به گزارش خبرنگار سرویس زنان «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ آنچه از مناظره اول و دوم شاهد آن بودیم استفاده از زنان و مطالبات آن ها توسط برخی از کاندیداها برای کسب رای بود. مطالباتی که لزوما نیاز تمام زنان ایرانی نیست و طیف کمی از آنان را در بر می گیرد اما چون کارکرد تبلیغاتی دارد در مجادلات انتخاباتی استفاده می شود.
اولین بار فردی که از تکنیک های تبلیغاتی برای محبوبیت سیاسی یک رئیس جمهور استفاده کرد، ادوارد برنایز خواهرزاده زیگموند فروید بود که با شناخت امیال ناخودآگاه انسان و از استفاده از نظریه فروید، از چند ستاره سینما و دیدارشان با کالوین کولیج یکی از رئیس جمهورهای اسبق آمریکا برای افزایش محبوبیت او استفاده کرد و در این امر موفق هم شد.
در جامعه ما دقیقا با همین روش و از طریق تکرار برخی مسائل به شکل رسانه ای که به تدریج از در فضای مجازی و از زبان کانال ها و سلبریتی ها انجام شده است، با دست گذاشتن بر تمایلات ناخودآگاه و احساسات زنان، آنان را ترغیب به انجام اهداف دلخواه می کنند. گام اول در این فرآیند شناخت تمایلات سپس پیوند دادن آن با یک امر بیرونی و سپس نیازسازی کاذب بر اساس آن و ترغیب از طریق رسانه و تبلیغات است. دقیقا از همین روش برای ترغیب زنان به سیگار کشیدن توسط کمپانی های دخانیات استفاده شد. ابتدا تمایلات ناخودآگاه زنان را شناختند سپس سیگار کشیدن را به قدرت مردانه پیوند زدند و در یک مانور تبلیغاتی توسط فمینیست ها، از سیگار به عنوان مشعل آزادی زنان رونمایی کردند، موضوعی که احساس قدرتمند بودن به زنان می داد و از این طریق یک نیاز و تمایل کاذب برای زنان شکل گرفت و مهندسی شد.
هر آنچه در جامعه ما از نیازسازی کاذب در حوزه زنان مطرح می شود، دقیقا از همین الگو پیروی می کند. به عنوان نمونه ورزشگاه رفتن زنان به عنوان یک مطالبه مطرح شد که طیف کمی از زنان را در بر می گیرد اما فی الواقع این موضوع یک پاسخ کاذب به یک نیاز صادق است. زنان نیاز به تفریح دارند اما با نمادسازی رسانه ای، ورزشگه رفتن زنان تبدیل به نیاز اصلی آنان برای تفریح شد و این حس ناخوشایند امکانی که مردان دارند و ما نداریم نیز برای آنان ایجاد شد که خیلی راحت با فراهم کردن زیرساخت های لازم شرایط فراهم کردن این امکان برای زنان بود اما گویا فقط بعضی ها دوست دارند از این نماد صرفا برای استفاده تبلیغاتی که دارد استفاده کنند.
حالا مسئله زنان و مطالبه سازی هایی که برای آن ها توسط رسانه ها در طی این سال ها پررنگ شده است، به عنوان یک کالای انتخاباتی برای جذب رای باطل، امروز از زبان کاندیداها شنیده می شود. از مطالبات دم دستی که نمونه اش را گفتیم تا مسائل سیاسی مثل مسئله ریاست جمهوری زنان که توسط خانم زهرا شجاعی و کمپین خانم رئیس جمهور پیگیری و توسط آقای عبدالناصر همتی در مناظره اول گفته شد؛ بدون در نظر گرفتن ملاحظاتی مانند کارنامه قبلی خانم شجاعی و عملکرد ایشان در سمت هایی که حضور داشتند و شایستگی های لازم برای کاندیداتوری ریاست جمهوری که ایشان فاقد آن بودند. اما چون مطالبات زنان باید به مثابه کالای انتخاباتی مصرف شود باید حتما در مناظرات توسط این افراد مطرح شود.
یا مسائلی مانند وزارت زنان که در دولت آقای احمدی نژاد محقق شد، آقای روحانی وعده اش را داد اما گفت نتوانستم این وعده را محقق کنم و حالا امثال جناب مهرعلیزاده و همتی گفتند فلان تعداد وزیر زن در کابینه خواهیم داشت و آقای رضایی گفتند به شرط اجازه مراجع و تمام این وعده ها این سوال را برای ما پررنگ می کند که تضمین کاندیداها برای تحقق این مواعید انتخاباتی چیست؟
مواردی مثل پیامک حجاب، مشکلات بانوان ورزشکار هم دقیقا در همین راستا هستند، کالاهای انتخاباتی که مصرف انتخاباتی هم دارند.
اما آسیب این نیازسازی کاذب و پررنگ کردن آن دقیقا به خود زنان برمی گردد و موجب می شود نیازها و مسائل واقعی آنان دیده نشود. مسائل مهمی مانند پیگیری سیاست های کلی خانواده که توسط مقام معظم رهبری ابلاغ شد، مسئله ازدواج و تجرد قطعی دختران، ناباروری، افزایش جمعیت، مشکلات زنان سرپرست خانوار، تهیه طرح های ملی با پیوست خانواده و نقش های اختصاصی زنان که مغفول ماندند و به آن ها توجه جدی نشده است و مسائل مهم دیگر که چون در عملیات روانی نمی توانند موثر باشند و کالای انتخاباتی نیستند، بیان نمی شوند.
گزارش از مهدیه منافی
