به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از تسنیم؛ 15 رجب، سالروز وفات حضرت زینب کبری (سلام الله علیها)، عقیله بنی هاشم، یادآور عروج بانویی است که زندگیاش سراسر درس مقاومت، ایمان راسخ و تعهد به رسالت الهی بود. او که در دامان پاک مادری چون فاطمه زهرا (س) و پدری چون امیرالمؤمنین علی (ع) پرورش یافت، از همان کودکی، علم و فضیلتی بینظیر کسب کرد تا جایی که به «عالِمه غیرمُعَلَّمه» مشهور شد. رشد در مکتب نبوی و ولوی، از ایشان شخصیتی ساخت که نه تنها در حوادث عظیم، بلکه در کوچکترین لحظات زندگی، تبلور بصیرت و حکمت الهی بود.
شخصیت حضرت زینب (س) را نمیتوان تنها به عنوان خواهری دلسوز یا بانویی صبور در نظر گرفت؛ او در حقیقت، «ستون» حیات فکری و معنوی اهل بیت پس از واقعه کربلا بود. ایشان تجسم عملی این کلام بود که چگونه میتوان در اوج مصیبت، تسلیم محض اراده حق بود و این تسلیم را به بالاترین شکل ممکن به منصه ظهور رساند.
حضور در میانه آتش و خون
نقش حضرت زینب (س) در قیام عاشورا، نقشی بیبدیل و تعیینکننده است. ایشان در روز عاشورا، شاهد بزرگترین فاجعه تاریخ بشریت بودند؛ فاجعهای که در آن تمامی عزیزان و یاران برادرش، حسین بن علی (ع)، به شهادت رسیدند. مدیریت بحران در خیمههای به آتش کشیده شده، مراقبت از بازماندگان، به ویژه امام سجاد (ع) که در بستر بیماری بودند و همچنین دفاع از نوامیس اهل بیت در برابر دشمنان، مسئولیتی بود که جز از عهده بانویی با ظرفیت روحی حضرت زینب (س) برنمیآمد.
این مقطع حساس، جایی بود که صبر ایشان، تعریف جدیدی از مفهوم «صبر جمیل» ارائه داد. صبر ایشان، نه از سر ضعف و ناچاری، بلکه صبری فعال، هدفمند و همراه با درایت بود. این صبر، بنیانی محکم برای فاز دوم نهضت یعنی «پیامرسانی» شد.
قهرمان کاروان اسرا؛ جهاد تبیین
پس از شهادت امام حسین (ع)، رسالت بانوی کربلا آغاز شد. ایشان با هدایت کاروان اسرا از کربلا به کوفه و سپس شام، نقش پیامبر و حافظ قیام را بر عهده گرفتند. اگر خطبههای شجاعانه و حماسی حضرت زینب (س) نبود، واقعه عاشورا در تاریکی تباهی حکومت اموی مدفون میشد و دشمنان، قیام حقطلبانه امام حسین (ع) را به عنوان یک شورش شکستخورده جلوه میدادند.
خطبههای ایشان در کوفه، در مقابل ابن زیاد، و در شام، در کاخ یزید، اوج بلاغت، فصاحت و شجاعت الهی بود. حضرت زینب (س) با کلامی نافذ و حقانیتی غیرقابل انکار، پرده از چهره نفاق بنیامیه برداشتند و ماهیت اصلی حکومت یزید را برای مردم افشا کردند. در آن زمان، این سخنان، کوبندهتر از هر شمشیری بر پیکر دستگاه ظلم نشست و پایههای مشروعیت خلافت یزیدی را متزلزل ساخت.
جمله جاودانه «ما رأیتُ إلّا جَمیلاً» (من جز زیبایی ندیدم) که در پاسخ به تمسخر و شماتت ابن زیاد بیان شد، چکیده بینش توحیدی و عرفانی ایشان است. این عبارت نشان میدهد که حضرت زینب (س)، شهادت را نه پایان راه، بلکه اوج کمال و رسیدن به مقصود الهی میدانستند؛ و این دیدگاه، فاجعه را به حماسه تبدیل کرد.
میراث ماندگار عقیله بنی هاشم
سالهای پس از بازگشت از اسارت، اگرچه کوتاه بود، اما با اندوه عمیق و تداوم رسالت همراه شد. ایشان تا پایان عمر پر برکتشان، دست از افشاگری و زنده نگه داشتن یاد و هدف امام حسین (ع) برنداشتند و در نهایت، در 15 رجب سال 62 هجری قمری، به دیدار معبود شتافتند و پیکر مطهرشان در غربت (که مشهورترین محل آن در شام یا مصر است) به خاک سپرده شد.
وفات حضرت زینب کبری (س)، صرفاً یادبود یک شخصیت تاریخی نیست، بلکه فرصتی برای بازخوانی درسهای اصیل مکتب تشیع است. ایشان الگوی کامل زنان مسلمان در زمینههای علم، تقوا، ایثار، مدیریت بحران و مهمتر از همه، جهاد تبیین هستند. در روزگار کنونی که رسالت حقطلبی و دفاع از مظلومیت در جهان اسلام حیاتی است، سیره حضرت زینب (س)، چراغ راهی است که به ما میآموزد در هر شرایطی، فریاد حقیقت باشیم و هرگز در برابر ظلم، تسلیم و سکوت را برنگزینیم. میراث ایشان، تداوم بخشیدن به خط سرخ شهادت و حفظ ارزشهای انسانی و اسلامی است که ریشه در توحید و ولایت دارد.
