به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از فارس، فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» از هفته گذشته در سینماهای کشور روی پرده رفته و با استقبال مواجه شده است. به همین مناسبت نظر برخی کارشناسان و صاحبنظران در این باره مرور میکنیم.
حجتالاسلام والمسلمین سیدمحمدعلی آلهاشم امام جمعه تبریز: فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» ویژه نوجوانهاست و خانوادهها میتوانند بهصورت دستهجمعی به تماشای آن بنشینند.
محمد سرشار مدیر شبکه تلویزیونی کودک، فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع»: از گونه سینمای راهبردی (استراتژیک) است و موضوعات مهمی مانند پیشرفتهای فضایی، دانشمندان جوان ایرانی، جاسوسیها و عملیاتهای اسرائیل علیه ایران، مدافعان حرم، حفاظت از محیط زیست و ... را به زبان قابل فهم برای کودکان و نوجوانان بیان میکند. وقتی که این فیلم را میدیدم به برادرم امیر داسارگر غبطه خوردم و آفرین گفتم که درباره این موضوعات مهم، برای فرزندانمان فیلمنامه نوشته و بعد هم آن را ساخته. خدا قوت مجاهد فرهنگی!
علیرضا کاظمی معاون پرورشی و فرهنگی وزیر آموزش و پرورش: «منطقه پرواز ممنوع» به خوبی توانسته فضای حاکم بر قشر نوجوان، حس شجاعت، کنجکاوی و خیلی از مسائلی که انسان در حال و هوای نوجوانی به آن فکر میکند را در قالب فیلم به نمایش درآورد. البته باید خاطرنشان کنم که در این حوزه فیلمهای بسیار کمی تولید شده و فیلم «منطقه پرواز ممنوع» یکی از بهترین فیلمهایی است که برای نوجوانان و ویژه اکران در مدارس توصیه میکنم.
حسین جعفری کارشناس آموزش معاونت پژوهش و آموزش حوزه هنری: فیلمنامه این اثر، مخاطب را تا پایان با خودش همراه میکند و در انتها با حرکت قهرمانانه باعث میشود، مخاطب با رضایت از سالن خارج شود. مهمترین مزیت این فیلم قصه و قهرمان داشتن در سینمای امروز ماست که متاسفانه دچار مشکل بوده و با کمبود یا نبود قهرمان مواجه هستیم.
تقی دژاکام روزنامهنگار: از زیباییهای این فیلم، به کار بردن لباسهای پلنگی بچههاست که در بسیاری از لوازم صحنه از جمله کیسهبکس و حتی در پارچه تختخواب هم بکار رفته تا علاوه بر اینکه نشانه یوز ایرانی است، نشان دهد که خواب این نسل هم در موقعیت جنگی و البته جنگ نرم است. با اینهمه فیلم کوشیده است تا حد ممکن از شعاردادن فاصله بگیرد و همه حرفها را با تصویر و داستان بزند نه با دیالوگهای صریح. در نتیجه نکات مطروحه توی ذوق نمیزند و کاملاً همراه با فیلم در روح و جان نوجوان تماشاگر و مخاطب مینشیند.
سیدقاسم حوائجی مدیر عامل موسسه علمی فرهنگی آیندهسازان: سینما در ژانر کودک بیشتر جنبه سرگرمی دارد و در بزرگسال جنبه رفع خستگی اما در ژانر نوجوان هیچکدام از این دو نیست. سینما در ژانر نوجوان جنبه زندگی دارد و نوجوان به شدت تاثیر پذیر است اما متاسفانه در ایران به آن کم توجه میشود. مهمترین مزیت «منطقه پرواز ممنوع» این است که نوجوانان ایرانی را آنگونه که در واقعیت وجود دارد به نمایش درآورده است.
حسین شاهمرادی مدیر عامل انتشارات امیرکبیر: اولین نکتهای که دربارۀ این فیلم وجود دارد این است که فیلمنامۀ خوبی دارد. داستان، به خودی خود، پرکشش و جذاب است. داستان قهرمان دارد. ضدقهرمان دارد. تقابل قهرمان و ضدقهرمانش خوب از آب درآمده است. ماجراجویی دارد. تعلیق دارد. اوج دارد. فرود دارد. پایانبندی خوب دارد و الخ. این داستان، حتی اگر در قالب فیلم و تصویر هم در نمیآمد و فقط مکتوب بود، باز هم جذابیت لازم را داشت.
محمدمهدی خالقی مستندساز: یک نکته بسیار خوب «منطقه پرواز ممنوع» نگاه جهان وطنی و فراملیتی فیلم است. برای یکی از موارد معدود در سینمای ایران یک شخصیت افغانستانی بسیار مثبت، یک قهرمان تمام عیار با سمپاتی دلنشین در این فیلم میبینیم. شخصیتی که از قضا در بازی هم بسیار خوب و باورپذیر است. قهرمانی تو دل برو که خیلی راحت میتوانی از تفاوت لهجه خانواده و تفاوت سیمایش گذر کنی و به گوهر انسانیاش برسی. در کنار این، شخصیت هادی حجازیفر یا همان پدر فیلم هم نگرشی جهانی، تمدنی و فراجغرافیایی دارد.
جمال یزدانی کارشناس مسائل فرهنگی و تربیتی: تالش کجاست؟ جایی که بعد از ۴۰ سال هنوز سینما ندارد. اما با سینما سیار فعلا نیاز مخاطبانش را برطرف میکند. تالش اکنون با اختلاف رأی سه برابری در انتخابات فرهنگی در سینما، پیروز شده است. «منطقه پرواز ممنوع» رکورد فروش سه برابری به نسبت فیلم قبلیاش یعنی هزارپا (با میزان فروش یک و نیم میلیون) را شکسته و بیش از ۵ میلیون تومان فروش داشته است.
حجتالاسلام محمدرضا زائری کارشناس فرهنگی: فیلم سینمایی «منطقه پرواز ممنوع» داستان ماجراجویی سه نوجوان است که مشغول ساخت هواپیمایی هستند. منطقه پرواز ممنوع فیلمی است که برای مصرف نوجوانان و خانوادهها ساخته شده و پیش از این پرمخاطبترین فیلم جشنواره کودک و نوجوان اصفهان بوده. در روزگار فقر تولید محتوای فرهنگی برای مخاطب نوجوان وجود چنین اثری غنیمت است. آفرین بر امیر داسارگر عزیز و همکاران ارجمندش.
