معمول است برای ارزیابی خود، گروه و تشکیلات به دستاورد ها و شکست ها در سطوح گوناگون می پردازیم؛ اما روی صحبت نگارنده ابتدا با خود وسپس همنوعان دانشجو و دانشگاهی خود می باشد.
همه ما می دانیم امام راحل گفت: دانشگاه اصلاح شود، جامعه اصلاح می شود؛ شهید بهشتی گفت: دانشجو موذن جامعه است، خواب بماند نماز امت قضا می شود و... که میدانیم.
در عمل ما چه کردیم؛ سخنان را باخطی خوش به در و دیوار تشکیلات و دانشگاه نوشتیم و... تمام.
یادمان رفت تا دانشگاه را اصلاح نکنیم جامعه اصلاح نمی شود، وظیفه هایمان به هر اسم و عنوانی در دانشگاه فراموشمان شد، ندانستیم ولو در قامت یک دانشجوی ساده در قبال سرنوشت خود، دانشگاه، کشور و جهان مسئولیم.
کج انگاری و رفتار غلط که با تکرار می رفت تبدیل به رویه شود برای ما خنده دار بود و برای عمل کنندگان به این اشتباهات خنده دارتر؛ قشر خاکستری هم نمی دانست کدام راست است و کدام غلط.
به جای ارتباط بیشتر در دانشگاه و تاثیر گذاری تدریجی نشریاتی با انگاره های اجباری تقدیم کردیم که سفره دانشجویان را تقدیم کرد. تا عملکردی غلط دیدیم تنها فریاد زدیم که غلط است، نگفتیم درستش چیست و چرا آن درستش را عملی نساختیم؟
تعهد را آموختیم اما برخی را در ظاهر برخی در سلیقه و ... . باید های ما باید اجرا شود و توضیح مهم نیست همین که ما می دانیم کافیست. تعدادمان در اقلیت بود حال با کم و زیاد هایی و فقط خواسمان بود رویه های جاری بود که باشیم.
دیدیم تئاتر در دانشگاه مورد اقبال است فقط بر سرشان زدیم، میبینیم هنرمندان مورد اقبالند نقدشان می کنیم و اگر خدایی ناکرده کسی سمت برگزاری تئاتر و هنرمند شدن بود ... واویلا، دیگر ازما نیست.
آری دانشجوی عزیز نقد جامعه و تحلیل امروز آن حق من و شماست، نقد فرهنگ، اقتصاد، وزیر و... ؛ ولی همه اینها را ما مسببش بودیم. ما نیز برای امروز جامعه باید پاسخگو باشیم، کمتر خانواده ای است که امروز یک دانشجو نداشته باشد، همین کافیست، برای پر کردن وظیفه ای که فردا از اهمال در آن کمر خم نکنی، پس این گوی و این میدان با دانشجوی امروز مثل دانشجوی دیروز نمی توان سخن گفت.
برای اثبات اتهام خود و هم قطاران کافیست به دانشگاه هایی که در آن هستیم نگاه کنیم، چطور باید باشد ولی نیست. امام راحل در کنار همه گزاره ها برای دانشجو گزاره مهمتری دارد که آن عمل به وظیفه است، چیزی که تلخی هر شکستی را جبران می کند. امید که با عمل به وظیفه از اتهام خود مبرا شویم...
