به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مهدی چادگانیپور/// تصویب لوایح مرتبط با کنوانسیونهای پالرمو و CFT در جلسه اخیر مجمع تشخیص مصلحت نظام، آنهم در سکوت خبری و به دور از نظارت عمومی، ابهاماتی جدی در سطح جامعه و میان نخبگان و نیروهای انقلابی ایجاد کرده است. با توجه به پیامدهای مهم این تصمیم بر ابعاد امنیتی، اقتصادی و سیاسی کشور، ضرورت دارد که مسئولان ذیربط پاسخگوی برخی پرسشهای بنیادین باشند.
۱- چرا موضوعی با این سطح از اهمیت ملی و تبعات راهبردی، بدون مراجعه به افکار عمومی و برگزاری همهپرسی، به تصویب رسید؟ اصل ۵۹ قانون اساسی بر مراجعه به آرای عمومی در موضوعات مهم تصریح دارد، اما همانگونه که در ماجرای برجام این اصل نادیده گرفته شد، اینبار نیز در قبال لوایح چهارگانه از جمله پالرمو و CFT، مردم از فرآیند تصمیمسازی حذف شدند.
۲- کدام شخصیتها و با چه استدلالی برخلاف نظر پیشین و مکرر مقام معظم رهبری مبنی بر مخالفت با این لوایح، به تصویب آن رأی دادند؟** مردم حق دارند بدانند چه کسانی با کدام منطق تصمیمی را اتخاذ کردهاند که پیشتر بهصراحت نسبت به آن هشدار داده شده بود.
۳- چرا جلسات مجمع به صورت علنی و شفاف برگزار نشد؟ آیا ترس از پاسخگویی و فشار افکار عمومی، دلیل عدم پخش زنده این جلسات بود؟ اگر تصمیمات صحیح و منطقی بودهاند، چه چیزی مانع از علنی شدن روند بحث و رأیگیری شده است؟
۴- آیا اعضای مجمع تشخیص، آمادهاند در قبال تبعات اقتصادی، امنیتی و بینالمللی این تصمیم، پاسخگوی ملت باشند؟ مسئولیتپذیری اقتضا میکند که رأیدهندگان، صراحتاً موضع خود را اعلام کنند و از فرار به حاشیه بپرهیزند.
۵- چرا مردم باید آخرین کسانی باشند که از محتوای چنین تصمیم سرنوشتسازی مطلع میشوند، درحالیکه دشمنان و سرویسهای جاسوسی بعضاً به اطلاعات دقیق جلسات دسترسی دارند؟ مگر نه اینکه مردم، صاحبان اصلی کشورند؟
۶- چه شد آن رویهی خردمندانهای که در بررسی برجام با تدبیر و هدایت رهبری در کارگروه ویژه دنبال شد؟ آیا از تجربههای گذشته درس گرفته نشده است؟ چرا مسیر بررسی علنی و اقناعی کنار گذاشته شد؟
۷- آیا تجربه موفق مناظرات انتخاباتی، که سطح مشارکت و تحلیل عمومی را بهطرز محسوسی افزایش داد، نشان نداد که شفافیت لازمه جمهوریت و اعتمادسازی است؟ چرا در مورد این لوایح، چنین ظرفیتی نادیده گرفته شد؟
۸- آیا تصمیمگیران میپذیرند که هرچه رأی آنان در معرض دید عموم قرار گیرد، هزینه اشتباه نیز افزایش مییابد؟ چرا مجمع در این نقطه حساس، راه صیانت از سرمایه اعتماد عمومی را پیش نگرفت؟
۹- مردم چگونه قضاوت خواهند کرد؟ آیا این تصویب را نشانهای از صداقت و دلسوزی خواهند دانست یا بهعنوان مصداقی از زدوبند، نفاق و فاصلهگیری از اصول انقلاب اسلامی؟ تاریخ این قضاوت را ثبت خواهد کرد.
۱۰- آیا این نحوه تصمیمگیری، فتح بابی خواهد بود برای روندهای مشابه در آینده، یا نقطهای خطرناک برای عبور از خطوط قرمز نظام؟
تصویب لوایح پالرمو و CFT بدون شفافیت و اقناع عمومی، نهتنها پاسخ روشنی به نگرانیهای موجود نداد، بلکه بر دامنه ابهامات افزود. امروز مردم حق دارند بدانند چه کسانی و با کدام منطق، چنین تصمیمی را اتخاذ کردهاند. اگر در نظامهای غربی، نخستوزیری چون «ترزا می» نطق خود درباره برگزیت را به صورت زنده و علنی در برابر ملت بیان میکند، چگونه در جمهوری اسلامی که با شعار «مردمسالاری دینی» بنا شده، تصمیمات حساس پشت درهای بسته اتخاذ میشود؟
شفافیت، از اصول نخستین انقلاب اسلامی بود؛ انقلابی که قرار بود اراده مردم، مبنای تصمیمگیریها باشد. آیا این اصل، امروز نیز محترم شمرده میشود؟
جلسه بعدی مجمع باید مانند تصمیم خروج انگلستان از اتحادیه اروپا به صورت زنده پخش شود.
لطفاً هرچه زودتر شفاف سازی کنید.