به گزارش خبرنگار تشکلهای دانشجویی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه بیرجند، در واکنش به فعالسازی مکانیسم ماشه علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل، این اقدام را فراتر از یک حرکت سیاسی ساده دانست و گفت: «فعال شدن این سازوکار فقط یک اقدام سیاسی ساده نیست؛ معنایش این است که پرونده ایران دوباره به زیر فصل هفتم منشور ملل متحد برگردد، جایی که جامعه جهانی رسماً ما را بهعنوان تهدید علیه صلح و امنیت جهانی معرفی میکند. چنین موقعیتی نهتنها تمام تحریمها را با مشروعیت کامل برمیگرداند، بلکه راه را برای اقدامات سختگیرانهتر و حتی فشارهای فراتر از گذشته هم باز میگذارد.»
اکبری با اشاره به سخنان رهبر انقلاب ادامه داد: «همانطور که رهبر انقلاب هشدار دادند، مکانیسم ماشه نشان داد که ده سال هرچه گفتند لغو قطعنامهها، دروغ بود؛ نهتنها هیچچیز لغو نشد، بلکه از آن علیه ایران یک شمشیر ساختند. این همان شمشیری است که همیشه بالای سر ما نگه داشتهاند تا در لحظهای که اراده کنند، آن را فرود بیاورند.»
دبیر سیاسی انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه بیرجند در مصاحبه اختصاصی با خبرنامه دانشجویان ایران درخصوص میزان تهدیدآفرینی مکانیسم ماشه توضیح داد: «این سازوکار ضربه سختی به اقتصاد کشور نمیزند؛ بیشتر یک ضربه در سطح بینالملل است. در سال ۹۷ تحریمهایی از طرف آمریکا و اتحادیه اروپا وضع شد که صادرات و درآمدهای نفتی ایران را کاهش داد. اکنون همان تحریمها همچنان برقرار است. بنابراین نگرانی عمدهای در حوزه نفتی وجود ندارد. مکانیسم ماشه فقط در حوزه صادرات و واردات تسلیحات، فعالیتهای هستهای و کالاهای با کاربرد دوگانه محدودیتهایی ایجاد میکند و بیشتر اثر روانی دارد تا اقتصادی.»
اکبری درباره احتمال خروج از معاهده NPT اظهار داشت: «خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای باید آخرین گزینه باشد؛ زیرا چنین اقدامی به معنای افزایش فشارها و اجماع جهانی علیه ایران خواهد بود. تکیه کامل به چین و روسیه نیز خطای راهبردی است؛ تجربه رأی مثبت این کشورها به قطعنامههای تحریمی گذشته نشان میدهد که آنها همواره منافع ملی خود را ترجیح دادهاند.»
وی افزود: «در بحث آژانس باید از زاویه عملیات روانی وارد شد. ما نمیتوانیم سازمان ملل و ارگانهای وابسته مانند آژانس را بهطور کامل زیر سؤال ببریم، اما باید برای افکار عمومی جهان روشن شود که این نهادها بیطرفی خود را حفظ نکردهاند. یا باید از سازوکارهای رسمی برای وادار کردن آژانس به بیطرفی استفاده کنیم، یا با کار رسانهای و دیپلماسی عمومی ذهنیت ملتها را علیه رفتار جانبدارانه شکل دهیم.»
این فعال دانشجویی درباره ضعفهای برجام گفت: «پذیرش بند ماشه در سال ۱۳۹۴ بدون دریافت ضمانتهای عملی و متقابل، عملاً پاشنهآشیل توافق بود. تجربه نشان داد این بند ابزاری برای بازگرداندن تحریمهاست، نه حل اختلاف. خوشبینی به وعدههای طرف مقابل و نادیده گرفتن بدعهدیهای گذشته باعث شد حساسیت لازم وجود نداشته باشد و این سازوکار بدون امتیازات واقعی وارد توافق شود. این یک خطای استراتژیک بود که امروز باید از آن درس گرفت.»
او ادامه داد: «برجام بهجای رفع فشار، بستری برای اعمال تحریمهای گستردهتر شد. طرف مقابل محدودیتهای فنی را دریافت کرد اما به تعهدات اقتصادی پایبند نبود. هر کشوری که اقتصاد خود را به تحریمبرداری خارجی گره بزند، اختیار سیاست داخلیاش را به طرف مقابل سپرده است.»
اکبری تأکید کرد: «جنبش دانشجویی باید حافظ حافظه سیاسی ملت باشد و اجازه ندهد تجربه بدعهدیها فراموش شود. این جنبش میتواند با نشستهای تحلیلی، کرسیهای آزاداندیشی و تولید محتوای چندرسانهای، روند تغییر کارکرد برجام از امید به رفع تحریم تا ابزار فشار را برای افکار عمومی تبیین کند.»
وی در پایان راهبرد ایران برای آینده را چنین تشریح کرد: «راهبرد کشور باید بر ترکیبی از قدرت سخت و نرم استوار باشد. ارتقای توان دفاعی در کنار تقویت اقتصاد داخلی و توسعه روابط منطقهای میتواند بازدارندگی و تابآوری ایران را افزایش دهد. همانطور که رهبر انقلاب تأکید کردهاند: راه برونرفت کشور از مشکلات، نگاه به داخل و تقویت تولید ملی است، نه انتظار برای لبخند یا اخم بیگانگان.»
گزارش از محمد صادق عباسی
