به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از جهان، مجری از اواسط برنامه تلاش ملموسی را برای تسریع روند حرکت به سمت نقطه پایان و لحظه خداحافظی آغاز کرد و مشخصاً طوری رفتار کرد که مخاطب محدودیتهای اعمال شده در 90 را درک کند.
برنامه 90 که در فضای خاص پس از انتخابات با تأخیر چند هفته ای روی آنتن رفت و احتمال تعطیلی کامل آن می رفت، باز هم در اتمسفری مشابه ماهیت واقعی اش را از دست داد و به سوی یک برنامه خنثی و عاری از هرگونه چالشهای مخاطب پسند حرکت کرد.
عادل فردوسی پور علاقه ای به واکاوی اتفاقهایی که دوشنبه شب پشت دوربینهای استودیوی « 90 » رخ داد، ندارد و سکوت را ترجیح می دهد.
همه چیز از زمانی آغاز شد که دقایقی پیش از شروع برنامه از آقای تهیه کننده خواستند مسابقه پیامک را برای این هفته تعطیل کند، اما او مقاومت کرد و سرانجام چون فقط دقایقی به روی آنتن رفتن برنامه باقی مانده بود، چاره ای غیر از تمکین نیافت. قرار بود در برنامه دوشنبه شب احتمال موفقیت یا ناکامی علی دایی به نظرسنجی گذاشته شود، آنچه به وضوح رنگ و بوی سیاسی نداشت، اما این طور دستور داده شده بود که مسابقه پیامک با هر مضمونی برگزار نشود و دلیل خاصی را هم برای آن ذکر نمی کردند.
فردوسی پور که تعصب خاصی به آیتمهای مردمی « 90 » دارد، در اولین سکانس برنامه درباره تعطیلی مسابقه پیامک گفت: به دلیل اینکه ارسال پیامک در شبکه مخابراتی کشور با اختلال و مشکلاتی مواجه شده امشب مسابقه پیامک نداریم.
اشاره به اختلال در شبکه پیامک، واکنش برخی از مسؤولان را برانگیخت و پس از این اظهار نظر بود که تلفن داخلی استودیوی برنامه بارها به صدا درآمد و محدودیتهای جدیدی اعمال شد.
فردوسی پور تلاش کرد، در فاصله پخش آیتمهای مختلف فضای پشت صحنه را آرام کند، اما اوضاع کاملاً از دست او خارج شده بود. اواسط برنامه دستور داده شد آیتم «دوربین 90 » که به پخش تصاویر ارسالی توسط مردم اختصاص دارد هم نباید پخش شود.
این تصمیم برای تنبیه آقای مجری اتخاذ شد و از این لحظه به بعد بود که فردوسی پور برنامه را کاملاً بی تفاوت و با چهره ای درهم کشیده اجرا کرد.
جدال پنهان مجری - تهیه کننده برنامه 90 رفته رفته به یک مقابله به مثل و لجبازی آشکار تبدیل شد. فردوسی پور در میانه برنامه، با استفاده از دو جمله خبری کوتاه و البته معنادار خبر حذف آیتم «دوربین 90 » را به اطلاع مخاطبان رساند: «امشب دوربین 90 هم نداریم، چون طی هفته گذشته به سختی امکان ارسال ایمیل وجود داشت» آنچه طی ماههای اخیر هرگز این طور بدون پرده پوشی حتی در برنامه های سیاسی و اجتماعی صدا و سیما هم عنوان نشده بود.
فردوسی پور به همین اکتفا نکرد و بلافاصله یک آیتم ورزشی - سیاسی دیگر را روی آنتن فرستاد. او مصاحبه ای از محمد علی آبادی - رئیس سابق سازمان تربیت بدنی - را پخش کرد که در آن آقای رئیس در تیرماه سال 1387 قول افتتاح ورزشگاه نیمه کاره شیراز تا بهمن ماه همان سال را می داد، اما تصاویر جدید حاکی از آن بود که از آن تاریخ تا امروز در ورزشگاه شیراز حتی یک آجر هم روی آجر گذاشته نشده است. در این آیتم علی سعیدلو، رئیس فعلی سازمان تربیت بدنی مدعی شد از 3500 پروژه عمرانی ورزش کشور 1500 پروژه به صورت نیمه کاره رها شده و از قول یکی دیگر از مسؤولان شنیدیم که برای تکمیل ورزشگاه نیمه کاره شیراز حتی به مصوبات بودجه ای رئیس جمهور و دستور اکید او درباره تکمیل ورزشگاه بی اعتنایی شده است.
