جناب آشنا با «روحانی‌ات» خداحافظی کن

خبرنامه دانشجویان ایران: سیدمهدی حاجی آبادی// عقل منفصل حسن روحانی و مشاور فرهنگی دولت، در جدیدترین افاضه‌اش نوشت: شایسته نیست احترام آستان قدس رضوی را به کارزار سخت و تلخ انتخابات بکشانیم. مصلحت نیست که قاضی را در معرض قضاوت عمومی قرار دهیم. از گذشته عبرت بگیریم.

وی هم نوشت: بنده طعنه نمی زنم. عقیده ام این است که انتظار اولیه از قاضی رأی دادن است نه رأی گرفتن. این شامل همه قضات ارزشمند می شود نه فقط یک قاضی.

جناب حسام‌الدین آشنا چندی قبل هم به همین منوال درخصوص به کارزار نکشاندن حاج قاسم سلیمانی، قالیباف و محسن رضایی هم به منتقدین دولت هشدار داده بود. اما در شان و چرایی توصیه فعلی با قبلی نکات مشابه و متفاوتی نهفته که بدان اشاره خواهم کرد.

اول: سخن از کارزار سخت و تلخ تکرار نرم‌تر تهدیدهای قبلی است. آشنا قبلا تلاش کرده است کمی از پرده جهنم موعود روحانی برای منتقدان را کنار بزند تا رقبا و منتقدان بهتر بدانند چه عاقبتی ممکن است در اختیار آنها باشد.

دوم: این بار به معنای واقعی کلمه آشنا ترسیده است. ترس از سقوط دولت روحانی توسط گزینه‌ای که نقاط مثبت منهای نقاط منفی دیگر رقبا را داراست. سابقه چند ده ساله سیاسی به وی آموخته قابلیت‌های ساده‌زیستی، انقلابی‌گری، وحدت‌آفرینی خواص، سوابق خوب طولانی در بالاترین رده‌های نظام، مردمی بودن و کارآمدی حجت‌الاسلام رئیسی تا چه حد برای دولت اشرافی افتاده در شیب عدم محبوبیت حسن روحانی خطرناک است.

سوم: تفاوت محسوس ادبیات پیام اخیر با تهدیدهای سابق شاگرد گلزاده‌غفوری، پاشیدن خاک به چشم مخاطب است تا نیت نهفته در فکر ناشر را نبیند. چهره دایه مهربان‌تر از مادر برای آستان قدس رضوی و دلسوزی برای نکشاندن قاضی به معرض قضاوت عمومی بازی است. اگر نه نیت همانی است که در تهدیدهای سابق علیه رقبا نهفته بود. گرچه با جدی‌تر شدن رقابت و احتمال حضور آقای رئیسی منتظر تغییر ادبیات هم باید باشیم.

چهارم: وضعیت امروز روحانی نتیجه برهم خوردن پازل بزرگ برجام‌های متعدد برای استحاله نظام است. ماجرا از آنجا آغاز شد که از خرداد ۹۲ و به برکت تحریم های فلج کننده اقتصادی(!) ایالات متحده توانست با مدیریت آرای شهروندان ایرانی در زمین دروغین فلاکت و معیشت اقتصادی از طریق مهندسی انتخابات با عقب راندن نیروهای حامل انقلاب اسلامی، عملگرایان مورد وثوق خود را در ساختمان ریاست جمهوری ایران به قدرت برسانند. گمانه آمریکائی ها آن بود که از طریق برجام و اتکای بر متابعت دولت تدبیر و امیدی که سودای بهبود رابطه با آمریکا را داشت می توانند عملگرایان را در ایران در موضع تفوق قرار داده و بدینوسیله با گوشه رینگ بردن رهبری و نیروهای حامل انقلاب در برجام های دو و سه عقب نشینی ها و امتیازها و انتقام های مطمع نظر خود را بصورت نیابتی از طریق «دولت تدبیر و امید» نقد کنند.

اما  آیت الله خامنه ای در تنگنای دولت عملگرایان زبردستانه زمان داد و زمین گرفت تا آنگاه که برجام توسط آمریکائی ها و در طمع برجام های دو و سه نهائی و امضاء شد. رهبر انقلاب بعد از آنکه توانست با همان «برجام کم جان» به تمامیت تحریم ها «آب ببندند» تا جائی که اینک هر گونه کارشکنی آمریکائی ها در برجام زمین دعوا را از دو گانه «تهران ـ واشنگتن» به زمین «اروپا ـ آمریکا» منتقل کرده و این بار این اروپائی هستند که بجای ایران معترض کارشکنی آمریکا در برجام می شوند و از سوئی دیگر پس از منع رهبری از ادامه برجام های دو و سه اینک واشنگتن نقشه خود را در نیمه راه نیمه کاره می بیند و از همه بدتر محبوبیت روحانی با شیب تندی رو به کاهش است و دست برتر و صدق کلام منتقدین در حال اثبات.

اما در آخر خطاب به آشنا باید مضمون جمله مشهور شهید سیدحسن آیت زمانی که همفکران آشنا قصد داشتند با رد اعتبارنامه او در مجلس، عرصه را برای جولان خود فراهم کنند  یادآوری کنم: دندان طمع کنار زدن انقلابیون و پی‌گیری اهداف استادت گلزاده غفوری را بکش، بویی که دز پسابرجام به مشامت می‌رسد، بوی کباب نیست، بلکه «خر» داغ می‌کنند.