به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ وحید شورابی*/// دولت روحانی لایحه مشارکت عمومی خصوصی را با هدف برچیدن قانون مناقصات و مزایده ها به مجلس ارائه داده بود.
این لایحه چیزی شبیه مولد سازی دارائی های دولت بود. حتی بدتر!
یک خطی آن این بود که در پروژه هایی که دولت کارفرما است، به جای اجرای قانون مزایده ها، شورایی بی سر و صاحب تشکیل و آن شورا تشخیص دهد کدام پیمانکار بخش خصوصی صلاحیت اجرای پروژه های عموما عمرانی را دارد!
یا مثلا دولت به جای پرداخت ریالی به پیمانکار، می تواند اموال و املاک خود را به تشخیص آن شورا واگذار کند!
یک فرآیند کاملا پر ابهام، رانت زا و فساد آفرین در دست عده ای خاص!
بدتر اینکه در هر استان یک شورا داشتیم!
آن زمان در مرکز پژوهش های مجلس بودم که پژوهشگر مربوطه لایحه را به خوبی کارشناسی کرد. طراح لایحه دو تن از کارشناسان سازمان برنامه بودجه بودند که اتفاقا یکی شان داماد یکی از مدیران ارشد دولت بود. به سرعت شروع به تولید محتوا و گزارش های انتقادی در رسانه ها کردیم و جو سنگین رسانه ای برای مخالفت با این لایحه حاکم شد.
بعدا متوجه شدیم ای دل غافل! یکی از نمایندگان اصولگرا نیز حامی طرح شده و با سرعت بالا در کمیسیون عمران مجلس در حال پیشبرد طرح است!
اینجا دیدیم زورمان به این نماینده نمی رسد و ظاهرا فرد خوشنامی هم هست. به ذهنمان رسید به سراغ احمد توکلی برویم!
احمد توکلی خودش از قبل ماجرا را در جریان بود اما وقتی فهمید فلان نماینده حامی لایحه شده، شروع به کنش گری کرد. ابتدا نامه ای مفصل به برخی نمایندگان موثر نوشت و مفاسد این لایحه را متذکر شد.
یادم می آید یک روز فهمید جلسه کمیسیون عمران است و قرار است برخی بندهای فساد زا را با ماست مالی تصویب کنند.
بی درنگ خودش را با حال نامساعد از محل اقامتش در جاده چالوس به مجلس رسانده بود و در جلسه کاسه کوزه حامیان لایحه را بهم ریخته بود.
القصه بساط آن لایحه با ورود مرحوم احمد توکلی جمع و جور شد و آن نماینده هم غیرمستقیم فهمید ادامه این مسیر به نفعش نیست و بیخیال شد!
چیزی که برایم جذاب بود؛ عزم و اراده مرحوم احمد توکلی بود که در دوران بازنشستگی، کهولت سن و احوال نامساعد خودش را با عصا و مشقت به جلسات می رساند تا باند های قدرت و ثروت منابع ملی را نبلعند. این ثبات قدم او آنهم در سال های پایانی عمر برایم خیلی عجیب بود.
خدا مرحوم احمد توکلی را بیامرزد. روحیه فساد ستیزی و عدالتخواهی اش فقط مختص خودش نبود و بسیاری از کارشناسان و پژوهشگران مرکز پژوهش های مجلس و فعالان دانشجویی از این روحیه او تاثیر گرفته اند.
*فعال سابق دانشجویی
