به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ «خبرنامه کاغذی دانشجویان ایران» با پروند ویژه‌ای به سراغ واقعه 16 آذر رفته است. در این شماره از ماهنامه خبرنامه کاغذی دانشجویان ایران، یادداشت‌هایی از فعالین دانشجویان کشور در مورد 16 آذر و حوادث پس از آن تا جنگ دوازده روزه بررسی شده است.
در ادامه یادداشت مسیح عباسی از ادوار جنبش عدالتخواه دانشجویی را می‌خوانید.
سالها بود که در فضای دانشگاه نوعی بی تفاوتی آرام آرام ریشه می‌دواند بی تفاوتی که نه تنها در میان دانشجویان بلکه در بخشی از جامعه نیز دیده میشد. بسیاری از ما اگرچه نام «دشمن» را میشنیدیم اما آن را واژه ای کلیشه‌ای و تکراری می پنداشتیم؛ چیزی که در زندگی روزمره‌مان معنا و نمود روشنی نداشت. انگار همگی منتظر بودیم اتفاقی بیفتد تا حقیقت خود را بی پرده نشان دهد.
جنگ دوازده روزه همان اتفاق بود؛ تکانه‌ای که پرده را کنار زد
این جنگ برای جمهوری اسلامی ایران هزینه‌های تلخ و سنگینی داشت؛ جوانانی که پرکشیدند، مادرانی که داغدار شدند و غمی که هنوز بر دلها مانده است. اما در دل همین تلخی حقیقتی بزرگ آشکار شد.
حتی آنان که خود را به خواب زده بودند، بیدار شدند. دانشجویان، چه انقلابی و چه منتقد، ناگهان با پرسشی مشترک روبرو شدند. من چه وظیفه ای دارم؟
این جنگ برای نخستین بار به بسیاری از ما روشن کرد که دشمن واژه‌ای شعاری نیست؛ موجودی واقعی است با نقشه و برنامه و حمله، فهمیدیم که امنیت بدیهی نیست و اگر روزی به آن حمله شود تنها کسانی میتوانند واکنشی درست نشان دهند که از پیش دشمن را شناخته باشند.
دانشجویان تازه با این واقعیت روبرو شدند که دشمنی که سالها درباره‌اش هشدار داده میشد پشت در ایستاده است. اما شاید مهمتر از دشمن شناسی، دوست شناسی و جبهه شناسی بود. ما دریافتیم اگر دشمن مشترک داریم پس جبهه‌ی مشترک نیز وجود دارد و این جبهه بدون بدون اتحاد دانشجویی معنا نمی یابد. تشکل ها فهمیدند اگر قرار است کاری رقم بخورد، باید در کنار هم باشند؛ اختلاف سلیقه ها محترم اما هدف مشترک جدی‌تر از آن است که هر کس جداگانه پیش برود.
رهبر انقلاب سالها بر تحاد تأکید کرده بودند، اما چنگ دوازده روزه نشان داد این اتحاد باید از سطح کلام فراتر رود و به عمل درآید. باید دست در دست هم دهیم تعصبات قدیمی را کنار بگذاریم و بدانیم همه در یک سنگریم
جنگ دوازده روزه با همه ی تلخی اش حقیقتی را در ذهن ما حک کرد. اگر دوباره به خواب غفلت فرو رویم تلنگر بعدی بسی سخت تر خواهد بود. نه از جنس تنبیه بلکه از آن رو که هرچه خواب عمیق‌تر باشد بیداری دردناک‌تر می شود.
دانشجو امروز بهتر از دیروز در می یابد که دشمن شناسی درس دانشگاهی نیست ضرورتی حیاتی است و شاید نخستین گام آن همین بیداری جمعی بود که جنگ برای ما رقم زد.
