به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از فارس، صادق درودگر در خصوص اینکه فوتبال ایران دیگر در فوتبال پایه رشدی ندارد، اظهار داشت: همیشه یک جمله تاریخی است که میگوید اگر میخواهید زندگیتان عوض شود باید نگاهتان را تغییر بدهید. تا نگاهمان عوض نشود، در فوتبال ایران دچار آسیب هستیم، چون در فوتبالمان گلخانهای عمل میکنیم.
وی ادامه داد: در تیم ملی پایهای به صورت باشگاهی کار میکنیم که در هیچ جای دنیا این شکلی نیست. لیگ پویا است که تیمها را میسازد. من در سال 55 در تیم فوتبال نوجوانان فردوسی بازی میکردم، در بازی فینال که با پاس تهران در استادیوم راهآهن جنوب بازی داشتیم، سکوهای فلزی این استادیوم پر از تماشاگر بود و دور زمین را هم مردم برای بازی فینال نوجوانان تهران نشسته بودند. مربی آن تیم که خدا حفظش کند، حسین لطفی بود که مربی تیمهای پایهای بود.
وی تصریح کرد: بعد از آن فینال تاریخی به تیم نوجوانان تهران دعوت شدم و در همین استادیوم راهآهن زیر نظر مرحوم پرویز ابوطالب، امیر ابوطالب، مدد نوعی و اردشیر لارودی تمرین میکردم. در کنار زمین 10 سبد بود که در هر سبد 13-12 توپ در آن قرار داشت و پذیرایی و تغذیه استثنایی در اختیار ما قرار میگرفت.
عضو هیأت رئیسه سازمان لیگ درباره اینکه دیگر این مسائل در فوتبال ما وجود ندارد، عنوان کرد: آیا هیأت فوتبال تهران یا استانهای دیگر هم چنین برنامههایی دارند؟ نگاه ما کارشناسی نیست. در گذشته میگفتند که دکترین سازمانهای اداری کشور باید بر اساس یک راهکار از پیش نوشته شده باید دستگاههای خود را بچرخانند و اگر یک سازمانی بازده مالی زیادی داشتند که از یک سطح بالاتر بود باید باشگاه درست میکردند که این باشگاه 50 رشته داشته باشد. برای اینکه نگاه و دیدگاهمان عوض شده است. قبلا استادیوم آزادی میساختیم ولی حالا 15 ورزشگاه 15 هزار نفری میسازیم که در شهرهایی مثل قزوین، نهاوند، سمنان، بیرجند، که تیم در فوتبال ایران ندارند. ولی تیمهایی مثل نساجی و ملوان که طرفداران زیادی دارند یک استادیوم ندارند. مسؤولان ورزش نیازسنجی نکردند و این استادیومها بر اساس فکر و منطق نبود.
درودگر در مورد این که دیگر کارخانه فوتبالیستسازی کشورمان مثل گذشته نیست، تأکید کرد: نباید منکر زحمات مربیان تلاشگر کشورمان شویم. در مازندران و یکی از شهرهای نزدیک جویبار دو استاد دانشگاه که یکی دکتری و دیگری فوق لیسانس داشت یک زمین فوتبال درست کرده بودند که در این زمین فوتبال بازیکنان بزرگی به فوتبال ایران معرفی شدند که نمونهای از این فوتبالیستها اللهیار صیادمنش است. همچنین باید این را متذکر شوم که کمیته آموزش در این زمینه در سالهای گذشته که محمد دادکان رئیس فدراسیون فوتبال بود، یک بخشی را به نام بخش استعدادیابی بنیان نهاد که مجید جلالی در این بخش مسؤولیت گرفت. در هفته اول 700 بازیکن شناسایی شدند، ولی به محض این که اردوی این تیم شروع شد، باشگاه سایپا جلالی را به استخدام خود درآورد. هم اکنون نیز تیم ملی جوانان با پرویز مظلومی کار خود را آغاز کرد، باشگاه استقلال او را نیز به تیم خود برد.
وی افزود: باید اذعان کنم کارخانه فوتبالیستسازی ما توسط مربیان زحمتکش در سراسر کشور کار میکند. اگر میخواهیم خروجی خوبی داشته باشیم، باید برنامه جدیدی را تدوین و اجرایی کنیم. میرشاد ماجدی در کمیته جوانان یک برنامهریز، مدیر و فوتبالیست بسیار قابلی بوده و او از سلسله مراتب به درجات بالا رسیده و به گونهای از گروهبانی به امیری رسیده و یکدفعه نیامده پست بگیرد.
عضو هیات رئیسه سازمان لیگ فوتبال در خصوص اینکه کار کردن با تیم پایه عشق و علاقه میخواهد تصریح کرد: در فوتبال ما همچون عسکرزاده، محمود یاوری، ناصر ابراهیمی، حسین لطفی و اردشیر لارودی مربیانی بودند که در تیم پایه کار میکردند و با عشق و علاقه بازیکنان خوبی را به فوتبال ایران معرفی میکردند، ولی حالا در هیچ کار و جایی عشق و علاقه حاکم نیست. باید اصولی کار را در سطوح پایه انجام داد. نظام ورزشی هرمی در کشور ما حکمفرما است، اگر برنامهریزی درستی انجام شود، مطمئنا در سطوح پایه اگر کار درست انجام شود، به موفقیت خواهیم رسید چون اصل این است.
درودگر که در رادیو جوان گفتوگو میکرد، خاطرنشان کرد: من در باشگاه ملوان در تمام ردههای سنی حتی بانوان تیم درست کردم. وقتی به وزارت ورزش و جوانان رفتم و از کارهای خودم به آنها گفتم و عنوان داشتم که چه امکاناتی را در اختیار من قرار میدهید، فقط سه ماه وقت مرا گرفتند. بر اساس قانون باید از تیم پایهای حمایت شود. تیمهایی که در رده پایه کار میکنند، باید درآمد بالا داشته باشند، از سازمان لیگ حقوق به آنها تزریق شود و وزارت ورزش و جوانان برای آنها بودجه تعریف کند. دولت باید سبد حمایتی بدهد و این اتفاقات رخ نمیدهد مگر این که در نگاه و نگرش مدیران ورزش تغییر حاصل شود.
