به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»، به نقل از پایگاه اطلاع رسانی سازمان نظام پرستاری، یکی از پرستاران بیمارستان شهدای تجریش گفت: روز پنجشنبه و بامداد جمعه که شاهد حوادث بودیم، به کادر درمان فراخوان دادند. تعداد زیادی از مجروحان را به بیمارستان شهدای تجریش آوردند و کادر درمان کمبود داشت. بیمارستان در شرایط فوقالعاده بحرانی و اورژانسی قرار داشت.
وی افزود: من به اتفاق چند نفر از همکاران که به بیمارستان نزدیک بودیم ساعت ۲ بامداد جمعه به بیمارستان رسیدیم، جمعه صبح به بقیه همکاران اطلاعرسانی کردیم که با توجه به شرایط بحرانی هر کسی میتواند بیاید.
این پرستار گفت: جراحان بیمارستان همه پنجشنبه شب یا صبح جمعه آمدند و مقیم بیمارستان شدند. در اتاق عمل همه اساتید جراحی حتی استادان قدیمی حضور داشتند، همه از زمانی که آمدند تا شنبه غروب در بیمارستان حضور داشتند تا همه مجروحانی که نیاز به عمل داشتند، عملشان انجام شود.
وی ادامه داد: از بخشهای ارتوپدی و اورولوژی هم آمدند. ما و همکارانمان در اتاق عمل مقیم بودند. پرستاران و پرسنل اتاق عمل بعد از فراخوان همه آمدند و کمبود نیرو نداشتیم. همه پرسنل بیمارستان درگیر ارائه خدمات بودند.
در بیمارستان چه خبر بود
پرستار بیمارستان شهدای تجریش گفت: مراجعه کننده به بیمارستان زیاد بود. پنجشنبه شب اکثر مجروحانی که به اتاق عمل آورده بودند در شرایطی بودند که متاسفانه زمان را از دست داده بودند و فوت کردند. پنجشنبه بیشتر CPR میکردیم. فقط دو نفر عمل شدند که آنها هم متاسفانه در ICU فوت کردند.
وی ادامه داد: روز جمعه همچنان ورود مجروحان ادامه داشت. در اورژانس مجروحان را به سه گروه تقسیم کردند. گروه اول بسیار اورژانسی برای اعزام به اتاق عمل؛ گروه دوم، نیمه اورژانسی که بتوان با تاخیر عمل کرد و گروه سوم، عمل الکتیو که به بخشها اعزام میشدند.
این پرستار افزود: یکی از اساتید جراحی در اورژانس بود و بقیه در اتاق عملها بودند. جراحی که در اورژانس بود مجروحان را تفکیک میکرد و به اتاق عمل میفرستاد و رزیدنت سال بالای ایشان هم در اورژانس اقدامات اولیه مانند سیتی و چستتیوب و اقدامات دیگر را روی مجروحان انجام میداد.
وی اضافه کرد: خوشبختانه به تعداد مجروحان اتاق عمل آماده داشتیم و با تعطیلی درمانگاه همه عملهای الکتیو هم لغو شد و اتاقهای عمل به مجروحان این حوادث اختصاص پیدا کرده بود.
چالش اصلی شب اول
پرستار بیمارستان شهدای تجریش، تجربه خود از کمبودهای آن شب را این طور روایت کرد: برای مثال نیروی خدمات بهدنبال خون بود، تلفنها قطع بود و دسترسی نداشتیم و برای گرفتن خون از بانک خون نمیدانستیم چطور ارتباط بگیریم.
وی افزود: ابعاد این حوادث بهگونهای بود که آمادگی این حجم از مجروحان را نداشتیم. البته در جنگ ۱۲ روزه هم بیمارستان شهدای تجریش مرکز حملات بود و تعداد مجروحان زیادی آورده شد؛ در این حوادث شرایط بهمراتب بهتر بود؛ اما مشکل اصلی خطوط تلفن و راههای ارتباطی بود.
این پرستار ادامه داد: خطوط تلفن و موبایلها همه قطع بود و سیستم تماس داخلی هم بهدلیل اینکه همه درگیر بودند مدام مشغول بود. برای مدیریت شرایط بیسیم گرفتیم که بتوانیم برای ساماندهی مجروحان با اورژانس هماهنگ باشیم.
وی گفت: روی هم رفته مشکل عمدهای که داشتیم و باعث شد چند نفر از مجروحان جان خود را بر اثر آن از دست بدهند، کمبود خون بود. متاسفانه سازمان انتقال خون هم خونی نداشت که به ما برساند.
این پرستار افزود: حتی زمانهایی که به اورژانس میرفتم که برآورد کنم وضعیت مجروحان به چه صورت است، شرایط اورژانس بهگونهای بغرنج بود که درگیر چند مجروح میشدم که خدمات اولیه برای آنها انجام دهم.
وی گفت: شرایط بهگونهای بود که هر کس به اورژانس میرفت با دل و جان کار میکرد تا خدمات لازم را به مجروحان ارائه کند و کسی به دنبال آن نبود که بگوید وظیفه من نیست، همه هر کار که میتوانستند انجام میدادند.
پرستار بیمارستان شهدای تجریش ادامه داد: پنجشنبه کسی انتظار نداشت ابعاد این حوادث به این صورت باشد، وضعیت شیفت در ابتدا عادی بود و همه حضور داشتند و برای رفتوآمد هم برای کسی مشکلی پیش نیامد؛ اما روز جمعه به دلیل اینکه پیشبینی کرده بودیم ممکن است رفتوآمد همکاران مصادف با شلوغیهای خیابان باشد، به همه اعلام کردیم زودتر بیایند تا مشکلی در رفتوآمد برایشان پیش نیاید.
وی گفت: فشار روحی و راونی روی کادر درمان به دلیل این حوادث بسیار بالا است و هنوز هم ادامه دارد. بسیاری از مجروحانی که آوردند جوان بودند و صحنهها واقعا دردناک بود. در جنگ ۱۲ روزه انتظار چنین صحنه هایی را داشتیم، اما انتظار اتفاقاتی که در دی ماه افتاد را نداشتیم.
