به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از فارس، هفت بهارنارنج اولین فیلم فرشاد گلسفیدی در مقام کارگردان است. او مهرومومها فیلمبردار بوده و به گفته خودش فیلمبردار هم خواهد ماند. گلسفیدی در این فیلم علاوه بر کارگردانی، فیلمبرداری و طراحی صحنه را نیز عهدهدار بوده است. فیلمنامه را احمد رفیع زاده نوشته و تهیهکننده آن محمد کمالی پور است.
*داستانی در مدح وفاداری و عشق
همانطور که از نام فیلم پیداست، هفت بهارنارنج روایتگر یک قصه لطیف و عاشقانه است. فیلمی با یک داستان خطی ساده که عاطفه آدمی را درگیر میکند. این فیلم عشق شمس(با بازی علی نصیریان) به طلعت (با بازی لادن مستوفی) را روایت میکند. عشقی قدیمی از روزهای دانشگاه که تا به امروز جریان دارد و در هفت سال گذشته به دلیل شرایط خاص طلعت وارد مرحله دیگری شده است.
شمس استاد رشته ادبیات دانشگاه بوده که بازنشسته شده و حالا در روستایی سرسبز در شمال کشور زندگی میکند. او با فراموشی و زوال عقل دستوپنجه نرم میکند؛ اما از خوردن دارو هم سرباز میزند. شاید چون میخواهد ساعات بیشتری با خیال طلعت سالم و جوان (که البته برای او چیزی فراتر از خیال است) زندگی کند.
او مهرومومها شعر خوانده و با ادبیات زیسته است اما حالا ناچار است برای بیداری عقل به فرمولهای ریاضی روی بیاورد. شمس و طلعت از ابتدای ازدواج قرار گذاشتهاند که هرسال یک درخت بهارنارنج بکارند و حالا هفت سال است که شمس تنهایی درخت میکارد. شمس به دلیل ناتوانی، فرزندی ندارد و گویی این درختان بهارنارنج ثمره زندگی شمس و طلعت هستند؛ میراثی از عشق جاویدانشان که به گوش همه رسیده است.
هفت بهارنارنج فیلم ساده ایست. پیچیدگیهای عجیبوغریب ندارد و قرارش این نیست مخاطب را شگفتزده کند اما توأمان فیلمنامه درستی دارد که در آن به جزئیات دقت شده و سکانسها بامعنی و برای هدفی خاص پشتهم چیده شدهاند. فضاسازی و مقدمهچینی فیلم بهدرستی بیننده را زمانی که نیمی از فیلم گذشته، متوجه وضعیت دقیق طلعت میکند.
گرچه شاید خرده داستانهای فیلم مانند زندگی سارا (با بازی سارا رسولزاده) و شکری (با بازی هومن حاجی عبداللهی) و دکتر (با بازی فرهاد آییش) خوبشکل نگرفتهاند اما نقطه اتصالشان را با خط اصلی داستان که شمس و عشق اوست، حفظ کردهاند. انگار هر سه از طلعت و شمس، عشق را آموختهاند و به دنبال آن میگردند.
*بازی درخشان علی نصیریان
شخصیت شمس با انتخاب دقیق و شایسته علی نصیریان بهعنوان بازیگر، بهخوبی تصویر شده و ما او را بهواسطه مارها و حرفهایش کاملاً میشناسیم. شمس بهعنوان شخصی با فراموشی پیشروندِ، صداهای دوستداشتنی ذهنش را در قالب موج رادیو انتخاب میکند و مخاطب میشنود. او اشعاری را به آواز میخواند و مخاطب را به جهان ذهنش نزدیک میکند.
بازی خوب علی نصیریان و استفاده بهموقع او از بیان و حالات صورت و بدن، تصویری ملموس از شمس ارائه داده است. بیننده استیصال او را درک میکند و با شادیاش لبخند غمانگیزی میزند. همچنین دانستن این نکته که نصیریان در بهمن سال 97 همسرش را ازدستداده، پسزمینهای از فرا متن به نفع فیلم است که باعث همذاتپنداری بیشتر بیننده با شمس میشود.
*ساده اما بیملال
در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر بیشتر شاهد داستانهای یک خطی هستیم که روایت سادهای دارند و متاسفانه اغلب در اجرا به فیلمهایی ملال آور و کشدار تبدیل شدهاند. داستان هفت بهارنارنج هم خطی است و فرم اجرایی سادهای دارد اما قابهای زیبای فرشاد گلسفیدی از مناظر روحبخش شمال و موسیقی دلپذیر و به اندازه فیلم در کنار بازیهای خوب، عاطفه و احساس مخاطب را درگیر کرده و این فیلم را از سقوط در سراشیبی ملال در امان نگهداشته است.
به طوری که میتوان از چند سکانس کشدار و مطول فیلم، چشمپوشی کرد. فیلم گلسفیدی میتوانست با تاکید بیجا بر احوال پریشان شمس و یا انتخاب رنگ نامناسب برای صحنه و ... به فیلمی تلخ بدل شود که بیننده از دیدنش پشیمان باشد اما روح و درونمایه فیلم با فرم مثبت تقویت شده و در عین تلخی موضوع، ناامیدی احساس نمیشود.
بازنمایی وفاداری و فداکاری یک مرد نسبت به همسرش از نکات برجسته هفت بهارنارنج است؛ چراکه تاکنون بیشتر شاهد به تصویر کشیده شدن وفاداری خانمها نسبت به شوهر و مادر نسبت به فرزندش بودهایم.
هفت بهارنارنج با تکیه بر فیلمنامهای کم اشکال و کارگردانی خوب و درخشش علی نصیریان، اثری شریف و قابل توجه در جشنواره چهل و یکم فجر است.
