به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مهدی افراز/// ۲۸ اسفندماه ۱۴۰۴ و ۲۹ اسفندماه ۱۳۲۹، هر دو از این جهت که نماد تصمیمی سرنوشت ساز و جسورانه برای آینده ایران و استقلال کشور خصوصاً در حوزه انرژی هستند و همچنین هر دو در لبه‌ی مقطع تغییر نظم جهانی به وقوع پیوستند، با یکدیگر اشتراکات نزدیکی دارند اما به جهات متعددی، رخداد بامداد ۲۸ اسفند بسیار عظیم تر و مبارک تر از ملّی شدن موقتی نفت در مجلس شانزدهم است.
جهت اول: رخداد ۲۸ اسفند و پاسخ راهبردی نیروهای مسلح برای حفظ استقلال کشور در حوزه منابع گازی و نفتی در شرایطی رقم خورد که ابتداً پروژه کودتا با حضور حماسی و ممتد مردم در خیابان های سراسر کشور شکست خورد و متعاقب آن پدیده تاریخی ۲۸ اسفند و اقدام تقابلی، هوشمندانه و جسورانه ایران به وقوع پیوست، امّا در مقطع ۲۹ اسفند، اقدام استقلال طلبانه سیاسیون و احزاب ملی گرا و اسلام گرا، بدون سرمایه اجتماعی کلید خورد و به همین جهت پس از مدت اندکی این حرکت با کودتای ۲۸ مرداد زمین گیر شد.
جهت دوم: درست است که در ملّی شدن نفت با جسارت فدائیان و ترور رزم آرا در برابر استکبار داخلی ایستادگی شد و طرح در مجلس به سرانجام رسید ولی در ۲۸ اسفند با درایت نیروهای مسلح در برابر عصاره استکبار جهانی و منطقه ای ایستادگی گردید و برای حراست از حقوق ملّت ایران، تضمین عملی دریافت شد.
جهت سوم: در ماجرای ملی شدن نفت، ابتدا اقدامات حقوقی ایران برای خلاصی از اعطای امتیازات به دولت های خارجی صورت گرفت و سپس کشورهای غربی خرید نفت ایران را تحریم نمودند، که اگر علم به وقوع چنین تحریم گسترده ای می بود سیاسیون جرات پیدا نمی کردند به سمت قطع منافع انگلیسی ها حرکت کنند، اما در ۲۸ اسفند با وجود شرایط تحریمی گسترده ۱۵ ساله و علم به پیامدهای آن، عاقله کشور به چنین واکنش جسورانه ای مبادرت کرد.
جهت چهارم: در پی نهضت ملی شدن نفت هیچگاه غربی ها توبیخ نشده و به اشتباه بودن رفتارهای خود اقرار نکردند، به طوریکه حتّی مصدق حاضر شد برای جلب نظر آن ها، کلیه ضرر و زیان شرکت انگلیسی در دوره دو ساله ملی شدن نفت را پرداخت نماید، امّا امروز با اقدام ما در بامداد ۲۸ اسفندماه، رئیس جمهور آمریکا رسماً زبان مکتوب به غلط کردن باز کرده و اینبار ما با آن که خسارت های سنگین زیرساختی و مالی بر متجاوزین تحمیل کرده ایم، خود را نیز در مقام دریافت غرامت قرار داده ایم.
با این مرور، شایسته است بامداد ۲۸ اسفند به عنوان یکی از مهم ترین رخدادهای تاریخ سیاسی ایران در جهان معاصر معنادار شده و در فضای نخبگانی کشور ادبیات پیدا کند و در میان توده های مردم نیز به سمبل عقلانیت و درایت ایرانی برای حراست از استقلال و آزادی ملّی مبدّل گردد، به این ترتیب اگر نخواهیم اسیر کلیشه های تقویمی شویم، ۲۸ اسفند قطعاً مقطع تاریخی تری از ۲۹ اسفند بوده و رخدادی است که پرتوئی از وضعیت ایران آینده در نظم جدید جهان را نیز تصویرسازی می نماید.
