تاریخ انتشار: یکشنبه 1401/05/30 - 12:00
کد خبر: 441587

بررسی حواشی دانشگاه صنعتی شریف:

چاوشی خطاب به رئیس دانشگاه شریف: آیا ظلم دیگری هست که در حق من نکرده باشید؟!

چاوشی خطاب به رئیس دانشگاه شریف: آیا ظلم دیگری هست که در حق من نکرده باشید؟!

من که هنوز هم زخم های ناشی از ظلم های آقای دکتر فتوحی و معاونینش را بر جسم و جان خود احساس می کنم، آیا می توانم به رییس جدیدی که به گفته یکی از مشاورانش شدیدا زیر فشار همین جماعت است، خوشبین باشم؟!

به گزارش سرویس صنفی آموزشی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ جعفر آقایانی چاوشی، عضو هیئت علمی تاریخ و فلسفه علم دانشگاه صنعتی شریف است که مدت ها است در این دانشگاه با حواشی و اتفاقاتی رو به رو است. ابتدا که عده ای برای چاوشی خواستار بازنشستگی زود هنگام بودند که وی به دادگاه دیوان عدالت اداری شکایت برده و توانست با رای این دادگاه از بازنشستگی زود هنگام خود جلوگیری کند. چاوشی در نامه ای به محمود فتوحی، رئیس سابق دانشگاه صنعتی شریف می نویسد: دانشگاهی که باید محل دانش و اخلاق باشد چرا جای خود را به توطئه و دسیسه علیه کسی که به جز خدا کس دیگری را ندارد داده است؟ آیا آن مردمان لا مذهب غربی هم مانند شما  و همکارانتان رفتار می کنند؟

بیشتر بخوانید: چاوشی: دانشگاه باید محل دانش و اخلاق باشد یا توطئه و دسیسه؟

گویا با تغییر ریاست دانشگاه همچنان حواشی مختلفی گریبان گیر این استاد دانشگاه است. از این رو در ادامه یادداشت جعفر آقایانی چاوشی خطاب به رسول جلیلی، رئیس جدید دانشگاه صنعتی شریف میخوانید: لازم به ذکر است «خبرنامه دانشجویان ایران» متن یادداشت زیر را صرفا بنا به رسالت رسانه ای خود منتشر کرده و آن را تایید یا رد نمی کند از این رو باب نقد و جواب همه افراد بخصوص کسانی که در این یادداشت از آن ها نامی ذکر شده است در همین رسانه محفوظ است.

پس از انتصاب آقای دکتر رسول جلیلی به ریاست دانشگاه صنعتی شریف، امید آن بود که تحولی در این دانشگاه روی دهد و این مرکز مهم علمی، از خمودگی و رکود چند ساله اش رها شود. از فرار نخبگان جلو گیری  و شایسته سالاری بر قرار گردد. مدیران زور گو و قانون شکن از کار برکنار شوند و استادان ستمدیده به حقوق حقه خود برسند.

اما افسوس اینها همه، خیال باطل بود. در طول یک سال گذشته نه تنها هیچگونه تحولی اثرگذار، در این دانشگاه روی نداده بلکه همه شواهد دال بر آنست که رئیس فعلی در همان راهی گام بر می دارد که رئیس پیشین رفته بود!

آقای دکتر جلیلی، اگرچه در ابتدای ریاست خود هم، بی توجه به گذشته دانشگاه، اصرار داشت، معاونین  قانون شکن و زور گوی رییس پیشین را، در سمت هایشان ابقا کند، ولی اعتراضات پنهان و آشکار دلسوزان، نامبرده را از این تصمیم ناشایست، باز داشت، و او را بر آن داشت تا به تغییراتی در این زمینه دست زند. با اینحال علیرغم  همه هشدارها، آقای رییس  در گزینش معاونینش، شایسته سالاری را به هیچوجه رعایت نکرده است! گذشته از این مورد خاص، با انعطاف بیش از حد در باره آقای آزادگان، رییس فعلی و مسبب انحطاط گروه فلسفه علم، او را همچنان در ریاستش ابقا کرد. بدین ترتیب بر آنهمه اقدامات زورگویانه و قانون شکنانه اش، چشم پوشید، بر عکس با اینجانب  به رغم داد خواهی های مکرر،  باز هم همانند دوره ریاست دکتر فتوحی، رفتار نمود، به عنوان مثال من هنوز از  تدریس دروس موظفی ام در این گروه، محروم هستم. تو گویی هیچگونه دگرگونی در این دانشگاه، بعد از روی کار آمدن دولت سیزدهم، صورت نگرفته است!

این حد از انفعال و بی تفاوتی را چگونه باید توجیه کرد؟!  

 من که هنوز هم زخم های ناشی از ظلم های آقای دکتر فتوحی و معاونینش را بر جسم و جان خود احساس می کنم، آیا می توانم به رییس جدیدی که به گفته یکی از مشاورانش  شدیدا زیر فشار همین جماعت است، خوشبین باشم؟!   
آری! در این دانشگاهی که عده ای غربگرا و دین ستیز،  مأوا و مسکن، گزیده اند، در این غار پیچ در پیچی که فریاد مظلومین، در آن محو و نابود می شود، به هر سو که روی می آورم سرم به سنگ می خورد. هرچه می کوشم که دری به روشنایی بیابم، آن را نمی یابم. زیرا در  مکانی  که اخلاق، رنگ باخته است، همه در جستجوی کوره راهند و در تلاشند که کلاه همدیگر را بر دارند و یا لااقل گلیم خود را از آب بیرون کشند. دوستی ها نه از تفاهم و احترام بلکه از روی  نیاز و حسابگری است! دشمنی ها هم، ریشه در حسادت، جاه طلبی و شکم بارگی دارد.