به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مهدی جمشیدی/// هیچ تردیدی وجود ندارد که حضور شبانۀ مردم در خیابان‌ها، تاریخ‌ساز و تعیین‌کننده است. این گام به‌ظاهر کوچک، معنایی بزرگ و نتیجه‌ای تمدنی دارد.
نیروهای مردمی، مکمل نیروهای نظامی هستند و موشک در کنار این اجتماعات مؤمنانۀ مردمی، کارساز خواهد بود. فرعون زمانه، مردم ایران را به کشتار جمعی تهدید کرده است، اما می‌داند که هرگز نمی‌تواند در برابر حضور خلاقانۀ مردم، بایستد.
اینک انقلاب، دو بال دارد: یکی نیروهای نظامی در مرزها و دیگری نیروهای مردمی در شهرها. این حضور، مسئولیت تاریخی ما نسبت به تداوم انقلاب اسلامی است و مسامحه در آن، خیانت به خون سیصدهزار انسان شریف، و از جمله رهبر شهید است.
پس باید به خیابان آمد و فریاد زد و انقلاب را در معرکۀ مواجهه با اجانب و شیاطین و فراعنه، تنها نگذاشت. همۀ شهدا، چشم به این حضور مؤمنانه و تاریخی دوخته‌‌اند. ما هیچ‌گاه، این‌چنین مؤثر و تاریخ‌ساز نبوده‌ایم. کربلای امروز خویش را دریابیم و از قافلۀ حسین ـ علیه‌السلام ـ و نبرد عاشورایی جا نمانیم.
