عوامل ترور

خبرنامه دانشجویان ایران: محمدمهدی‌ ادیبی// باید اعتراف کنم که با افرادی در ارتباط هستم که شخصیت های مهمی را کشته اند. شخصیت هایی که می توانستند برای خودشان و جامعه شان بسیار مفید باشند.

شما چطور؟ آیا شما شخصیتی را نکشته اید؟!

این کار سختی نیست. شاید خیلی هم آسان باشد. وقتی کودکی را به خاطر یک کار کودکانه آنقدر سرزنش کنیم که بترسد؛ شخصیت او را کشته ایم! وقتی در ازای افتادن یک ظرف یا چیزهایی شبیه این، به فرزندمان می گوییم: «تو نمی توانی یک کار درست انجام دهی»؛ شخصیت او را کشته ایم. وقتی به جای آموزش صحیح، از حربه ی تنبیه، تهدید و ترساندن کودک استفاده کردیم، یعنی شخصیت و آینده ی او را به مسلخ برده ایم.

می گویند شخصیت انسان در هفت سال اول زندگی او شکل می گیرد؛ حال فکر کنید که در این سال ها، ترس، تهدید و تمسخر را علیه او به کار برده باشیم. آیا این کودک امکان بروز استعدادهایش را پیدا می کند؟!

ترس از تمسخر یا نگرانی از توبیخ شدن از جانب دیگران، مانع شکوفا شدن توانمندی انسان ها است. فردی که با چنین تفکری بزرگ می شود، همواره نگران طرد شدن یا تنبیه شدن از سوی دیگران است. (البته این شخص در هر زمانی -حتی بزرگسالی- می تواند با همت، اراده و تلاش، ذهنیت های منفی را از بین ببرد و با تفکرات درست جایگزین کند؛ هرچند کار سختی باشد.)

دست انداختن و تمسخر یک کودک، کار بامزه ای نیست! از موضع قدرت سخن گفتن و بی اعتنایی به کودک هم، بزرگی ما را نشان نمی دهد. تمام این ها صرفاً شخصیت انسانی که می تواند آدم توانمندی برای خودش و جامعه باشد را نابود می کند.

اگر کودکی در خانه یا در اطرافیان دارید، به او به عنوان "بچه" نگاه نکنید. او را شخصیتی ببینید که قرار است آدم مهمی باشد. نگذارید که ناخواسته عامل ترور شخصیتی شوید که در آینده می تواند باعث پیشرفت و بهبود اوضاع خودش و جامعه باشد.