به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سید مصطفی موسوی نژاد/// فیلم سینمایی اسکورت، با یک سوژه داغ اقتصادی روی پرده سینما آمد. ماجرای فیلم، تقابل یک سرباز تهرانی در انتهای خدمتش در نیروی انتظامی است. سربازی که در همان ابتدای پرهیجان فیلم، در تعقیب و گریز با یک شوتی زن آغاز یک ماجرای جذاب را میسازد. یوسف حاتمیکیا که کارگردان این فیلم بود، نشان داد به سینمای اکشن علاقه وافری دارد. این اثر امیدوارکننده حاکی از آن توانایی است که پسر از پدر ارث برده و آینده خوبی در سینمای ایران برای او قابل تصور است.
اما سوژه فیلم؛ شوتی و حواشی اطراف آن و زمینههای رخ دادن آن است. خطرات فراوان این کار برای راننده، سایر مسافران جادهای، قربانیان بیگناه این کار و ... همه در این سینمایی مورد اشاره قرار میگیرد و سعی شده در کنار نمایش، زمینههای رخ دادن این پدیده که فقر روستاهای اطراف بنادر جنوبی و تعطیلی برخی کارخانجات در آن شهرها است، این عمل و خطرات آن تقبیح شود.
اما شاید مهمترین اشکال فیلم را در همراه شدن مخاطب با شوتی، دلسوزی برای او و دوست داشتن رساندن بار قاچاق به مقصد دانست. حتی در برخی سکانسها، قاچاق برخی موارد، نظیر دارو را بدون اشاره به احتمال تقلبی بودن آن امری نسبتا مشروع و آن را نجاتدهنده مردم مریضی که داروهایشان پیدا نمیشود میداند. در واقع مخاطبی که پای فیلم مینشیند، دوست دارد شوتی بدون اینکه مشکلی برایش پیش بیاید، بدون اینکه دردسری بکشد و استرسی داشته باشد، بتواند محموله خود را به مقصد برساند.
