به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از احمدحسین شریفی*/// جناب دکتر رضا داوری اردکانی، اخیراً با انتشار نوشتهای، مهمترین کارویژه خود را در زمان طولانی عضویت در شورای عالی انقلاب فرهنگی «نقد شعار مرگ بر آمریکا» و «پایان بخشیدن به سودای علم دینی و اسلامیکردن علوم انسانی و اجتماعی» دانسته است! یعنی مخالفت با دو رکن و هدف اصلی از ارکان و اهداف سیاسی و فرهنگی انقلاب اسلامی.
خوب است بدانیم که ایشان از سال ۱۳۶۳ تا ۱۴۰۰ یعنی به مدت ۳۷ سال عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی بوده است! و همچنین از سال ۱۳۷۷ تا ۱۴۰۲ یعنی به مدت ۲۵ سال رئیس فرهنگستان علوم ایران بوده است! یعنی چندین دهه در جایگاههایی بوده است که کارویژه اصلی آنها ترویج و تحقق و نهادینهسازی ایده اسلامیسازی نهاد علم بوده است! اما او خود را درست در نقطه مقابل این ایدهها تعریف کرده بود! حال چطور چنین فردی با چنین اهدافی در چنین مناصبی نفوذ کرده یا نفوذ داده شده و هیچ حساسیتی را در میان نیروهای علمی و نظارتی کشور ایجاد نکرده است، در نوع خود جالب و قابل مطالعه است! آیا از زیرکی ایشان در پنهانکاری اهداف خود بوده است یا از بیتوجهی دیگران و یا از دسیسههای علمی و فرهنگی جریان غربگرایی در کشور؟!
پانزده سال پیش، وقتی کتاب مبانی علوم انسانی اسلامی را منتشر کردم، بسیاری از افراد به من اعتراض میکردند که چرا در شمار مدافعان ایده علوم انسانی اسلامی، نامی از دکتر داوری نیاوردهام! حتی یکی از کسانی که پیش از انتشار کتاب، آن را مطالعه کرده بود، از من درخواست کرد که حتماً از ایشان هم نام بیاورم، اما خوشحالم که آن روز مقاومت کردم و گفتم بنده ایشان را نه تنها مدافع این ایده نمیدانم؛ بلکه وی را از مهمترین موانع تحقق اسلامیشدن نهاد علم کشور میدانم. و اکنون پس از ۱۵ سال خود جناب دکتر داوری، در پیرانهسر، پرده از اهداف پنهان خود در شورای عالی انقلاب فرهنگی برداشته و جلوگیری از تحقق این ایده را از افتخارات کارنامه خود میداند!
نکته: به راستی دکتر داوری با چنین اهدافی، چگونه به اندرونی تصمیمسازان و تصمیمگیران نهاد علم کشور راه یافت؟ و چگونه توانست مدتهای مدید در چنان جایگاهی بنشیند؟! آیا میتوان باور کرد که دکتر داوری یک پدیده منحصر به فرد در متصدیان نهاد علم کشور بوده است؟ یا اینکه امثال ایشان در میان سکانداران علم کشور، فراواناند؟ بنده به دومی معتقدم و شواهد و دلایل فراوان هم برای آن دارم. اما افسوس که ....
* عضو هیئت علمی گروه فلسفه مؤسسه آموزشی-پژوهشی امام خمینی(ره)
