است که اگر کسی مرتکب جرم شده است باید مجازات شود و درشت یا ریز بودن فرد خطاکار نباید سبب تمرد از قانون شود. در مسایل پس از انتخابات عده ای از چهره های سیاسی مردود شده و حتی فراتر از آن مرتکب جرائم سنگین شدند که حتماً باید پاسخگو باشند ولی متاسفانه شاهدیم که به جای تمکین به قانون قیافه حق بجانب بخود می گیرند و بر روش قانون ستیزانه و دیکتاتورمنشانه خود تاکید می ورزند و از سوی دیگر این پیشنهادها عموماً با قابل اغماض خواندن خونهای بیگناهی که در آشوب های ناشی از قانون شکنی بعضی از خواص بر زمین ریخته شده و نیز با نادیده گرفتن آبرویی که از مردم و نظام در صحنه بین المللی تضعیف گردیده، توام است، این در حالی است که نه خون ها قابل غمض عین هستند و نه ظلم سنگین علیه نظام قابل بخشش است.
و اما درباره طرح جدید دکتر رضایی گفتنی های دیگری نیز وجود دارد:
1- طرح کمیسیون ملی انتخابات یا هر طرح مشابه دیگر متضمن نادیده گرفتن ساز و کارهای قانونی و از جمله ساز و کار قانون اساسی است چرا که قانون اساسی به صراحت وزارت کشور را مامور برگزاری و شورای نگهبان را مامور نظارت بر انتخابات کرده است. با این وصف باید پرسید بی اعتبار کردن قانون اساسی از کدام منطق قابل قبول ملی، انقلابی و یا شرعی برخوردار است؟ قانون اساسی یک میثاق ملی است و به دلیل برخوردار بودن از تأیید اکثریت قاطع مردم ایران یک مسئولیت شرعی برای حکومت به حساب می آید و دور زدن یا نادیده گرفتن آن نقض عهد حکومت با مردم محسوب می شود و در واقع در صورت تن دادن حکومت به نقض قانون اساسی، خود به مشروعیت خود ضربه های ویرانگر زده است.
2- وقتی قانون اساسی به دلیل وقوع یک رشته اعتراض یک گروه فزون خواه و دیکتاتور نقض شده و به کنار می رود چه تضمینی وجود دارد که «کمیسیون ملی انتخابات» که به هیچ وجه مشروعیت و وجاهت قانون اساسی را نخواهد داشت، به این سرنوشت مبتلا نشود و همان گروه دیکتاتور به بهانه هایی- از جمله اینکه چرا از فلان گروه این تعداد و از فلان گروه دیگر آن تعداد در کمیسیون عضویت دارند- نتایج انتخابات برگزار شده توسط این کمیسیون را شعبده بازی و تقلب ناپلئونی نخوانند؟
3- وزارت کشور و شورای نگهبان نزدیک به 700 هزار نفر را آموزش داده و بسیج می کنند تا انتخابات در زمان مقرر در قانون برگزار شود آیا کمیسیون انتخابات هم از چنین امکان و نیرویی برخوردار خواهد بود. اگر آری این ها چه کسانی اند؟ آیا اساساً خلق چنین تشکیلاتی با این تعداد نیروی انسانی میسر است؟ اگر آری آیا امکان نفوذ مخالفان برگزاری انتخابات- مخالفان نظام- در آن وجود دارد یا خیر؟ قطعاً این امکان به سهولت وجود دارد. با وجود این امکان آیا به سهولت قابل پیش بینی نیست با سپردن انتخابات به کمیسیون مورد اشاره، آشوب سر تا سر انتخابات و حوزه های برگزاری انتخابات را در بر بگیرد و اساساً امکان برگزاری انتخابات سالم و موجه از میان برود. در این صورت آیا نظام سیاسی با خطر تاخیر در شکل گیری مجلس و ریاست جمهوری مواجه نمی شود آیا این تاخیر در نهایت نظام سیاسی را به سمت انحلال سوق نمی دهد؟ قطعاً آری.
4- طرح کمیسیون انتخابات در شرایطی که باطل بودن ادعای داعیان دروغ پرداز تقلب به اثبات رسیده و نظام مظلوم پس از تحمل هزینه ها از این موضوع عبور کرده است آیا در عمل احیای این داعیه باطل نخواهد بود.فرض کنید نظام جمهوری اسلامی با این طرح موافقت کند آیا این به معنای صحه گذاشتن بر داعیه ناحق مخالفان انتخابات سالم نمی باشد؟ در این صورت آیا نظام با دست خود مشروعیت ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان را در طول این 30 سال زیر سؤال نبرده است؟
5- راستی طرحی با این همه ایراد و سؤالات اساسی چرا باید بدون مشورت لازم و بدون رایزنی در نهادهای تخصصی نظام در ملأعام و بخصوص در جمع جوانان مطرح گردد؟ آیا این هم یک طرح تبلیغاتی نیست که فقط برای «جذب قلوب» عده ای مطرح شده و در واقع در پشت این ادعا هیچ خبری از طرحی بنام «کمیسیون انتخابات» وجود ندارد؟ آیا جناب آقای دکتر محسن رضایی- که خدمات سابق ایشان قابل تردید نیست- حق دارد هنجارها و قوانین نظام دینی را به قیمت جلب-نظر این یا آن گروه به مسلخ تردید و انکار ببرد؟