عادل فردوسی پور از ابتدا قصد بازگشت به صندلی اجرای برنامه 90 را نداشت و معتقد بود؛ تولید برنامه های انتقادی و چالش برانگیز به فعالیتی دشوار تبدیل شده است.
پس از تعطیلی 90 ، فشار زیادی از سوی فوتبالدوستان و رسانه ها به مدیران صدا و سیما وارد شد تا اینکه سرانجام رئیس شبکه سوم سیما اعلام کرد، این برنامه به زودی از نو روی آنتن می رود.
در آن روزها جلسات متعددی بین تهیه کننده و مسئولان مربوطه برگزار شد و اخباری که از این نشستها به بیرون درز می کرد از اصرار مدیران بر حذف برخی آیتم ها و مقاومت تهیه کننده حکایت داشت.
او حتی به مسؤولان شبکه پیشنهاد داده بود، تولید 90 را به گروه جدیدی بسپارند تا تمام خواسته های آنها بدون کم و کاست اجرا شود. اما در آن مقطع از سرگیری پخش مجدد 90 بدون اجرا و هدایت عادل فردوسی پور می توانست تبعات منفی سنگین تری را در پی داشته باشد. به این ترتیب تمام خواسته های او مو به مو اجرا شد و عادل فردوسی پور سری جدید را با این جمله آغاز کرد: قدرتمندانه تر و ریزبینانه تر از گذشته در خدمت فوتبال کشور خواهیم بود.
90 آمد و فشار افکار عمومی از دوش مدیران صدا و سیما برداشته شد، اما از همان زمان زمزمه هایی در خصوص حذف تدریجی شاخ و برگ این برنامه جریان ساز به گوش می رسید. به طوری که پس از تعطیلی دوباره، دیگر کسی سراغ 90 را نگیرد و بودن یا نبودن این برنامه همانند برنامه هایی مثل ورزش از نگاه دو یا ورزش و مردم پرسشی در ذهن توده مردم ایجاد نکند.
اکنون پخش مجدد برنامه 90 با عادل فردوسی پور دوباره در هاله ای از ابهام فرو رفته است. او دوشنبه شب گذشته با ژست یک مجری معترض که از هر سو در منگنه قرار گرفته بود، روی صندلی اجرا نشست و حاضر به مماشات و گردن گذاشتن به دستورهایی که در پس یکدیگر از راه می رسیدند، نشد.
90 مورخ هفتم دی 1388 یک برنامه متوسط و نزدیک به ضعیف بود که ارزش تا پاسی از شب بیدار ماندن را نداشت. مجری پس از حذف آیتم های مسابقه پیامک و دوربین 90 کاملاً عامدانه سایر بخشهای جذاب برنامه را هم از فهرست پخش خارج کرد. زمان برنامه از دو ساعت و نیم به یک ساعت و پنجاه دقیقه کاهش پیدا کرد، خبری از مهمان ویژه نبود و قسمت گفتگوی ویژه هم نادیده گرفته شد. مخاطبان برنامه انتظار داشتند حداقل در خصوص سوژه داغ برکناری کرانچار و انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی جدید پرسپولیس حساسیت بیشتری به خرج داده شود، اما 90 به پخش چند مصاحبه کلیشه ای از مراسم معارفه و تودیع اکتفا کرد و نه تنها به حواشی و نقاط مبهم این اتفاق نپرداخت که حتی از برقراری یک تماس ساده تلفنی در این خصوص هم امتناع کرد.
مجری- تهیه کننده برنامه 90 دیگر توانی برای پریدن از روی موانع ندارد و به نظر می رسد شخصاً مایل است از ادامه تولید این برنامه انصراف بدهد. از سویی مسؤولان هم تصویر مطمئنی از او در ذهن ندارند و از طعنه های نیش دار ناگهانی و غیر قابل پیش بینی اش در امان نیستند. دلایل برای قطع همکاری مسالمت آمیز طرفین کافی به نظر می رسد.
