به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از سینما دیلی، علی ملاصالحی (واکنش مثبت) گفت: «نقطه قوت «شادروان» صداقتش است. در زمانی است که سینمای ایران بیش از همیشه میخواهد حرفهای قلمبه سلمبه بزند و صدالبته دائما شکست میخورد. شادروان در همچین فضایی ادعای عجیبی نمیکند، قصهاش از ریتم نمیافتد و در سرگرم کردن و خنداندن مخاطب موفق است. دیگر نقطه قوت فیلم مجموعه بازیگرانش است که همه (حتی بازیگران فرعی) توانستهاند نقشهایشان را واقعی و ملموس دربیاورند. «شادروان» با فضای سرخوشی که به دام ابتذال نمی افتد، غنیمتی برای وضعیت این روزهای سینماست.»
حسین لامعی (واکنش منفی) گفت: ««شادروان»، از بدترین فیلمهای دههی اخیر جشنوارهی فیلم فجر است. فیلمی که اساساً معلوم نیست برای چه ساخته شده. واقعا، برای چه ساخته شده؟! فیلمی که نه سر دارد نه ته... نه شروعش درست است، نه پایانش دقیق، و نه میانه و بَدنهی فیلم، عمق و انسجام و کِشش دارد... فیلمی که نه کمدیاش خندهدار است؛ نه تراژدیاش حزنبرانگیز؛ و نه پیامهای مثلا اخلاقیاش، براستی عمیق و اخلاقیاند... یک فیلمِ پَرت و کشدار و بهکل هدر رفته؛ با یک پایانبندیِ آنتیسمپات و فاجعه؛ که نه در یادِ کسی میماند، و نه اساساً به «مِدیوم سینما» میرسد... تلهفیلمی ماقبلِ سینما که «هیچ» است و این «هیچ»های پوک و پوچ را، فقط در شِبههسینمای ایران میبینیم... در شِبههسینمایی که نه درامِ اکثر فیلمنامههایش درست و منسجماند، نه کارگردانیِ اکثر آثارش، از نظر فرمالیستی-تکنیکال، به الفبای قواعدِ مِدیومِ سینما، وفادارند... یک فیلم کوچک، بیمزه، لوس، چیپ، فِیکِ و بیدر و پیکر...»
