به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از میلاد آصفری/// بررسی اسناد راهبردی امنیت ملی روسیه و متعاقبا آمریکا نشان میدهد روسها طی دو 3 دهه گذشته به صورت ملموس و کاملا روشن از یک گفتمان غربگرایانه در ابتدای فروپاشی شوروری، به یک گفتمان ضدغرب در سالهای اخیر رسیدهاند.
به صورت کلی، آنها از غرب فاصله گرفتند و به همین میزان، روابطشان با ایران و بسیاری از دیگر کشورهای در حال مقابله با سیاستهای آمریکا بهبود یافته است.
کارگزاران روسیهی پس از فروپاشی شوروی، شریک راهبردی غرب بودند؛ در جریان گسترش ناتو و سناریو انقلابات رنگی، تغییر گفتمان داده و به رقیب غرب تبدیل شدند و امروز اما در صحنه اوکراین با هم میجنگند و دشمن یکدیگرند.
آنها در سال 1994 نسبت به نیروی قدس و همکاریهایش با برخی دولتهای تحت نفوذ شوروی سابق، بدبین و در حال تعارض بودند، با همین نیروی قدس در دهه 2010، همکاری بیسابقهای را علیه داعش شکل داده و بازی برد-برد واقعی را نشان دادند.
در جریان جنگ کریدورها و همکاریهای راهبردی با ایران نیز پای کار آمده و بدون توجه نسبت به مواضع ضد روسی وزیر خارجه اسبق و غربگرای ایران -محمدجواد ظریف- با نظام جمهوری اسلامی، قراردادی بلندمدت امضا کردند.
طی مذاکرات هستهای از سال 82 که حسن روحانی سنگ بنای آن را بنیان گذاشت نیز تغییر رویکرد عینی و واقعی داشتند و مواضع امروزشان درباره برجام در عرصه بینالمللی کاملا در راستای تأمین منافع ایران بوده است و در حال حاضر حق وتوی آنها، پاشنه آشیل دولت ترامپ برای هرگونه اقدام خصمانه ضد ایرانی در شورای امنیت سازمان ملل شده و آمریکاییها مجبورند سیاستهای خود را بدون اجماع کذایی پیش ببرند.
مواضع ضد روسی حسن روحانی و جواد ظریف و برخی دیپلماتها و نظامیان سابق همسو با این جریان کاملاً در راستای پروژه ترامپ است تا روابط ایران-روسیه را هم در سطح همکاریهای اقتصادی، هم در سطح همکاریهای ضدآمریکایی (نظامی-سیاسی) تقلیل داده یا مخدوش کند.
ما میگوییم هر ایرانی در سیاست خارجی باید «واقعبینانه» رفتار کند و نسبت به شرایط و منافع کشور، به درستی مسیر همکاری یا مقابله با سیاستهای دیگر کشورها را تشویق کند. اما غربگراها علیرغم بمباران سایتهای هستهای و تحمیل جنگ 12 روزه توسط آمریکا، هنوز از مردم میخواهند تا دستان به خون آلوده ترامپ را ببوسند و در سیرکهای نمایشی او مانند شرمالشیخ مصر شرکت کنند.
سوال ما از حسن روحانی و دیگران این است که چرا باید نسبت به آمریکا با این همه دشمنی و خباثت، تسلیم باشیم اما نسبت به روسیه با توجه به تغییر روند سیاست او در قبال ایران و حمایتهای ویژهاش در زمینه شورای امنیت، به جای ادامه همکاری با او دشمنی کنیم؟ چون منافع آمریکا ایجاب میکند؟ مگر نسبت شما با منافع ملی ایران و آمریکا چیست؟
