به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از محمدمهدی تهرانی/// باز هم دارد تصاویر و فیلم‌هایی از تروریست‌ها، اغتشاشگران و مجرمان با چادر منتشر می‌شود. روزگاری در فیلم‌ها و سریال‌ها چادر تحقیر می‌شد و هم‌نشین گدایی، بی‌سوادی، بی‌فرهنگی، توسری‌خوری و... قرار می‌گرفت و اکنون باز هم‌نشین جرم و جنایت و خیانت می‌شود. گاه در بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها هم به زور چادر بر سر زنان می‌کنیم که این چادر سر کردن جز تحقیر چادر را نداشته و ندارد.
شرافت و قداست نمادها در گرو بقای معانی‌ای است که جامعه برای آن نمادها قائل است. وقتی چادر را می‌بینیم چه چیز را در خاطر می‌آوریم؟ آغوش گرم مادربزرگ؟ مادری که تکیه‌گاه بود؟ عفت و صفا و پاکی و صداقت و درستی یا دیگر معانی‌ای که گذشت؟ هم‌نشین‌سازی‌ها و تصویرسازی‌ها بر این تداعی معانی تاثیر مستقیم و واضح دارد.
هم‌نشین‌سازی دستوری نمادهایِ دینی با جرم یا ارائه تصویر تحقیرآمیز از آنها از آنجا که جز تلاش برای تخریب نمادها نیست، خود باید جرم‌انگاری شود و جرم است. به این ترتیب آنان که در دستگاه‌های انتظامی، اطلاعاتی، قضایی و... چادر بر سر مجرمان می‌کنند، خود مجرم‌اند.
به اسلام رحم کنید. به چادر رحم کنید. به مقدسات رحم کنید. اگر جوانان از چادر زده شوند، مقصرش شما هستید.
