به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» یادداشت نسرین تتر/// دوران دفاع مقدس علیرغم آسیبهایی که هر جنگی در پی دارد، بستری برای رشد جوانان و نوجوانان نسل انقلاب فراهم آورد. به فرموده امام خمینی (ره) جنگ نعمت بود، چنانکه کتاب «اینجا مرکز دنیاست» بخشی از برکات این نعمت را با پرداختن به زندگی شهید علیمحمد قربانی روایت میکند.
علیمحمد قربانی زادهٔ روستاست. روستای کوچکِ بنوارناظر در اندیمشکِ خوزستان. نوجوانیاش را در میدان نبرد میگذراند، آن هم با اصرار و در سنی کمتر از آنچه باید. به تدریج از یک رزمنده ساده به فرماندهی کاربلد در عملیاتهای مختلف تبدیل میشود.
پایههای شخصیت او که با شیر پاک و نان حلال پرورش یافته، در این دوران شکل میگیرد. در عملیاتهای سخت، شرایط را مدیریت میکند، در قبال جان همرزمانش مسئولیتپذیر است و منابع محدود را با تدبیر تقسیم میکند.
جنگ برای علیمحمدِ جوان فقط نبرد با دشمن بعثی نیست بلکه کارگاه تربیت مدیری است که بعدها باید جنگ تمدنی را ادامه دهد.
میدانهای جدید، مأموریتهای جدید میطلبد. پس از دوران دفاع مقدس، علیمحمد قربانی میداند که دشمن در قالبهای دیگری قرار است حمله کند. بنابراین وارد عرصههایی میشود که هر کدام جبههای از جنگ تمدنی محسوب میشود:
جبهه فرهنگی: تأسیس مدرسه فوتبال برای جذب جوانان و مقابله با تهاجم فرهنگی از طریق تلفیق ورزش با برنامههای تربیتی و مذهبی در زمان ریاست هئیت فوتبال اندیمشک
جبهه اقتصادی: مدیریت بانک براساس اصول اسلامی و کسب رتبههای ملی در عملکرد مالی و مدیریتی در زمان مدیریت بانک انصار خوزستان
جبهه امنیتی: مقابله با فساد اداری و اصلاح سیستمهای ناکارآمد در زمان مدیریت در حراست شهرداری اهواز
جبهه اعتقادی: مقابله با معنویتهای کاذب و افکار انحرافی از طریق راهاندازی کاروانهای زیارتی با محوریت ترویج زیارت به عنوان ابزار بصیرت
علیمحمد قربانی منتظر نمیماند تا آسیبهای اجتماعی مانند اعتیاد یا فساد اداری ظهور کنند، بلکه با اقداماتی مانند مدرسه فوتبال، پیشگیرانه عمل میکند. در هر سمتی که هست، تیمسازی میکند و افرادی مانند خودش پرورش میدهد و در یک کلام به هر کس میشناسدش زیستن در مرکزیت عالم را نشان میدهد.
او پس از سالها مبارزه در جنگ تمدنی با نام جهادی حاجقربان به جنگ نظامی در سوریه بازمیگردد و چرخه جهادی خود را تکمیل میکند. حاجقربان با شهادتش به عنوان مدافع حرم نشان میدهد که جنگ نظامی و جنگ تمدنی دو روی یک سکهاند. او نمونه بارز یک مدیر تراز انقلاب است که همزمان قلم و تفنگ را بلد بوده و الگویی تمام عیار برای تربیت نسل جدید مدیران چندبعدی به جامعه اسلامی ارائه داده است.
