به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» مصطفی ساجدی// «شادروان» در دوگانه کمدی یا ملودرام قرار گرفته اما از اینکه انتخاب کند در این دوگانه کدام است ناتوانی دارد؛ لذا از هرکدام چیزی دارد و در نهایت هیچکدام نیست. نه در قصهگویی آنقدر توانا است و نه در خنداندن میتواند موفق باشد و نتیجه ترکیب ناقص این دو، ناقص الخلقهای همچون «شادروان» را ایجاد کرده است.
«شادروان» به تلهفیلم بیشتر شبیه است تا سینما. داستان فیلم اساسا قرار است بر طبق سوءتفاهم بنا نهاده شود و گویا نه نویسنده و نه کارگردان هیچ کدام به این نکته واقف نبودند چنین سوءتفاهم کارتونی و بینمکی، هنگامی که آشکار شود، جز اعتراض مخاطب، نتیجهای نخواهد داشت.
شادروان پازل بد بودن را با بیانیهخوانی ناسازگار با شخصیت، تکمیل کرد تا این گزاره را اثبات کند که اگر تکلیف فیلم با خودش معلوم نبود، خیلی نباید منتظر بهتر شدنش باشیم.
