به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سید مصطفی موسوی نژاد/// فیلم سینمایی گیس که در ژانر پلیسی در حوزه امنیت اقتصادی ساخته شده، یک سوژه اقتصادی-اجتماعی جذاب دارد. جریان اعتراضات کارگری در پتروشیمی ماهشهر که همیشه از ترجیح استخدامهای غیربومی بر بومیهای منطقه گلایه دارند سوژه این فیلم شده بود. انتخاب حامد بهداد و بهنوش بختیاری برای نقشهایی که درنظر گرفته شده، آنچنان متناسب با این افراد نبود.
بررسی مشکلات کارگری در مناطق نفتخیز ایران با پشتپرده نفوذ اقتصادی برخی منصبداران، سوژه جذابی درست کرده بود. در بخشهایی از فیلم هیجان بسیار بالا بود، اما در برخی سکانسهای بسیار حساس متاسفانه شاهد آن هیجان لازم نبودیم!
یکی دیگر از نکات مهمی که در این فیلم به آن پرداخته شده بود، تقابل دیدگاه ساخت داخل محصولات هایتک پتروشیمی با دیدگاه سودمحور برای عدهای مافیا در واردات همان کالاها با قیمتی چندبرابر است. دیدگاه واردات محوری که برایش اهمیتی نداشت چه بلایی بر سر صنعت پتروشیمی در کشور میآید، چه بلایی بر سر جامعه کارگری میآید و چه تبعات امنیتی پس از بیکار شدن کارگران رخ میدهد و فقط بدنبال کسب سود است و در این مسیر همه را حاضر است بخرد، از معاون وزیر بگیرید تا یک مسئول خرید ساده در یک پتروشیمی!
پرداختن به سوژههای اقتصادی کشور در فیلمهای سینمایی کشور جای کار بسیار دارد و حداقل 3 فیلم در جشنواره تا اینجای کار در قالب ژانرهای مختلف به این موضوعات پرداختهاند
