به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»یادداشت از مجتبی عرب مازار، مسئول سابق بسیج دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف/// سلام من یک اسب هستم میخواستم ببینم میتوانم در سیرک شما استخدام شوم؟
-شما هنر خاصی دارید؟
-بله! من یک اسبم.
-همان دفعه که گفتید فهمیدم.من چرا باید شما را استخدام کنم. زیبایید؟خوب میدوید؟میپرید؟یا؟
-من اسبم.دارم با شما حرف میزنم!!
همین مکالمه کوتاه بین آقای اسب و آقای سیرکدار، حکایت وقتهایی است که باید یک واقعیتِ همینقدر روشن را به ما یادآوری کنند.
بله! به مایی که همین واقعیت را مدام برانداز میکنیم و میگوییم: اینکه زینش کج است، خوب یورتمه نمیرود، صدای قشنگی هم ندارد و...
همین ما گاهی یادمان میرود عصا اصولا اژدها نمیشود که حالا در مورد رنگ و ابعاد و روش حرکتش حرف بزنیم، نیل اصولا نمیشکافد که حالا صرفا از اشکالات واقعی ناهمواری بستر نیل باهم گفتگو کنیم، نوزاد در گهواره اساسا نباید سخن بگوید، نه؟که آیات خدا را هم قرائت کند اتفاقاً،که حالا همین ما پیرامون کیفیت صدایش بررسیها کنیم.
گاهی معجزه همین زندگی اطراف ماست. همان مایی که یادمان رفته چطور ما شدیم، یادمان رفته که ما اصولا نباید با این ما بودنمان حرف میزدیم چه رسد این همه شیوا.
اما اینقدر به این معجزهای که درون آن زندگی میکنیم،عادت کردهایم،که میتوانیم به درستی و دقت کاستیهای حقیقی اطراف آن را برشماریم و آن را بادنیای اطرافمان قیاس کنیم. مایی که گاهی یادمان میرود یکبار هم از زاویهای دیگر نگاه کنیم.زاویهای که نشان دهد: معجزه فقط در راه نیست بلکه ما در متن معجزهایم. در متن مسیر همان اتفاق عجیبی که آرزوی قصههای دور و لالاییهای دراز مادران بشر بوده..
و حالا واقعیتی که در آن سِیر میکنیم: ملتی که هرکس آن را ببیند میفهمد از قواعد عادی مردمان دنیا پیروی نمیکنند.میفهمند با همه کاستیها و سختیها، موانع و فسادها «چهل سال»مسیری را نگه داشتند که نه انقلاب کبیر فرانسه نگهش داشت نه آن یکی. نه مردم صدر اسلام در این مسیر درست رفتند و نه خیلیهای دیگر.
تربیت بهشتیها و مطهریها، باکریها و باقریها، کاظمیها و چمرانها و برونسیها، سلیمانیها وحججیها و قربانخانیها و صدرزادهها. تربیت این معجزات عظیم مادران و همسران شهدا. آن نیمههای پنهان ماه، آن اهالی حوض خون، اهالی تنها گریه کن، اهالی یادت باشد و...
این زندگیِ دیگر، این زندگی در زندگی، این مسیری که جامعه ما آرام آرام و لنگان لنگان طی میکند،خود معجزهایست که در آن «هستیم»
اگر نفهمیم کجا ایستادهایم و چه بدست آوردهایم، نخواهیم توانست کژیهای مسیر را هم اصلاح کنیم.
سالروز وقوع یک معجزه عظیم در متن جهان مبارک.
