مصاحبه گر از سوادش پرسید و او گفت که خیلی ناچیز درس حوزه خوانده است. با همان سواد ناچیز و قاطی کردن همه چیز باهم، آشی درست کرده بود و سر مردم کلاه می گذاشت. یکی از مصادیق شارلاتان بازی هایش، در عین تاسف برانگیزی بود، خنده دار بود. میگفت مثلا مردم می آمدند می گفتند، به ما ذکری بده که به حسب مشغولیت با آن، نون(نان) و روزی مان زیاد شود. پیامبر دروغین هم گفته بود: روزی صدبار بگو «نون والقلم، نون والقلم، نون والقلم...» :)
یکی آنطور و مبتذل از «ن و القلم» بهره می برد و یکی هم می شود جلال آل احمد که داستان دو میرزابنویس را در قالب نقد اجتماعی می برد و اسمش را به درستی «ن و القلم» می گذارد. الغرض، دیروز چون به تقویم روز «قلم» بود، می خواستم و باید چیزی را یادآور می شدم و آن اینکه هرچه در اهمیت «قلم» و «متن» بگوییم، کم گفتیم.
چرا فیلم خوب نداریم؟ +چون «متن» خوب نداریم. چرا فیلم خوب کم داریم؟ چون «متن»(طرح و فیلمنامه) خوب کم داریم. چرا گزارش های خبری تلویزیون مان کسل کننده است؟ چون «متن» خوبی ندارد. چرا پاسخ های برخی مسئولین برای برخی مردم اعتمادزا و راضی کننده نیست؟ چون «متن» خوبی ندارد و... .
اما چرا «متن» خوب نداریم؟
چون همه عادت کرده اند به کم خواندن، به کم نوشتن، به کم شنیدن.
همه عادت کرده اند به این توییتر و اینستاگرام که شاید اقتضای زمانه باشد، اما در خود مدرنیسم دارد با آن مقابله می شود. آنچنان که پرفالوِورترین سلبریتی دنیا می گوید خسته شده است از این دنیای مجازی. در اینجا اما نه تنها مقاومتی نمی شود، که ائمه ی پولی توییتر توصیه می کنند که اصلا همه روزنامه ها را ببندید و خرج اتینای این مجازستان کنید.
استدلال هم مخاطب است. حال آنکه لذت بوی کاغذ به کنار( که این جماعت اصلا بالای ۲۰۰ کلمه دیگر نمی توانند بنویسند)، نمی داند عمده مخاطبان مجازی پای سفره اخبار و گزارش های این چندورق مکتوب نشسته اند که کمی مدعای دغدغه می کنند. و اگر نه باید صبح تاشب از زلف یار بنویسید در آن خراب شده. اسمش را گذاشته فعال مجازی اما دریغ از داشتن عرضه نگارش یک «لید». کاش آن پیامبر دروغین را پیدا می کردم، می گفتم از آن نسخه ی اشتباه به این جماعت توییتری بدهد که: روزی صدبار بگو و بنویس «ن والقلم» که اصلاح شوی!
