تا کی بدمیم در شیپور بی‌عدالتی؟

خبرنامه دانشجویان ایران: علی مزروعی*// کنکور امروز صورت گر خوبی است برای نشان دادن ضعف عدالت آموزشی و یا اصلا نبود عدالت آموزشی در بسیاری از نقاط کشور همه ساله شاهد حضور پر رنگ پشت کنکوری هایی در این آزمون هستیم که گاها چهار یا پنج بار و حتی بیشتر در این آزمون شرکت کرده اند غالبا برای راه یافتن به رشته های پزشکی و مشتقات آن و بعضا افرادی از سایر رشته ها نیز برای چشیدن طعم حضور در دانشگاه های مطرح پی یه ماندن چند ساله پشت کنکور را به تن شان میمالند.

البته این حضور پشت کنکور به تنهایی نشان دهنده نبود عدالت آموزشی نیست.

آن چه دلیل این پشت کنکور ماندن ها است ما را بیشتر قانع میکند که این نا برابری را فریاد بزنیم.

دلایلی از قبیل اکتفا خیلی از دانش آموزان به کتب درسی خود در طی سنوات تحصیل شان که بعدها و خیلی دیر متوجه شده اند که کنکور چیزی است ورای تصور آن ها که سال هاست سوالاتش مرز های کتب درسی را در نوردیده و دیگر منابعش را باید در کتب کمک آموزشی فلان و فلان جست و جو کنی و یا اگر حوصله و احیانا وقت مطالعه آن ها را نداری دست در جیب مبارک کرده و در کلاس های تست زنی استاد فلانی و استاد بهمانی شرکت کنی اما زمانی که سیل انبوهی از دانش آموزان در استان های محرومی مثل کهگیلویه و سیستان و بلوچستان و حتی در حاشیه همان کلان شهر تهران زندگی میکنند و بماند که خیلی هایشان اصلا پول مشاور ندارند که اگاهشان کند کنکور را چگونه بگذرانند.

حتی خیلی از افرادی که به نحوی با چگونگی کنکور آشنا شدند نیز حتی پول خرید این کتاب های کمک آموزشی را ندارند چه برسد به مهارت های تست زنی و غیره و ذلک که با این تورم دیگر کتاب کمک درسی نیز به کلایی لوکس تبدیل شده که فقط قشر متوسط به بالا جامعه از آن بهره مند اند.

اما آنچه این بی عدالتی را بیشتر رخ نما میکند رتبه برتر شدن دانش آموزانی است که غالب نود درصدی شان تهرانی و مرکز استانی هستند و بقیه هم قائدتا لااقل پول خرید کتاب کمک درسی را داشته اند.

در حالی که بسیاری از دانش آموزان سیستان و بلوچستان و جنوب کرمان حداقل دوران تحصیلات دبستانی شان را در کپر هایی میگذرانند که هیچ معلمی حاضر به حضور در آن نیست و وقتی به این مدارس سر میزنی دانش آموزانی را در پایه های چهارم و پنجم میبینی که جمع و تفریق را هم به زور بلدند و حتی چیزی از دنیای جدول ضرب نمیدانند و با این پایه آموزشی ضعیف اگر مشکلات معیشتی از دایره آموزشی کشور حذفشان نکند پا به دوران دبیرستان میگذارند و وادی کنکور و آن وقت باید رقابت کنند با بچه های غرق در امکانات وفضای رقابتی تهران و مراکز استان ها و آن وقت سرپرست وزارت آموزش و پرورش صراحتا میگوید رتبه های اول کنکور به عملکرد مدارس و مدیران آموزش و پرورش ارتباطی ندارد.

نبود این عدالت آموزشی خود درد بزرگی برای کشوری است که آرمانش تمدن سازی است.  اما آنچه درد بزرگتری است عدم وجود بینش صحیح در ذهن مسئولینی است که باید پاسخگو این وضعیت باشند و در تلاش برای بهبود آن اما ضعف های خود را نپذیرفته و منتقدان را به چوب تنبلی دانش آموزان میرانند.

این نمک بر زخم پاشیدن است که نتایج کنکور را صرفا حاصل تلاش افراد بدانیم و عوامل مادی را از دایره سنجش مان حذف کنیم و بقیه را که یارای رقابت در این ماراتن نا برابر را ندارند غیر مستقیم تنبل خطاب کنیم. جدا  از این نابرابری آموزشی  به عنوان مصداقی دیگر در کنکور امسال که به صورت سنجش تلفیقی از دانش اموزان نظام قدیم و جدید بر گزار شد نیز سازمان سنجش چندان از این چالش سر بلند بیرون نیامد و شاهد طیف گسترده ای از اعتراضات مبتنی براین مورد بودیم اعتراضاتی که با توجه به برگزاری کنکور برای اولین بار به این روش از مدت ها قبل انتظار آن میرفت و قابل پیش بینی بود. این روند اجباری برگزاری کنکور تلفیقی مبتنی بر هر الگوریتمی که باشد قطعا مخالفان و منتقدان خودش را خواهد داشت و این چالش احتمالا قرار است از سال آینده نیز برای برگزار کنندگان کنکور درد سر ساز شود.

* دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار