به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از فارس، ضایعات عضلات اسکلتی یکی از معمولترین عوارض جسمانی در سراسر جهان است که هزینه درمانی قابل توجهی را به نظام سلامت تحمیل میکند. این مسئله که نوزایی (regeneration) عضله رویکرد مناسبی برای ترمیم ضایعات عضلانی و درمان مبتلایان است، بهطور گسترده مورد پذیرش پژوهشگران و متخصصان این حوزه قرار گرفته؛ با این وجود، سازو کار ترمیم ضایعات عضلانی چندان شناخته شده نیست. ساختار عضله و ژن هایمرتبط با عضلات بین انسان و گورخر ماهی شباهت بسیار دارند، بنابراین میتوان از گورخرماهی به عنوان حیوان مدل آزمایشگاهی برای مطالعه سازوکار باززایی عضلات استفاده کرد. با توجه به نگهداری آسان و کمهزینه، مطالعه آسان و دوره زندگی کوتاه، استفاده از گورخر ماهی می تواند مطالعه برروی باززایی عضلات را تسهیل و تسریع کند. به منظور ایجاد یک مدل آزمایشگاهی مناسب ضایعات عضلات اسکلتی از گورخر ماهی، حسین پور قدم یاری، یاسر تهمتنی، علی ایپاکچی عظیمی، شهرام عیسی بیگی و همکارانشان در دانشگاه کرمان، پژوهشگاه رویان، دانشگاه آزاد اسلامی بابل و دانشگاه علوم پزشکی ویسکانسین آمریکا، پژوهشی را طراحی کردند که طی آن از ترانسپوزون Tol استفاده شد تا پروتئینی ادغام کننده متشکل از یک پروتئین فلورسانت سیان و نیتروداکتاز تحت کنترل آغازگر mylpfa، در بدن ماهیها تولید شود.
ترانسپوزن قطعهای از DNA است که میتواند محل خود را در طول ژنوم تغییر دهد و از آن برای ایجاد جهش یا اصلاح آن در ماده ژنتیک استفاده میشود.
نتایج این پژوهش که در مجله بینالمللی Molecular Biology Research Communications به چاپ رسیده است نشان داد، استفاده از مترونیدازول در لارو گورخرماهیهای دستکاری شده با ترانسپوزون یادشده موجب ایجاد آسیب عضلانی میشود. همچنین نشان داده شد، توان ترمیمی لارو های دستکاری ژنتیکی شده، سه روز پس از توقف استفاده از مترونیدازول، آسیب ایجاد شده را ترمیم میکند.
روی هم رفته، نتایج این پژوهش نشان داد گورخرماهیهای دستکاری شده به کمک ترانسپوزون Tol میتوانند مدل مناسبی برای مطالعه آسیب و ترمیم در عضلات اسکلتی باشند.
