به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دانش آموزان تهرانی از وقتی پای مدرسه به شهر باز شد با پای مبارک به مدرسه میرفتند؛ یعنی مسیر خانه تا مدرسه و بالعکس را پیاده گز میکردند. بااینحال با رشد مدارس نوین و رونق گرفتن مدارس متوسطه کمکم بحث جابهجایی دانش آموزان جدی شد؛ بهخصوص جابهجایی دانشآموزانی که از مسیرهای طولانی باید به شهر میآمدند و درس میخواندند.
«داریوش شهبازی» مولف و محقق، درباره نخستین سرویسهای مدارس تهران میگوید: «سیستم تحصیلی در تهران بیشتر بر روی محلهها متمرکز بود؛ یعنی هر محله یا روستایی مکتبخانه خودش را داشت. بعد از اینکه مدارس دبستانی توسعه پیدا کرد به علت کمبود مدرسه، بچهها پیاده باید مسیرهای طولانی را برای رسیدن به مدرسه طی میکردند. یادم میآید وقتی ۷ سالم بود در مدرسهای در محله زرگنده تحصیل میکردم. آن روزها برخی خانوادههای پولدار شمرونی بچههایشان را با ماشین شخصی و راننده به مدرسه میفرستادند که نوعی سرویس خصوصی بود.»
شهبازی میافزاید: «تقریباً اواخر دوره پهلوی دوم بحث سرویسهای مدارس در تهران جدی شد. در حقیقت رونق سرویسهای مدارس با توسعه شهر تهران و مشکلات تصادف، ایمنی و امنیت دانشآموزان گره خورده بود. دورانی که ما درس میخواندیم تنها خطری که دانش آموزان را تهدید میکرد گرگهای بیابان و سگهای ولگرد بودند!»
«عباس حسینی» نویسنده کتاب معروف «این اتولی که من داشتم...» درباره نخستین سرویسهای مدارس شهر تهران میگوید: «در دوران پهلوی دوم برخی از مدارس بزرگ تهران برای دانش آموزان سرویس مدرسه راهاندازی کردند. اتوبوسهای خاص که زردرنگ هم بودند. مدرسه هدف و مدرسه ایران و کالج (البرز) در تهران سرویس مدرسه داشتند مخصوص دختران دانشآموز بیشتر از سرویس استفاده میکردند.»
