به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مهارت افزایی در راستای اصلاح ساختار آموزشی، نیاز جامعه و نیاز روز است. امروزه پیشبینی بسته مهارتی برای آموزشهای دانشگاهی، یک ضرورت است. لازم است دانشآموختگان دانشگاهی در کنار تسلط بر مفاهیم نظری و آموزشهای نظری از مهارتهای حرفهای و صنفی هم برخوردار باشند تا بتوانند در بازار کار مؤثرتر باشند و جایگاه خود را در محیط اشتغال تثبیت کنند و ارتقا دهند.
رسول جلیلی رئیس دانشگاه صنعتی شریف در گفتوگو با خبرنگار گروه دانشگاه خبرگزاری فارس درباره مهارتافزایی گفت: دانشگاههای نسل چهارم به دانشگاههایی اطلاق میشود که از مرحله آموزش و پژوهش عبور کردهاند و به مرحله حل مسأله و کارآفرینی روی آوردهاند.
وی افزود: زمانی که موضوع کارآفرینی و حل مسأله مطرح میشود، مهارت جای ویژهای ایفا میکند و قاعدتاً بدون داشتن مهارت نمیتوان حل مسأله داشت. وقتی صحبت از دانشگاه صنعتی، نسل چهارم و دانشگاههایی نظیر دانشگاه شریف کنیم، مهارت جا و نقش مهمی ایفا میکند و ما با مکانیزمها و روشهایی که از سالهای اخیر در پیش گرفتهایم تلاشمان این است که حتی دانشجویان مقطع کارشناسی را با مقوله کار، کارآفرینی و مهارت آشنا شوند.
نهادینه کردن آموزش پایدار
رئیس دانشگاه صنعتی شریف در ادامه گفت: ظرف ۵ سال اخیر در دانشکدههایی که نزدیک به هم هستند بحث کار و آموزش پایدار (کواپ) را نهادینه کردهایم و امسال نیمی از دانشکدههای مهندسیمان طرح کواپ را به عنوان بخشی از فرایند تحصیلی دوره کارشناسی خود پذیرفتهاند؛ یعنی دانشجو به جای ۸ نیم سال، ۱۰ نیم سال سنوات تحصیلی دارد و میتواند ۲ نیم سال غیرمتصل به هم را با اتصال به تابستان قبل یا بعد هیچ درسی انتخاب نکند و به طور کل در محل کار باشد تا هم با کار تیمی آشنا شود و هم حقوق بگیرد و با قانون کار، مالیات و بیمه آشنا شود و بتواند یک مسأله را به صورت کلی و جزئی حل کند.
جلیلی در پایان یادآور شد: معمولاً دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشکدههای مهندسی یا روی مسائل ارتباط با صنعت کار میکنند که خیلی خوب هست یا به دلیل آشنایی با محیط کار و گذران زندگی بخشی از فرصتی که در طول هفته دارند را در شرکتهای موجود در ناحیه نوآوری شریف یا شرکتهای دیگر، کارخانجات و صنایع بزرگ و دانشبنیان دیگر که مرتبط با دانشگاه یا حتی از نظر ساختاری غیرمرتبط با دانشگاه است را میگذرانند؛ بنابراین مهارت در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری عملاً ساری و جاری است.
