به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» در عاشورا سخن از منت خدا بر خلق است. حسین بن علی (ع) چه نعمتی است؟! خدای عزیز چه امام و راهنمایی به ما داد که به بی راهه نرویم و با او راه را گم نکنیم؟ امامی خداشناس، دوست شناس، دشمن شناس، وقت شناس و موقعیت شناس. وقتی امام عاشورا دید که با حاکمیت یزید، اسلام در خطر است و هنگامی که دید نظام اسلامی و حکومت نبوی و علوی به سمت ویرانی می رود، قیام کرد. یعنی به وقت، حرکت کرد و درست حرکت کرد. ما نیز باید به وقت حرکت کنیم. درست حرکت کنیم. عمل به هنگام داشته باشیم.
درحوادث شخصی و اجتماعی، سه عنصر اهمیت دارد. اول این که وقت و موقع را بشناسیم؛ دوم بفهمیم که وقت عمل است و سوم این که آن عمل را به موقع انجام بدهیم. در جریان عاشورای حسینی، هر سه عنصر نمود کامل دارد. یک حادثه عظیم در روز عاشورا اتّفاق افتاده که تمامشدنی نیست. این حادثه مثل خورشیدی است که غروب ندارد. همواره بوده تا امروز، بعد از این هم خواهد بود. شعاع نور عاشورا و امام عاشورا فراگیر است.
درس سیدالشهدا به امت اسلامی
درس امام عاشورا به امّت اسلامی این است که برای حقّ، اقامه عدل، مقابله با ظلم و برای تشکیل حکومت دینی باید همیشه آماده بود و موجودی خود را به میدان آورد. هستی خویش را برای فداکاری و گذشت به میدان آورد. امام حسین (ع) در تاریخ بشریّت، یک حرکتی را به تاریخ ارائه کرد و در مقابل چشم بشریّت گذاشت که هرگز فراموش نخواهد شد. یکی فداکاری برای هدف الهی، در آن حجم و در آن مقیاس عظیم و دیگر فداکاریِ به معنای دادن جان خود، جان عزیزان و اسارت حرم اهل بیت. تحمّل این حادثه سخت، برای اینکه اسلام بماند، چیزی است که دیگر نظیری برای آن نمی توان پیدا کرد.
اسلام، زنده به عاشورا و به حسینبنعلی (ع) است؛ همان طور که پیامبر (ص) فرمودند و انا من حسین؛ من از حسینم، یعنی دین من، ادامه راه من، به وسیله حسین (ع) است. آن حضرت همان هدف بعثت و غدیر را دنبال می کند. بنا دارد یزیدزدایی کند تا
پایه های حکومتی را محکم نماید که هدفش بسط عدالت و توحید باشد. نباید امت اسلامی ماجرای عاشورا را به عنوان یک درس، یک عبرت و یک پرچم هدایت از نظر دور بدارد. اسلام، زنده به عاشورا و به حسینبنعلی (ع) است و اگر حادثه عاشورا و این فداکاری عظیم در تاریخ اسلام پیش نمی آمد و اگر این تجربه و درس عملی به امت اسلامی داده نمی شد، یقیناً اسلام دچار انحراف می شد و چیزی از حقیقت اسلام و نورانیت اسلام باقی نمیماند.
برجستهترین و نمایان ترین خصوصیت عاشورا، فداکاری و ایثار و شهادت است. در ماجرای عاشورا حقایق دیگری هم وجود دارد. از آغاز حرکت امام از مدینه، بذر معرفت و بذر بصیرت پاشیده شد. اخلاص، موقعشناسی، پاشیدن بذر یک حرکت فزاینده تاریخی، از خصوصیات مهم عاشوراست. امام حسین (ع) برای اعلای کلمه حق و برای نجات خلق، همه داشتههای خود را به میدان آورد. این برخی از خصوصیاتی است که انسان به طور کلی در ماجرای عاشورا می تواند ببیند و نشان بدهد.
نسخه حسینبنعلی، نسخه لفاظی و حرافی و دستور بده، خودت بنشین نبود؛ نسخه عملی بود. او خودش حرکت کرد و نشان داد که راه این است. امام حسین (ع) در راه این قیام، جان مطهر و مبارک و گرانبهای خود را قربانی کرد و باور داشت که اسارت و پرداختن این بهای درشت، برای این مقصود سنگین نبود. هر آنچه پیامبر در بعثت به دست آورد، در غدیر نیز به دنبال همان بود و در عاشورا هم نتیجه همان دستاورد بعثت و غدیر شد.
