به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از علی مرادخانی*/// دیدن رقابت دخترهای این سرزمین که رفته‌اند زیر پرچم فرانسه، آمریکا و اسپانیا دارند مسابقه می‌دهند، بچه‌هایی که روزی زیر این پرچم و به نام ایران به تورنمنت‌ها می‌رفتند. بچه‌هایی که خواهرهای ما هستند، هموطن‌های ما هستند، ولی ترجیح داده‌اند دیگر هموطن ما نباشند و برای افتخار پرچم آنهایی تلاش کنند که نفس باباهای ما از بمب‌ها و شیمیایی‌ها و سلاح‌های آنها در جنگ و قطعنامه‌ها و رأی مثبت هایشان برای تحریم مردم گرفته.
آنها ترجیح داده‌اند برای شکوه و پیشرفت کشورهایی قسم بخورند و تابعیت بگیرند که رنگ سرخ پرچم‌هایشان از خون آنهایی است که در سراسر دنیا زیر چکمه ظلم و تحریم و استعمار جوانی و جان داده‌اند.
آنها رفته‌اند تا نمی‌دانم... پول بیشتر، رفاه بیشتر یا هر چیز دیگری پیدا کنند. آنها می‌توانند بروند، می‌توانند محدودیت‌ها را فریاد بزنند و مشکلات مملکت‌مان را داد بزنند توی گوش دشمن‌های این خاک و دشمن‌های ما هم بشکن بزنند بابت خوراک تازه رسانه‌ای.
این دخترهای خوب اما احتمالا نمی‌داند که اگر ما #علی_دایی را دوست داریم نه به خاطر آقای گلی‌ش، که به خاطر کله‌ی بانداژ شده‌اش وسط بازی ایران، کره در جام ملتهای۹۶است. ما اگر #هادی_ساعی را دوست داریم به خاطر غیرتش است که با مصدومیت و درد شدید، رفت توی فینال المپیک و امید مردمش را ناامید نکرد. نمی‌دانند که از تمام مدالهای طلای این چند المپیک اخیر، صورت پر زخم و خون و ورم بچه‌های کشتی‌گیر برایمان لطف دیگری داشته. و نمی‌داند که از تمام عمر هنری استاد محمد نوری، آن لحظه‌ای توی حافظه ما باقی ماند که با تمام وجودش خواند: "ما برای آن که ایران خانه خوبان شود، خون دلها خورده‌ایم..."
عجیب هم نیست البته. این مملکت، خاک آقا تختی است که سنگ صبور رنج‌های مردم مملکتش بود، و چندتای ما یادمان هست آقا تختی چندتا مدال گرفته بود؟!
این بچه‌ها به پرچمشان پشت کرد، سختی‌ها را تاب نیاوردند و الان هم غم رفتن‌شان را برای ما استوری می‌کنند، دخترهای ما الان لابد از پول و امکانات جدید و قدم زدن در شانزه لیزه و منهتن خوشحال هستند، ولی خب، از جبر تاریخ نمیشود فرار کرد. حکماً آنها وقتی نشسته‌اند پشت میز رقابت باهم فارسی سلام و علیک کرده‌اند، نه فرانسوی و انگلیسی و دلشان هُرّی ریخته ازین تناقض غریب. آنها پولدارند ولی وسط التهاب رفابتشان دیگر دست دعای مردم را حس نمی‌کنند، یک روزی این بچه‌ها جلوی آینه خواهند ایستاد و با خودشان روبرو خواهند شد، یک روزی باید برای فرزندشان معنای #وطن را توضیح بدهد، و کاش بتوانند..
*مجری رادیو و تلویزیون
