به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از محمدمهدی سیار/// خیابان همچنان خط مقدم است و گویا دشمن میخواهد از چهارشنبهسوری کورسوی امیدی برای خود باز کند!
این نه یک تهدید، که فرصتی تاریخی است برای نو کردن این رسم کهن ایرانی و بهروز رسانی و تجدید معنای آن.
باید چهارشنبهسوری را به «اهریمنسوزی» تأویل و تبدیل کنیم؛ با هر چه به دستمان میرسد، از تکهپارچه و نمد و مقوا و ...آدمکهای ترامپ و نتانیاهو درست کنیم و در همه میدانها و کوچهها و خیابانها به آتش بکشیم.
این برای بچهها هم جذاب و مفرح است، البته با حفظ موارد ایمنی.
تصور کنید در یک شب هزاران تصویر از سوزاندن این دو مجسمه فساد و پرچم رژیمهای منحوسشان منتشر شود و ایران با سوزاندن اهریمن به استقبال «بهار» برود.
کمانگیران ایران هم که با تیرهای آتشینشان سنگ تمام خواهند گذاشت و «چهارشنبهسوری منطقهای» بهپا خواهند کرد!
بَردگان داخلی اهریمن آنگاه که خدایانشان را بسوزانیم، منفعل خواهند شد و در خواهند یافت که: خیابانهای ایران معبر جولان شیطان نیست!
«وانظُر إلی إلهک الّذی ظَلتَ علیه عاکفا لَنُحرِقَنَّه ثم لنَنسِفَنّه فی الیم نَسفا»
(بنگر به خدایت که پیوسته در خدمتش بودی (گوساله سامری)؛ به آتش میکشیمش و به دریا میافکنیمش!) سوره طه آیه ۹۷
ملاحظات امنیتی و تدبیر کلانتر، که شکل این کار چگونه باشد و آیا صرفا در موکبها و تجمعات امن، اجازه روشن شدن آتش صادر شود یا خیر با مسئولان امنیت.
این آیین نو-کهن میتواند تا سالها و قرنها برای ایران بماند، برای زنده نگه داشتن خاطره این اسفندماه اسطورهوار:
اسفندماهی که در آن دو اهریمن مجسّم، به قتل سیّد و سپهسالار ایرانیان دست یازیدند و بزرگترین آتش تاریخ ایران و منطقه در اثر این شهادت عظیم برپا شد...
