خبرنامه دانشجویان ایران: «مهدی کروبی» به نامه انجمن اسلامی دانشجویان دموکراسی خواه دانشگاه تهران پاسخ داد تا پرسش های دانشجویان به بهانه یی جهت نقد وضع موجود از سوی کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری بدل شود.
در قسمت هایی از این نامه که در روزنامه اعتماد منعکس شده آمده است: دبیرکل حزب اعتماد ملی در ابتدای این پاسخ آورده است؛ نامه محبت آمیز شما همراه با پرسش هایی صریح و روشن دریافت شد؛ پرسش های صریحی که پاسخی صریح نیز می طلبد و اگر انتخابات هیچ منفعت دیگری جز ایجاد فضایی برای طرح این پرسش ها نداشته باشد، باز هم باید آن را غنیمت شمرد. او درباره پرسش اول دانشجویانی که کروبی و احمدی نژاد را به حمایت از پوپولیسم متهم کرده اند این گونه پاسخ داده است؛ هنگامی که سوال می کنید، ترجیح داشت که از قضاوت قبلی پرهیز می شد و چنین قاطعانه نمی نوشتید که «هر دو شما گرفتار پوپولیسم هستید»، ممکن است صدور چنین حکمی قاطع انگیزه را از پاسخگو سلب کند، که چگونه و با چه امیدی می توان وارد گفت وگوی سازنده و متوازن شد.
هر گفت وگویی باید متضمن این پیش فرض باشد که طرفین راه را برای تغییر برداشت های خود باز بگذارند. به رغم این نکته به این پرسش پیشداوری گونه پاسخ می دهم.
قبل از هر چیز باید گفت دادن شعار برای کسب و جذب آرای مردم نه تنها بد نیست که معنای واقعی انتخابات است، و بنیان سیاسی جوامع جدید بر همین اصالت داشتن تصرف قدرت بر مبنای خواست مردم است. مگر شما به عنوان یک فرد خواهان آن نیستید که رئیس جمهور حامل مطالبات شما باشد، پس چرا باید تامین مطالبات دیگران از جمله توده مردم را با انگ پوپولیسم و امثال آن تخطئه کرد؟ اگر نگاهی به وضع جامعه ایران می کردیم و عمق و وسعت فقر را می دیدیم، قطعاً از این ذهنیت خود بیرون می آمدیم که چنین شعاری را تخطئه کنیم.
اما دور از واقعیت بودن شعارها قطعاً می تواند دلیل مناسبی برای محکوم کردن آن باشد، ولی شعار 50 هزار تومان اینجانب مبتنی بر مطالعات کارشناسان اقتصادی و اجتماعی و استوار بر واقعیت بود که من پرداخت 50 هزار تومان برای هر ایرانی را مطرح کردم و امروز البته برخی دست به گرته برداری خاصی از آن زده اند و شاید اگر ساز و کار دقیق تر آن هم بیان شده بود به جای گرته برداری از آن، نفله اش می کردند.
ایده من در واقع همان ایده پرداخت مستقیم یارانه ها بود که برنامه یی درست و کارشناسی شده است اما در دولت نهم به صورت غیرکارشناسی و نامناسبی مطرح کردند، به نحوی که اعتراض تمام صاحب نظران اقتصادی از همه طیف ها را برانگیخت. من برای نحوه اجرای آن دنبال صدقه یی کردن یارانه ها و تحقیر مردم برای دریافت حق خودشان نبودم و طرح های مختلفی در نظر داشتم. بنابراین وعده من پوپولیستی نبود و کسانی که امروز از آن به نحو پوپولیستی می خواهند استفاده کنند باید پاسخ دهند که چرا در طول چهار سال سکانداری قوه مجریه آن را عملی نکردند و اما طرح «سهامدار کردن همه مردم ایران در دو شرکت وزارت نفت» نیز یکی از طرح های کارشناسی شده است.
این طرح مدت هاست در میان صاحب نظران مطرح بوده و بحث های فراوانی درباره اش صورت گرفته است. این طرح نه تنها پوپولیستی نیست بلکه یکی از شیوه های اساسی برای تحقق فصل سوم قانون اساسی تحت عنوان حاکمیت ملت است. یکی از بلاهایی که همیشه راه دموکراسی و حاکمیت ملت را با دشواری هایی مواجه کرده است ثروت بادآورده نفت و دولتی بودن آن است. این درآمدها به جز فساد مزمنی که در سیستم دولتی ایجاد کرده است به طور کلی هنگامی که صاحبان قدرت متکی به ثروت بادآورده یی باشند که به کمک آن قدرت و تجهیزات آن را به دست می آورند، به مردم پاسخگو نیستند و این همان چیزی است که اصطلاحاً دولت رانتیر نامیده می شود و خوره دموکراسی است.
اگر در کشورهای دیگر می بینید وقتی مسوولی به مردم دروغ می گوید مستعفی می شود و اگر مستعفی نشود برکنارش می کنند، این است که حکومت با پول مالیات مردم اداره می شود. مردمی که با دادن 25 یا 30 درصد مالیات دولت را تامین می کنند می توانند از آن سوال کنند .
