خبرنامه دانشجویان ایران: مهدی امامقلی// در میان اخبار و گزارش های مربوط به کرونا، برخی واقعیات عینی، نه تنها بیانگر منحصربه فردترین گزاره های اخلاقی و سیاسی هستند که ذهن آرمان اندیش انسان های متفکر را نوازش می دهد بلکه حاکی از حقایقی قابل تامل از نهاد حکومتداری و ولایت بر مردم در نظام جمهوری اسلامی است؛ اینکه جمهوری اسلامی در طول بیش از ۴۰ سال از حیات خود، به بهترین نحو توانسته است زمینه های تعاون و همکاری را در جامعه ایرانی تمهید و در رفتار عمومی ملت خود، همبستگی اجتماعی و سیاسی را نهادینه کند و اینکه ملت ایران به قول رهبر معظم انقلاب توانسته در این آزمون کرونایی به خوبی بدرخشد و به همه جهانیان بفهماند که میان ملت متمدن ایران و فرهنگ غرب فاصله ای به درازای حداقل چند قرن از تاریخ است.
ایرانیان، ملتی هستند که بخشی از ریشه های فرهنگی شان به چندصد سال از تاریخ تمدن اسلامی برمی گردد و اکنون نیز خود پرچمدار تمدن نوین ایرانی اسلامی شده اند.
به شیطنت رسانه های معاند و انتشار عکس هایی از یکی دو تجمع محدود و معدود در اتوبوس های عمومی - آن هم به دلیل تبعات اقتصادی کرونا در بخشی از طبقات جامعه و البته عدم مدیریت مطلوب دستگاه های ذی ربط- نباید توجه کرد بلکه بایستی رفتار عمومی ملت ایران را در برابر افکار عمومی جهانیان قرار داد که در مقایسه با جوامع دیگر که حاکمان آنها به ضرب و شتم و تحکم و جریمه و... روی آورده اند، در عمل کردن به توصیه هایی مانند فاصله گذاری اجتماعی و رعایت بهداشت فردی و اجتماعی که ستاد ملی مبارزه با کرونا اعلام می کند، چه قدر خوب عمل می کنند.
فارغ از نکات فوق، اتفاق منحصر به فردی که در ایران در حال شکل گیری است رزمایش و جهاد اجتماعی و بروز و ظهور اوج بسیج همگانی و همبستگی ملی و دینی است که یادآور دوران دفاع مقدس در دهه اول انقلاب اسلامی است. به راستی در کجای جهان می توان سراغ گرفت که شهروندان یک جامعه به صورت خودجوش، بسیج شوند و چنین صحنه هایی از فداکاری و گذشت را رقم بزنند.
البته که در علوم سیاسی و روابط بین الملل، در کنار مولفه هایی مانند جمعیت، نیروی نظامی، وسعت سرزمینی، یکی از گزاره هایی که نشان دهنده اقتدار و ابهت یک نظام سیاسی است، مسیله یکپارچگی اجتماعی است؛ گزاره ای که ملت ایران در عین برخورداری از سایر مولفه ها در برهه های مختلفی چون دفاع مقدس، حماسه ۹ دی، انتخابات و سایر مشارکت های مدنی در سیل و زلزله و... اکنون در کارزار مقابله با کرونا آن را به خوبی به نمایش گذاشته اند.
در شرایطی که پزشکان خارجی از ترس ابتلا به کرونا از بیمارستان های کشورهای به ظاهر پیشرفته، پا به فرار می گذارند پزشکان و پرستاران ایرانی حتی در ایام نوروز و تعطیلات، به دور از خانواده خود، شبانه روز در حال فداکاری و خدمت رسانی به مردم هستند تا جایی که تعداد قابل توجهی از آنها به خیل شهدای عرصه سلامت می پیوندند.
از سوی دیگر در میان آحاد جامعه، صحنه هایی از رزمایش همدلی شهروندان ایرانی شکل می گیرد. در شرایطی که خبر می رسد شاخص های جهانی بورس سقوط کرده و قیمت طلا به بالاترین نرخ خود در ۷ سال گذشته رسیده است، کرونا مغلوب مهربانی ها می شود و تعداد قابل توجهی از مالکین و بازاری ها در تهران و برخی شهرستان ها، پویش بخشش اجاره ها را راه می اندازند. اوایل سال جاری بود که با اوج گرفتن میزان مبتلایان به کرونا و همزمانی آن با تعطیلات نوروز، اخباری مبنی بر جمع آوری کمک های مردمی و خیرین برای افرادی که قادر به پرداخت اجاره بها نبودند، در صدر رسانه ها قرار گرفت؛ مثلا در شهرستان چابهار، بیش از ۳۰۰ نفر از صاحبان واحدهای تجاری اجاره خود را بخشیدند یا آنکه اجاره بهای بیش از ۵۰۰ واحد تجاری و مسکونی در استان لرستان از سوی صاحبان آنها به مستاجران بخشیده شد و...
از سوی دیگر، بسیج محلات و هیات های مذهبی و مساجد سراسر کشور به مراکز تهیه و توزیع مواد بهداشتی و ضدعفونی کننده تبدیل شدند و کارگاه های تولید ماسک راه اندازی کردند. حتی وقتی نیمه شعبان شد، هییت های مذهبی نگذاشتند قرنطینه خانگی برهم بخورد، آنها در کوچه ها و خیابان ها آذین بستند و با پخش مولودی و موسیقی در معابر عمومی، نگذاشتند شادی و نشاط مذهبی در جشن تولد حضرت صاحب الزمان(عج) از خانواده ها دریغ شود.
