به گزارش خبرنگار تشکلهای دانشجویی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ انجمن اسلامی دانشجویان مستقل و بسیج دانشجویی دانشگاه بیرجند نسبت به اغتشاش، هتک حرمت، ناامن سازی و رفتارهای خشونتآمیز در محیط دانشگاه بیرجند بیانیهای منتشر کردند:
متن کامل بیانیه به شرح زیر است:
بسمالله الرحمن الرحیم
در پی حوادث تلخی که اخیراً در فضای دانشگاه رخ داد، لازم میدانیم با هدف روشن شدن افکار عمومی و صیانت از حرمت دانشگاه به بیان برخی واقعیتهای میدانی و غیرقابل انکار بپردازیم.
دانشگاه؛ عرصه علم یا میدان آشوب؟
دانشگاه بهعنوان یکی از مهمترین بسترهای علم، تفکر و گفتوگو زمانی میتواند نقش واقعی خود را ایفا کند که امنیت، قانونمداری و اخلاق دانشگاهی در آن حفظ شود. متأسفانه آنچه در وقایع اخیر رخ داد نهتنها نسبتی با فعالیت علمی و اعتراض منطقی نداشت، بلکه دانشگاه را به صحنهی خشونت، تخریب و ایجاد رعب و ناامنی تبدیل کرد.
انحراف تجمع از همان روز نخست
نکتهی قابلتأمل آن است که ابتدا دانشجویان با بهانهی اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور به تجمع دعوت شدند، اما در ادامه، فضا بهگونهای هدایت شد که دانشجویان عملاً به آشوبگری و سر دادن شعارهای صریحاً ضدانقلابی و ضداسلامی کشیده شدند؛ مسیری که از همان ابتدا نشان میداد هدف، پیگیری مشکلات معیشتی یا مطالبهی دانشجویی نبوده است بلکه کشاندن دانشگاه به میدان تنش و بینظمی در دستور کار قرار داشته است.
اقداماتی که در این حوادث به وقوع پیوست، به شرح زیر است:
- جسارت و اهانت به بنر سردار شهید حاج قاسم سلیمانی
- هتاکی به مقام معظم رهبری و جایگاه قانونی و دینی ایشان
- سردادن شعارهای ساختارشکنانه، ضدانقلابی و ضداسلامی
- حمله فیزیکی به دانشجویان بسیجی و ضربوشتم آنان
- حمله به خودروی حراست و تخریب اموال عمومی دانشگاه
به صورت موردی، یکی از اقدامات این تجمع هنجارشکن که با شعارهای مطرحشده در تناقض آشکار است، تعرض و حملهور شدند به درب ورودی خوابگاه دخترانه صدف بود. آنان در حالی شعار «زن، زندگی، آزادی» سر میدادند که با «شکستن» و «آتشافروزی» درب ورودی خوابگاه، بهطور آشکار حرمت، امنیت و کرامت دانشجویان دختر را نقض کردند.
این وقایع، پرسشهای جدی و روشنی را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد:
آیا شکستن درب خوابگاه خواهران، تخریب اموال و ضربوشتم دانشجویان فعالیت دانشگاهی محسوب میشود؟
آیا فحاشی، تحمیل شعارها و هجوم گروهی را میتوان در چارچوب حقوق دانشجویی و اصول دانشگاهی توجیه کرد؟
واقعیت آن است که ناامنی ایجادشده در دانشگاه، نه یک ادعا، بلکه نتیجهی مستقیم همین رفتارهای خشونتآمیز و هنجارشکنانه بود؛ رفتارهایی که نخستین قربانی آن، امنیت روانی و فیزیکی دانشجویان بهویژه دانشجویان دختر بود و آرامش محیط آموزشی را بهشدت برهم زد.
واقعیت قابلتوجه این است که گردانندگان این تجمع، خود نیز به نادرست و غیرقانونی بودن اقداماتشان آگاه بودند؛ چرا که بهصورت هدفمند از ثبت تصویر و مستندسازی جلوگیری میکردند و اجازهی فیلمبرداری یا عکاسی آزادانه را نمیدادند. این رفتار نشان میدهد که از پاسخگویی و آشکار شدن حقیقت هراس داشتند؛ چرا که کسی که به مسیر خود باور دارد از ثبت واقعیت نمیگریزد.
دانشگاه محل گفتوشنود، نه خشونت
دانشگاه بیتردید محل علم، گفتوگو و شنیدن دیدگاههاست، اما نه محل آشوب، تخریب، آتشزدن اموال و ضربوشتم دانشجو. اعتراض اگر قرار است معنا داشته باشد، تنها در چارچوب قانون و بدون خشونت قابلقبول است.
آزادی بیان هرگز مجوز اهانت، تخریب و به خطر انداختن امنیت دیگران نیست و حفظ امنیت دانشگاه، خط قرمزی است که عبور از آن تحت هیچ عنوانی پذیرفته نخواهد شد.
دانشگاه جای عقلانیت است. لذا هر جا منطق کنار گذاشته شود خشونت جای آن را میگیرد.
والسلام علی من اتبع الهدی