سخنان اخیر رهبر معظم انقلاب و تقدیر ایشان از همراهی مردم در مقابله با کرونا و البته فراخوان ولی فقیه امت اسلامی برای رزمایش همدلی و کمک به نیازمندان نمونه منحصربه فردی از نگاه دقیق حکومت اسلامی به مردم است.
اشارات رهبر معظم انقلاب اسلامی به برخی رویدادهای خبری این روزهای کرونایی، فرازهای دقیق و نکات ارزشمندی برای شناخت هرچه بهتر جامعه ایرانی، نظام اسلامی و دقت نظر ولی فقیه زمان است. معظم له در بخشی از سخنرانی تلویزیونی خود در خجسته عید نیمه شعبان سال جاری فرمودند: «و مردم؛ انصافا مشارکتهای مردمی هم، مشارکتهای بسیار زیبا و صحنه های جالب و شگفت انگیزی را به وجود آورده که در همه جا هست؛ من چند مورد را بخصوص اسم می آورم. این به معنای این نیست که این چند مورد اختصاص دارند؛ نه، حالا اینها به بنده گزارش شده، اینها را من عرض می کنم: مثلا در سبزوار، طرح «هر محله یک قربانی» شروع شده؛ اهل محل جمع می شوند یک گوسفند قربانی می کنند، به نیازمندان همان محل گوشت می دهند؛ این خیلی چیز لازم و مهم و کار جالبی است که اینها انجام می دهند برای اطعام نیازمندان. یا در یزد، مادر شهیدی با همکاری جمعی از بانوان که همراه کرده با خود عده ای از بانوان را، خانه های خودشان را تبدیل کرده اند به خیاط خانه که در این خیاط خانه ها ماسک تولید می کنند و مجانی در اختیار مردم می گذارند. یا در نهاوند، گروهی از بانوان که در زمان دفاع مقدس نان می پختند و برای جبهه می فرستادند، فعال شده اند برای مهار بیماری و کمک می کنند. در خوزستان، طلاب قرارگاه تشکیل داده اند و حتی داخل خانه های مردم را هم ضدعفونی می کنند. در شیراز، معتمدین محلی با صاحبان املاک - صاحبان خانه ها و مغازه ها- صحبت می کنند که اجاره نگیرند یا تخفیف بدهند یا مهلت بدهند و کمک بشود به کاسب. در تبریز، رییس حوزه علمیه خودش وارد شده و به شکل میدانی مشغول فعالیت است. در یکی از شهرها، نامزد حزب اللهی ای که در انتخابات رای نیاورده، ستاد خودش را تعطیل نکرده و نگه داشته و فعالان را در خدمت حرکت جهادی و مبارزه با کرونا سازماندهی کرده. اینها البته گزارش های محدودی است که بنده حالا علی العجاله در اختیار داشتم؛ ولیکن صدها مورد شبیه این، بلکه هزارها مورد شبیه این در سرتاسر کشور به شکلهای گوناگون وجود دارد.»
توماس هابز، یکی از نظریه پردازان عصر روشنگری که الهام بخش بسیاری از اندیشمندان غربی بعد از خود شد و سایرینی چون جان لاک (نظریه پرداز نظام پادشاهی مشروطه و کسی که بنیانگذاران آمریکا او را لاک دانا خطاب می کردند) و دیگر طرفداران نهاد «قرارداد اجتماعی» و حتی بعدها اندیشمندانی چون هگل (در فلسفه سیاسی حق) و غیره از ترکیبات و اصطلاحات او گرته برداری می کردند، انسان را ذاتا شرور می دانست و در لویاتان (مهم ترین اثر هابز) عنوان می کرد که انسان گرگ انسان است! و بر این انسان باید مطلقا حکومت کرد. اگرچه اندیشمندان غربی بعد از او، نظریاتش را تعدیل کردند و رنگ و لعاب آزادی فکر و اندیشه هم دادند اما فرجام همان انگاره ها هم همین بود که صرفا ظواهری از فرهیختگی و تمدن برای شهروندان یک جامعه کافی است. کاربست همین مفروضات و انگاره ها در حکمرانی غربی ها نتیجه اش این شده که در بحرانی مانند کرونا، کار به جایی برسد که آمریکایی ها محموله های بهداشتی و پزشکی انگلیسی ها را غارت کنند یا شهروندانشان که به حاکمانشان بی اعتمادند از ترس بحران قحطی به فروشگاه ها هجوم بیاورند و برای خرید کالاهای بهداشتی به جان هم بیفتند.
رهبر انقلاب در بخشی از همین سخنرانی اخیرشان نکته دیگری را هم یادآور شدند؛ «من اینجا این را هم عرض بکنم که یکی از سناتورهای غربی در همین چند روز گفته بود که غرب وحشی زنده شده؛ این حرف آنها است. وقتی که ما می گوییم در غرب یک روح وحشی گری وجود دارد که با ظاهر آراسته و ادکلن زده و کراوات بسته اش منافاتی ندارد، بعضی ها تعجب می کنند و انکار می کنند؛ این را حالا خودشان می گویند که این، نماد زنده شدن غرب وحشی است.» و این است فرق ما و جوامع غربی. همین بس که نخست وزیر اسپانیا چند روز پیش در سخنرانی تلویزیونی خود که برای اعلام تمدید قرنطینه در این کشور داشت به یکی از شعر های سعدی شیرازی، شاعر پارسی گوی ایرانی اشاره کرد و برای شهروندان کشورش این ۲ بیت را خواند: «بنی آدم اعضای یکدیگرند- که در آفرینش ز یک گوهرند- چون عضوی به درد آورد روزگار- دگر عضوها را نماند قرار».
